Η διαμάχη ανάμεσα στα τεράστια τέρατα μαζικής καταστροφής, τα Καϊτζού, και στα γιγαντιαία ρομπότ, τα Γιάγκερ, τα οποία ελέγχονται ταυτόχρονα από δυο πιλότους μέσα από μια γέφυρα νευρώνων, ήταν μονάχα η αρχή για την απόλυτη απειλή που βιώνει η ανθρωπότητα δώδεκα χρόνια ηρεμίας. Αυτή τη φορά, ο Τζέικ, ο άλλοτε πολλά υποσχόμενος πιλότος των Γιάγκερ, του οποίου ο θρυλικός πατέρας έδωσε τη ζωή του για να εξασφαλίσει τη νίκη της ανθρωπότητας ενάντια στα τερατώδη Καϊτζού, καλείται να εγκαταλείψει τον υπόκοσμο όπου έχει μπλεχτεί, και να φανεί αντάξιος της κληρονομιάς του πατέρα του, αντιμετωπίζοντας τα εξωγήινα τέρατα. Στο πλευρό του Τζέικ βρίσκουμε τον Λάμπερτ και τη δεκαπεντάχρονη Αμάρα, οι οποίοι μαζί με τους υπόλοιπους επίλεκτους πιλότους ξεκινούν μια παγκόσμια εξέγερση ενάντια στις δυνάμεις που απειλούν με αφανισμό την ανθρωπότητα.

Σκηνοθεσία:

Steven S. DeKnight

Κύριοι Ρόλοι:

John Boyega … Jake Pentecost

Scott Eastwood … Nate Lambert

Cailee Spaeny … Amara Namani

Tian Jing … Liwen Shao

Rinko Kikuchi … Mako Mori

Burn Gorman … Δρ Hermann Gottlieb

Adria Arjona … Jules Reyes

Charlie Day … Δρ Newton Geiszler

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Steven S. DeKnight, Emily Carmichael, Kira Snyder, T.S. Nowlin

Παραγωγή: John Boyega, Cale Boyter, Guillermo del Toro, Jon Jashni, Femi Oguns, Mary Parent, Thomas Tull

Μουσική: Lorne Balfe

Φωτογραφία: Dan Mindel

Μοντάζ: Dylan Highsmith, Josh Schaeffer, Zach Staenberg

Σκηνικά: Stefan Dechant

Κοστούμια: Lizz Wolf

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Pacific Rim: Uprising

Ελληνικός Τίτλος: Pacific Rim: Εξέγερση

Εναλλακτικός Τίτλος: Pacific Rim 2 [ανεπίσημος]

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Pacific Rim (2013)

Σεναριακή Πηγή

  • Στόρι (χαρακτήρες): Pacific Rim του Travis Beacham.

Παραλειπόμενα

  • Έναν χρόνο πριν κυκλοφορήσει η πρώτη ταινία, ο Guillermo del Toro είχε δηλώσει πως δεν έχει περαιτέρω ιδέες για να κάποιο σίκουελ. Αλλά το 2014 δήλωσε πως κρυφά εργάζονταν με τον Zak Penn επί μήνες πάνω σε έναν νέο στόρι. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, είπε πως θα το σκηνοθετήσει πάλι ο ίδιος. Κι ενώ τον Νοέμβριο του 2015 θα ξεκινούσαν γυρίσματα, ξέσπασε διαμάχη ανάμεσα στους δύο νέους εταίρους, τη Universal Pictures και τη Legendary, και το μέλλον του σίκουελ κρίνονταν αβέβαιο. Η επιμονή του del Toro ευτύχισε όταν η Legendary πουλήθηκε στην κινεζική Wanda Group, και η νέα ιδιοκτήτρια έδειξε άμεσο ενδιαφέρον, μια και το πρώτο μέρος ήταν μεγάλη επιτυχία στην Κίνα. Τον Φεβρουάριο του 2016, τέλος, η εταιρία και ο ίδιος ο del Toro ανακοίνωσαν πως θα υπάρχει νέος σκηνοθέτης, ο Steven S. DeKnight της τηλεοπτικής σειράς Spartacus, με τον Μεξικανό να παραμένει στην παραγωγή.
  • Η ταινία είναι τρισδιάστατη.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Ο πρώην συνεργάτης του σκηνοθέτη στην τηλεόραση, John Paesano, είχε ήδη να γράφει τη μουσική της ταινίας, όταν ανακοινώθηκε ότι αντικαταστάθηκε. Καμία επίσημη δήλωση δεν έγινε επί τα αίτια.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 19/8/2018

