Ο Απόλο Κριντ θέλει να αναμετρηθεί με τον Ιβάν Ντράγκο, έναν ρώσο υπεραθλητή-μποξέρ, ο οποίος βρίσκεται στην Αμερική. Κατά την αναμέτρησή τους, ο Απόλο θα χάσει τη ζωή του, και ο Ρόκι αποφασίζει να αγωνιστεί με τον Ντράγκο, στη Μόσχα, θέλοντας να εκδικηθεί για τον θάνατο του φίλου του.

Σκηνοθεσία:

Sylvester Stallone

Κύριοι Ρόλοι:

Sylvester Stallone … Robert ‘Rocky’ Balboa, Sr.

Dolph Lundgren … Ivan Drago

Talia Shire … Adrianna ‘Adrian’ Pennino-Balboa

Burt Young … Paulie Pennino

Brigitte Nielsen … Ludmilla Vobet Drago

Carl Weathers … Apollo Creed

Tony Burton … Tony ‘Duke’ Evers

Michael Pataki … Nicoli Koloff

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Sylvester Stallone

Παραγωγή: Robert Chartoff, Irwin Winkler

Μουσική: Vince DiCola

Φωτογραφία: Bill Butler

Μοντάζ: John W. Wheeler, Don Zimmerman

Σκηνικά: Bill Kenney

Κοστούμια: Tom Bronson

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Rocky IV
  • Ελληνικός Τίτλος: Ρόκυ Νο 4: Η Γιγαντομαχία
  • Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Ρόκι Νο 4: Η Γιγαντομαχία
  • Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Ρόκι Νο 4 [τηλεόραση]

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

  • Χαρακτήρες franchiseRocky του Sylvester Stallone.

Παραλειπόμενα

  • Την παγωμένη Σοβιετική Ένωση αντικατέστησε το Ουαϊόμινγκ.
  • Στο πρώτο τμήμα της μονομαχίας του Ρόκι με τον Ντράγκο, ο Stallone επέμεινε όλα να είναι αληθινά. Σε ένα χτύπημα του γιγαντώδη Dolph Lundgren, ο Stallone έφυγε αναγκαστικά από τα γυρίσματα για να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο της Σάντα Μόνικα για 8 ημέρες.
  • Κατά τα γυρίσματα του αγώνα με τον Lundgren, ο Carl Weathers απείλησε να εγκαταλείψει την ταινία. Μετά από 4 μέρες αναβολής, ο Stallone έπεισε τον Weathers να γυρίσει, υποδεικνύοντας και στον Lundgren να μαλακώσει το “παίξιμο” του.
  • Μία από τις λίγες ταινίες που ακούγονται αυθεντικά ηχητικά εφέ από γροθιές αγώνων, ενώ για τα ειδικά εφέ επιστρατεύτηκαν ειδήμονες του μποξ. Κάποιες από τις τεχνικές εφέ που χρησιμοποιήθηκαν εδώ, αναγνωρίζονταν ακόμα ως πειραματικές για 20 χρόνια αργότερα.
  • Το 2012, οι ολυμπιονίκες Michael Phelps και Ryan Lochte παραδέχτηκαν ότι δανείστηκαν από την ταινία τεχνικές προπόνησης.
  • Το ρομπότ του Πόλι ήταν μια κατασκευή της International Robotics Inc. στη Νέα Υόρκη. Απόκτησε cult φήμη, έγινε μέλος της ένωσης ηθοποιών, ενώ ακολούθησε τον James Brown σε περιοδεία του.
  • Ο Timothy Anderson είχε προσληφθεί για να γράψει ένα πρώτο στόρι, που εντέλει δεν έγινε αποδεκτό. Αργότερα όμως μήνυσε τον Stallone, υποστιρίζοντας ότι τις περισσότερες ιδέες του τις είδε και στην ταινία. Το δικαστήριο δεν τον δικαίωσε, μια και τα δικαιώματα των ηρώων ανήκαν εξολοκλήρου στον Stallone.
  • Τόσο για τον Dolph Lundgren όσο και την Brigitte Nielsen, αυτή ήταν η δεύτερη τους ταινία, με τα ντεμπούτα τους να είναι μέσα στην ίδια χρονιά.
  • Παρότι οι κριτικές δεν ήταν υπέρ του και τα Χρυσά Βατόμουρα το χρύσωσαν επί πέντε, πρόκειται για την πιο εμπορική ταινία της σειράς (και πλέον εμπορική αθλητική μέχρι το 2009). Με κόστος 28 εκατομμύρια δολάρια, έβγαλε 300,4.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Πρώτη ταινία της σειράς δίχως τη συμμετοχή του Bill Conti. Πρώτη επίσης που δεν ακούγεται το Gonna Fly Now, παρά λίγες του νότες.
  • Πλούσιο και εμπορικά πετυχημένο το σάουντρακ. Μεταξύ άλλων, περιέχει τα: Burning Heart (Survivor), Living in America (James Brown), Heart’s on Fire (John Cafferty), No Easy Way Out (Robert Tepper) και Double or Nothing (Kenny Loggins και Gladys Knight).

Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 1/9/2014

Το τρίτο σίκουελ του Ρόκυ είναι το πιο επιτυχημένο εισπρακτικά φιλμ ολόκληρου του franchise, χωρίς φυσικά να είναι το καλύτερο. Κατά τη δική μου άποψη, είναι το χειρότερο και το πιο ανέμπνευστο, παρότι είναι το φιλμ που η δική μου γενιά μνημονεύει περισσότερο, ίσως λόγω των συχνότερων προβολών του από την ιδιωτική τηλεόραση, ίσως και λόγω του ότι ήταν το μοναδικό φιλμ του Ρόκυ που περιείχε έναν πραγματικά «κακό» τύπο απέναντι στον συμπαθή μας μποξέρ.

Μέχρι το τρίτο Ρόκυ, τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά, με το πρώτο να αποτελεί πλέον ένα all-time-classic της 7ης Τέχνης και το δεύτερο και τρίτο μέρος να είναι αρκετά καλά σαν φιλμ και αρκούντως διασκεδαστικά, με καλό γράψιμο από τον Σταλόνε, αλλά και θεαματικές, καλογυρισμένες σκηνές πυγμαχίας. Εδώ, μοιάζει να υπάρχει μια στασιμότητα. Οι χαρακτήρες, ενώ μέχρι τώρα σε κάθε ταινία παρουσίαζαν ενδιαφέρον, καθώς ο Σταλόνε φρόντιζε να προσθέτει στοιχεία στον καθένα τους, σε αυτό το φιλμ, είναι άψυχοι.

«Άψυχος» είναι ίσως η λέξη κλειδί για το συγκεκριμένο φιλμ. Ούτε η σχέση Άντριαν- Ρόκυ μάς βγάζει κανένα συναίσθημα πια, ούτε ο μικρός γιος του Ρόκυ μάς αφορά, ούτε ο Πόλυ έχει την ίδια διάθεση για καλαμπούρι παρότι μαζί με τον Απόλλο είναι οι δύο της παλιάς φρουράς που ξεχωρίζουν. Αυτός που όλοι θυμούνται από το Ρόκυ 4, είναι ο θηριώδης Ντολφ Λούντγκρεν, στον ρόλο του ρώσου Ιβάν Ντράγκο. Ο Λούντγκρεν παίζει έναν τύπο που μιλάει τρεις-τέσσερις φορές σε όλο το φιλμ και θυμίζει τους κακούς των φιλμ του Τζέιμς Μποντ, όπως πολύ εύστοχα είχε γράψει στην κριτική του το 1985 ο Ρότζερ Έμπερτ. Η άχρηστη πληροφορία που έχω για εσάς, είναι ότι ο Λούντγκρεν, λίγο πριν τα γυρίσματα του Ρόκυ, είχε παίξει έναν μικρό ρολό σε ταινία Τζέιμς Μποντ (Επιχείρηση Κινούμενος Στόχος).

