Τεχεράνη 1958. Ο Νάσερ Άλι Χαν, ο πιο γνωστός βιολιστής, βρίσκεται με σπασμένο βιολί. Αδυνατώντας να βρει άλλο για να το αντικαταστήσει, νιώθει αβάσταχτη τη ζωή του χωρίς μουσική. Μένει ξαπλωμένος στο κρεβάτι του και βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στις ονειροπολήσεις της νιότης του αλλά και στα όνειρα για το μέλλον των παιδιών του.

Σκηνοθεσία:

Vincent Paronnaud

Marjane Satrapi

Κύριοι Ρόλοι:

Mathieu Amalric … Nasser-Ali Khan

Maria de Medeiros … Faranguisse

Golshifteh Farahani … Irane

Edouard Baer … Azrael

Eric Caravaca … Abdi

Chiara Mastroianni … Lili (ενήλικη)

Jamel Debbouze … Houchang

Isabella Rossellini … Parvine

Didier Flamand … ο δάσκαλος μουσικής

Enna Balland … Lili

Rona Hartner … Soudabeh

Christian Friedel … Cyrus

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Vincent Paronnaud, Marjane Satrapi

Παραγωγή: Hengameh Panahi

Μουσική: Olivier Bernet

Φωτογραφία: Christophe Beaucarne

Μοντάζ: Stephane Roche

Σκηνικά: Udo Kramer

Κοστούμια: Madeline Fontaine

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Poulet aux Prunes
  • Ελληνικός Τίτλος: Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα
  • Διεθνής Τίτλος: Chicken with Plums

Σεναριακή Πηγή

Κύριες Διακρίσεις

  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας.
  • Βραβείο κοινού στο φεστιβάλ του Σάο Πάολο.

Παραλειπόμενα

  • Πρώτη ταινία με ζωντανούς χαρακτήρες για τη γαλλο-ιρανή Marjane Satrapi, που ξεκίνησε την καριέρα της ως δημιουργός κόμικς. Πλάι της έχει και πάλι τον Vincent Paronnaud, με τον οποίο είχαν δημιουργήσει το φιλμ κινουμένων σχεδίων Περσέπολις, βασισμένο κι αυτό σε κόμικ βιβλίο της Satrapi.
  • Ο εξωτερικός χώρος των ιστορικών στούντιο Babelsberg στο Πότσνταμ της Γερμανίας αποτέλεσε τον αποκλειστικό χώρο των γυρισμάτων της ταινίας.

Κριτικός: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur

Έκδοση Κειμένου: 18/1/2012

Οι δημιουργοί του πρωτότυπου και εξαιρετικού «Περσέπολις» επιστρέφουν με διάθεση λιγότερο να σχολιάσουν και περισσότερο να αγγίξουν συναισθηματικά ένα λιγότερο απαιτητικό, αυτή τη φορά, κοινό. Το «Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα» είναι μια ταινία που στηρίζεται αποκλειστικά πάνω στο όμορφο και ιδιαιτέρως… «γαλλικό» σκηνοθετικό της στυλ, αλλά δεν τολμά να προχωρήσει λίγο παρακάτω. Μένει στα ρηχά και εύκολα, και συγκινεί με άνεση τους ευαίσθητους θεατές που θα τσιμπήσουν το δόλωμα των αφηγηματικών παιχνιδιών, του αλά «Αμελί» καρτουνίστικου ύφους, της κόμικ αισθητικής και της πανέμορφης μουσικής επένδυσης.

Κατά τ’ άλλα, έχουμε ένα σενάριο που δεν εστιάζει κάπου συγκεκριμένα (λίγο από love story, λίγο από νοσταλγία-αναμνήσεις-, λίγο από μελαγχολία-θάνατος-, λίγο από ηθικό προβληματισμό και λίγο από κοινωνικοπολιτικές σπόντες) και παρασύρει -σχεδόν απολαυστικά- τον θεατή σε μία ευχάριστη, πλην υπερβολικά ανώδυνη κινηματογραφική «νοστιμιά».

Η απεικόνιση της αμερικανικής οικογένειας και του δικού μας Σωκράτη κλέβουν άνετα την παράσταση, και είναι τα μοναδικά πράγματα που προσωπικά μου έμειναν στον νου μετά την προβολή.

Βαθμολογία:

0 κακή | 1 μέτρια | 2 ενδιαφέρουσα | 3 καλή | 4 πολύ καλή | 5 αριστούργημα

Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *