Όχθες

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 4/3/2015

Ο Γιάννης, ένας φαντάρος κλεισμένος στον εαυτό του, είναι ναρκαλιευτής στις όχθες του Έβρου, σε ένα σημείο όπου τα βράδια ένας βαλκάνιος λαθρέμπορος, μάλλον Τούρκος, περνάει μετανάστες και ναρκωτικά που εν αγνοία τους κουβαλούν, και οι οποίοι κάποιες φορές σκοτώνονται, πατώντας σε νάρκες. Στο όλο λαθρεμπόριο βοηθάει και η Χρύσα, καθώς έχει να φροντίσει πατέρα, μικρό αδελφό κι ένα μωρό απ` τον λαθρέμπορο. Ο Γιάννης θα γνωρίσει τη Χρύσα και θα θελήσει να την πείσει να ξεφύγουν απ` αυτόν τον εφιάλτη.

Έχουμε όλα τα στοιχεία που θα μας έδιναν ένα ενδιαφέρον φιλμ του σύγχρονου, αυστηρού δραματικού ρεαλισμού. Το στόρι είναι από εκείνα που στηρίζονται στην κατάσταση των πραγμάτων, δεν χρειάζεται παρά να μιλήσουν οι εικόνες. Αλλά ο Πάνος Καρκανεβάτος («Καλά Κρυμμένα Μυστικά, Αθανασία») θέλησε να χωρέσει μέσα μια κινηματογραφική ποίηση «ελληνικού τύπου», όπου ο ήρωας είναι «αλούτερο» πλάσμα. Αισθάνεται τις νάρκες χωρίς όργανα ανίχνευσης, αισθάνεται το κακό και τη δυστυχία στους άλλους με τρόπο, έτσι, κάπως μεταφυσικό, και το χειρότερο απ` όλα, εγκρίνεται απ` τον σκηνοθέτη μια ερμηνευτική προσέγγιση απ` τον Ανδρέα Κωνσταντίνου καταγόμενη απ` τον παλιό κακό μελοδραματικό ελληνικό κινηματογράφο -θυμήθηκα τη «Μαρία της Σιωπής»… Ψελλίζει τις λέξεις σαν μόλις να συνέρχεται από ύπνωση -συχνά δεν γίνεται αντιληπτό τι λέει- χωρίς ρυθμό λόγου, σαν χαλασμένο ρομπότ, στις κινήσεις του παραπαίει κ.λπ. Με άλλα λόγια, η ιδιοσυγκρασία του ήρωα επιδεικνύεται ναρκισσιστικά κι αδέξια, όχι υπαινικτικά όπως θα άρμοζε σε δραματικό ρεαλισμό, τινάζοντας στον αέρα το όλο εγχείρημα, το οποίο άλλωστε, ακριβώς λόγω παρεμβολής αυτής της «ποιητικής φασαρίας, όλο σύμβολα και αλληγορίες», μένει ακατέργαστο. Πόσο μακριά είμαστε απ` το «Παγωμένο Ποτάμι» του 2008… Η Έλενα Μαυρίδου, με την ερμηνεία της, μας δείχνει πώς έπρεπε να είναι ο σωστός τόνος, το ύφος της ταινίας. Οι δυο τους είναι σαν να παίζουν σε διαφορετικά φιλμ. Εκείνος είναι ένας τρελός άγιος, εκείνη μια γυναίκα προσγειωμένη που ταλανίζεται ανάμεσα στην αναγκαιότητα και την ηθική της. Τουλάχιστον, ας μελετούσε ο Καρκανεβάτος δραματουργικά τη ζύμωση αυτών των δυο ηρώων, την αντιπαράθεση και σύνθεση αυτών των δυο επιπέδων. Αλλά αυτό θα απαιτούσε δυνατό σενάριο (και πάντα, άλλη ερμηνεία απ` τον πρωταγωνιστή ) που εδώ δεν υπάρχουν. Απλά και μόνο η λιτότητα της αφήγησης, δεν σώζει το αποτέλεσμα.

Βαθμολογία: