Ρώμη, περίπου στο 65 μ.Χ. Ο εκατόνταρχος λεγεωνάριος Μάρκος Βινίσιος επιστρέφει στην πόλη ύστερα από τρία χρόνια πολέμων. Γρήγορα ερωτεύεται τη Λυγία, αλλά αυτή είναι χριστιανή και δεν ανταποκρίνεται. Ο Βινίσιος επιμένει και ζητάει από τον παράφρονα αυτοκράτορα Νέρων να του τη δώσει για σκλάβα.

Σκηνοθεσία:

Mervyn LeRoy

Anthony Mann (βοηθητικός)

Κύριοι Ρόλοι:

Robert Taylor … Marcus Vinicius

Deborah Kerr … Lygia

Leo Genn … Petronius

Peter Ustinov … αυτοκράτορας Nero

Patricia Laffan … Poppaea

Finlay Currie … Πέτρος

Abraham Sofaer … Παύλος

Marina Berti … Eunice

Felix Aylmer … Plautius

Walter Pidgeon … αφηγητής (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: John Lee Mahin, S.N. Behrman, Sonya Levien

Παραγωγή: Sam Zimbalist

Μουσική: Miklos Rozsa

Φωτογραφία: William V. Skall, Robert Surtees

Μοντάζ: Ralph E. Winters

Σκηνικά: Edward C. Carfagno, Cedric Gibbons, William A. Horning

Κοστούμια: Herschel McCoy

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Quo Vadis

Ελληνικός Τίτλος: Κβο Βάντις

Εναλλακτικός Τίτλος: Qvo Vadis

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Quo Vadis? (1913)

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Quo Vadis του Henryk Sienkiewicz.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, δεύτερου αντρικού ρόλου (Leo Genn και Peter Ustinov), μουσικής (δράμα/κωμωδία), φωτογραφίας, μοντάζ, σκηνικών και κοστουμιών.
  • Χρυσή Σφαίρα δεύτερου αντρικού ρόλου (Peter Ustinov) και φωτογραφίας. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία (δράμα).

Παραλειπόμενα

  • Το πρώτο Quo Vadis γυρίστηκε στη Γαλλία το 1901. Το δεύτερο, και δεύτερο στην τάξη από διασημότητα, ήταν του ιταλού Enrico Guazzoni και έκανε πάταγο το 1913. Το τρίτο ήταν και πάλι στην Ιταλία το 1924. Το 1985 έγινε μίνι σειρά από τον Franco Rossi. Τέλος, ο πολωνός Jerzy Kawalerowicz παρουσίασε τη δική του εκδοχή το 2001.
  • Το επιτελείο των ηθοποιών είχε επιλεχτεί από το 1949. Στους δύο βασικούς ρόλους ήταν οι Elizabeth Taylor, Richard Burton. Όμως, το 1950 η παραγωγή άλλαξε χέρια και μαζί και οι επιλεγμένοι ηθοποιοί. Πρώτος σκηνοθέτης ήταν ο John Huston, αλλά οι έντονες διαφωνίες πάνω στο σενάριο, τον έκαναν να αποχωρήσει. Ανάμεσα στις πολλές που προσπάθησαν να πάρουν έναν ρόλο ήταν και μια νεαρή άσημη ηθοποιός, η Audrey Hepburn…
  • Η ταινία ήταν ένα κρυφό όνειρο του Μπενίτο Μουσολίνι. Μαζί με τον σκηνοθέτη Hal Roach είχαν στήσει κάποια σκηνικά και θα ονόμαζαν την εταιρία παραγωγή τους Roach and Mussolini. Όμως, το Χόλιγουντ είχε δηλώσει τρομοκρατημένο με την ιδέα, και ο σκηνοθέτης αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τη MGM και να πάει στη United Artists. Τα σκηνικά που είχαν στηθεί αποτέλεσαν την βάση των νέων στούντιο της Τσινετσιτά και εκεί γυρίστηκε και αυτή η ταινία.
  • Για την ταινία κατασκευάστηκαν δέκα άρματα και 32.000 κοστούμια (ρεκόρ που κρατάει ως σήμερα). Στο καστ υπάρχουν 110 ρόλοι, που λένε έστω και μία λέξη και οι κομπάρσοι ήταν 30.000.
  • Ο σκηνοθέτης αντιμετώπισε ένα μικρό προβληματάκι με τα λιοντάρια. Στη Ρώμη έκανε τόσο πολλή ζέστη, που όταν ξαμολούσαν τα ζώα να βγουν στην αρένα, αυτά τρύπωναν πάλι στο δροσερό κλουβί τους! Για να λυθεί το πρόβλημα, προσαρμόστηκαν κομμάτια κρέας πάνω σε στολές κομπάρσων…
  • Ο Anthony Mann συντόνισε την ταινία για τέσσερις βδομάδες, χωρίς να μπει το όνομα του στους τίτλους. Στους βοηθούς σκηνοθέτες ήταν και Sergio Leone, που συντόνιζε τους ιταλούς κομπάρσους.
  • Πριν γίνουν διάσημοι, οι Sophia Loren, Bud Spencer εμφανίζονται εδώ σε πολύ μικρούς ρόλους.
  • Ο Clark Gable είχε απορρίψει τον πρώτο ρόλο επειδή θεωρούσε ότι θα φαινόταν γελοίος με τη ρωμαϊκή στολή.
  • Η MGM χρωστάει πάρα πολλά στο έργο αυτό. Κόστισε 7,6 εκατομμύρια δολάρια, αλλά έκανε πάταγο στο box-office (τα κέρδη έφτασαν στα 21 εκατομμύρια δολάρια), και έσωσε τη λιονταρίσια εταιρία από οικονομική καταστροφή. Για αυτό τον λόγο, το 1964 της έγινε μια ειδική επανέκδοση, για τα 40 χρόνια της εταιρίας. Θεωρήθηκε προσωπικός θρίαμβος του μεγάλου αφεντικού της MGM, του Louis B. Mayer, αλλά αυτή ήταν η έσχατη πολυδάπανη παραγωγή του εν ζωή.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Μέρος της μουσικής που ηχογράφησε ο Rozsa για την ταινία, και εντέλει δεν συμπεριλήφθηκε, θεωρείται χαμένο.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος 

Έκδοση Κειμένου: 5/4/2014

Από τις πρώτες υπερπαραγωγές των δεκαετιών 1950-60, πριν γυριστούν τα «Μπεν-Χουρ» και «Δέκα Εντολές», το παρόν φιλμ που δεν κατάφερε να αποσπάσει κανένα Όσκαρ, έμεινε στην ιστορία για τις σκηνές της πυρπόλησης της Ρώμης από τον Νέρωνα (ιστορικά πλέον αμφισβητούμενο) και αυτές του Κολοσσαίου, όπως επίσης και για την ερμηνεία του Πίτερ Ουστίνοφ στον ρόλο του μανιοκαταθλιπτικού αυτοκράτορα. Φοβερά πλάνα με απίστευτα χρώματα και χιλιάδες κομπάρσους,  «ντυμένα» όλα με την επική μουσική του Μίκλος Ρόζα.  Μια κινηματογραφική μαγεία που δεν μπορούν τα αντικαταστήσουν τα σύγχρονα ψηφιακά εφέ. Από την άλλη, όμως, η κεντρική ιστορία έρωτα και χριστιανικού ήθους σεναριακά είναι επίπεδη και ερμηνευτικά παντελώς αδιάφορη, με ένα Ρόμπερτ Τέιλορ έξω απ’ τα νερά του, έτσι που ακυρώνει και τις προσπάθειες της Ντέμπορα Κερ.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

22 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.