Αν πρέπει να βρω θετικά στοιχεία στο 4ο Ρόκυ, εκτός της επιβλητικής παρουσίας του Λούντγκρεν, θα δυσκολευτώ. Υπάρχει ένα ενδιαφέρον διπλό μοντάζ προπόνησης των Ρόκυ και Ντράγκο, με τον Ρόκυ να προπονείται στα χιονισμένα τοπία της Ρωσίας και τον Ντράγκο σε υπερσύγχρονο γυμναστήριο, δείχνοντας τη διαφορά νοοτροπίας των αντιπάλων, ενώ βλέπουμε και μια δυνατή σκηνή ανάμεσα στον Σταλόνε και τον Γουέδερς (Απόλλο Κριντ), κατά τη διάρκεια του αγώνα του Απόλλο με τον Ντράγκο, στην οποία οι δύο ηθοποιοί βγάζουν αρκετό πάθος, παίζοντας με τα μάτια κυρίως, αλλά γενικά το Ρόκυ 4 είναι στεγνό από συναίσθημα και καλό γράψιμο. Κορυφαία στιγμή, ο νικητήριος λόγος του Ρόκυ μπροστά σε ένα όρθιο κοινό Ρώσων που φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του. Νομίζω ότι άνετα η σκηνή αυτή παίρνει τον τίτλο της πιο χαζής και πιο ντροπιαστικής σκηνής ολόκληρου του franchise, κατατάσσοντας και το Ρόκυ 4 μέσα στις ταινίες απροκάλυπτης προπαγάνδας της κυβέρνησης Ρίγκαν, πρόεδρο με τον οποίο ο Σταλόνε είχε πολύ καλή σχέση.

Στο μουσικό κομμάτι, τώρα, γράφοντας για το Ρόκυ 5 λίγο καιρό πριν, είχα αναφερθεί στο Ρόκυ 4, ως το Ρόκυ της γενιάς του MTV. Ο λόγος που το έκανα αυτό, ήταν γιατί, εκτός από το ξεκάθαρα ποπ ύφος ολόκληρης της ταινίας, τα μουσικά βίντεο καλύπτουν σχεδόν το 1/3 της διάρκειάς της. Έχουμε ένα ενδιαφέρον μοντάζ προπόνησης με Ρόκυ και Ντράγκο να προπονούνται παράλληλα και το μουσικό θέμα του Vince DiCola, πιο ηλεκτρονικό εδώ, αλλά ακόμα στη λογική του μεγαλειώδους θέματος του Bill Conti, να τους συνοδεύει, αλλά έχουμε και άλλα 3 μουσικά κομμάτια να παρεμβάλλονται κατά τη διάρκεια του φιλμ, κάνοντας το να θυμίζει βίντεο κλιπ των 1980.

Τα φιλμ του Ρόκυ ξεχείλιζαν από πάθος και συναισθήματα, όπως ο ίδιος ο πρωταγωνιστής τους, και είχαν χαρακτήρες αληθινούς μέσα τους. Στον τέταρτο Ρόκυ είναι όλα τόσο αναληθή και τα πρόσωπα τόσο ξύλινα, που χάνεται η μαγεία των προηγούμενων ταινιών. Ο Ρόκυ δεν μας γοήτευσε ποτέ γιατί ήταν ανίκητος, γιατί ήταν εξαιρετικός πυγμάχος με στιλ και τεχνική, ούτε γιατί εκπροσωπούσε τα αμερικανικά κυβερνητικά ιδεώδη. Μας γοήτευσε γιατί ήταν ένας «αληθινός» κινηματογραφικός ήρωας που δεν πάλευε για να κερδίσει, αλλά για να αποδείξει ότι υπάρχει και να ξεχωρίσει από τη μιζέρια που μας θέλει κολλημένους στον πάτο. Ο κινηματογραφικός πάτος του αγαπημένου μου «ήρωα» είναι δυστυχώς εδώ. Ξέρω ότι πολύ θα διαφωνήσουν, οπότε ας ξεκαθαρίσω κάτι. Σαν ροή, το φιλμ δεν είναι βαρετό, όπως είναι ίσως το Ρόκυ 5, και παρά τις υπερβολές του βλέπεται ευχάριστα. Όμως, το Ρόκυ 4 είναι πολύ μακριά από την «καρδιά» ολόκληρης της κινηματογραφικής διαδρομής του διασημότερου πυγμάχου που γνώρισε η μεγάλη οθόνη.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

25 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.