Καλό είναι κάποιος να τρέφει σεβασμό απέναντι σε όλους τους ανθρώπους, αλλά πώς να κλείσεις τα μάτια όταν κάποιος Steven S. DeKnight αφήνεται να κάνει μπάχαλο κάτι που θα μπορούσε να είναι αποδεδειγμένα πιο ψυχαγωγικό. Το σίκουελ της ταινίας του 2013 όχι μονάχα έπρεπε να βγει κατευθείαν για το Home Cinema, αλλά δεν μπαίνει και σε μεγάλο κόπο να αποφύγει μια τέτοια εικόνα. Αντίθετα με τον προκάτοχο του που τουλάχιστον, μέσα στις πολλές αδυναμίες του, ήταν ένα γεμάτο blockbuster, εδώ δεν πείθεσαι ποτέ ούτε καν για το μπάτζετ των 150 εκατομμυρίων δολαρίων που δηλωμένα διατέθηκαν…

Χαρακτήρες ξεχνιόνται, νέα στοιχεία τεχνολογίας προστίθενται δίχως να μπαίνει το σενάριο στον βασικό κόπο να μας τα αναλύσει, καμία προσπάθεια αποφυγής των πατροπαράδοτων κλισέ, κι εντέλει μια αφέλεια συνολική από τους πάντες, κι ενώ μιλάμε για εποχή που η ευφυία έχει επικρατήσει. Με ένα σενάριο στην ουσία παιδικό όπως αυτό, μένει μονάχα να δούμε αν τουλάχιστον το θέαμα πείθει. Δυστυχώς, πείθει μεν, δεν χορταίνει δε. Οι παραγωγοί ήταν λογικά τόσο αισιόδοξοι για τη μοίρα της σειράς, που επιβάλλουν να συστηθεί όλο αυτό το νέο σύμπαν νεανικών χαρακτήρων, φορτώνοντας βαρετές σκηνές το έργο, κι αφήνοντας τη δράση να συνωστίζεται από τα μισά του έργου και μετά. Πρέπει όμως και τότε να περιμένεις να περάσει κάμποση ακόμα ώρα για να έρθει επιτέλους το ουσιαστικό προκείμενο. Αυτό κρύβει μια αλά βίντεο-γκέιμ έκπληξη, που ευτυχώς χαρίζει ένα φινάλε, ας πούμε, αξιοπρεπές. Όχι τίποτα άλλο, πάλι καλά να λέμε, γιατί ενώ μιλάμε για μεγαλύτερα γιάγκερ, στην ουσία τίποτα δεν έχει εξελιχθεί σε σχέση με τα εφέ της πρώτης ταινίας. Ίσα-ίσα, που λόγω της μη συναισθηματικής εμπλοκής του θεατή με το όλο θέαμα, μοιάζουν και χαμηλότερης δυναμικής.

Κακά τα ψέματα, όμως, η συγκεκριμένη παραγωγή επιβάλλεται να κριθεί χαλαρά και καθαρά ως μια παραγωγή που δεν έπρεπε να δει φώτα μεγάλης οθόνης. Εκεί, όντως, τα λεφτά σου τα κλαις, και οι δικαιολογίες κρίνονται άτοπες. Αλλά ως «b-blockbuster», δίχως δηλαδή την παραμικρή απαίτηση για κάτι μεγάλο σε όγκο, θα δεις ότι έχεις κάτι για να περάσει ξέγνοιαστα η ώρα σου, έχει κάμποσο «μέγκα» ξύλο, κι έναν John Boyega που θα μπορούσες να ξεγελαστείς και να του δώσεις Όσκαρ όταν περιφέρεται -κάπως βαριεστημένα- ανάμεσα σε τέτοιο καστ…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.