
Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα
- Poulet aux Prunes
- Chicken with Plums
- 2011
- Γαλλία
- Γαλλικά, Αγγλικά
- Αισθηματική, Δραμεντί, Εποχής, Μουσική
- 29 Δεκεμβρίου 2011
Τεχεράνη 1958. Ο Νάσερ Άλι Χαν, ο πιο γνωστός βιολιστής, βρίσκεται με σπασμένο βιολί. Αδυνατώντας να βρει άλλο για να το αντικαταστήσει, νιώθει αβάσταχτη τη ζωή του χωρίς μουσική. Μένει ξαπλωμένος στο κρεβάτι του και βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στις ονειροπολήσεις της νιότης του αλλά και στα όνειρα για το μέλλον των παιδιών του.
Σκηνοθεσία:
Vincent Paronnaud
Κύριοι Ρόλοι:
Mathieu Amalric … Nasser-Ali Khan
Maria de Medeiros … Faranguisse
Golshifteh Farahani … Irane
Edouard Baer … Azrael
Eric Caravaca … Abdi
Chiara Mastroianni … Lili (ενήλικη)
Jamel Debbouze … Houchang
Isabella Rossellini … Parvine
Didier Flamand … ο δάσκαλος μουσικής
Enna Balland … Lili
Rona Hartner … Soudabeh
Christian Friedel … Cyrus
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Vincent Paronnaud, Marjane Satrapi
Παραγωγή: Hengameh Panahi
Μουσική: Olivier Bernet
Φωτογραφία: Christophe Beaucarne
Μοντάζ: Stephane Roche
Σκηνικά: Udo Kramer
Κοστούμια: Madeline Fontaine
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Poulet aux Prunes
- Ελληνικός Τίτλος: Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα
- Διεθνής Τίτλος: Chicken with Plums
Σεναριακή Πηγή
- Κόμικ: Poulet aux Prunes της Marjane Satrapi.
Κύριες Διακρίσεις
- Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας.
- Βραβείο κοινού στο φεστιβάλ του Σάο Πάολο.
Παραλειπόμενα
- Πρώτη ταινία με ζωντανούς χαρακτήρες για τη γαλλο-ιρανή Marjane Satrapi, που ξεκίνησε την καριέρα της ως δημιουργός κόμικς. Πλάι της έχει και πάλι τον Vincent Paronnaud, με τον οποίο είχαν δημιουργήσει το φιλμ κινουμένων σχεδίων Περσέπολις, βασισμένο κι αυτό σε κόμικ βιβλίο της Satrapi.
- Ο εξωτερικός χώρος των ιστορικών στούντιο Babelsberg στο Πότσνταμ της Γερμανίας αποτέλεσε τον αποκλειστικό χώρο των γυρισμάτων της ταινίας.
Κριτικός: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur
Έκδοση Κειμένου: 18/1/2012
Οι δημιουργοί του πρωτότυπου και εξαιρετικού «Περσέπολις» επιστρέφουν με διάθεση λιγότερο να σχολιάσουν και περισσότερο να αγγίξουν συναισθηματικά ένα λιγότερο απαιτητικό, αυτή τη φορά, κοινό. Το «Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα» είναι μια ταινία που στηρίζεται αποκλειστικά πάνω στο όμορφο και ιδιαιτέρως… «γαλλικό» σκηνοθετικό της στυλ, αλλά δεν τολμά να προχωρήσει λίγο παρακάτω. Μένει στα ρηχά και εύκολα, και συγκινεί με άνεση τους ευαίσθητους θεατές που θα τσιμπήσουν το δόλωμα των αφηγηματικών παιχνιδιών, του αλά «Αμελί» καρτουνίστικου ύφους, της κόμικ αισθητικής και της πανέμορφης μουσικής επένδυσης.
Κατά τ’ άλλα, έχουμε ένα σενάριο που δεν εστιάζει κάπου συγκεκριμένα (λίγο από love story, λίγο από νοσταλγία-αναμνήσεις-, λίγο από μελαγχολία-θάνατος-, λίγο από ηθικό προβληματισμό και λίγο από κοινωνικοπολιτικές σπόντες) και παρασύρει -σχεδόν απολαυστικά- τον θεατή σε μία ευχάριστη, πλην υπερβολικά ανώδυνη κινηματογραφική «νοστιμιά».
Η απεικόνιση της αμερικανικής οικογένειας και του δικού μας Σωκράτη κλέβουν άνετα την παράσταση, και είναι τα μοναδικά πράγματα που προσωπικά μου έμειναν στον νου μετά την προβολή.
Βαθμολογία:
![]()
0 κακή | 1 μέτρια | 2 ενδιαφέρουσα | 3 καλή | 4 πολύ καλή | 5 αριστούργημα

Κριτικός: 



