Nirvanna the Band the Show the Movie

Θέλοντας να οδηγήσουν το συγκρότημά τους, “Nirvanna the Band”, σε νέα ύψη, ο Ματ και ο Τζέι αποφασίζουν να προσπαθήσουν να κλείσουν μια συναυλία στο The Rivoli, ένα μπαρ-εστιατόριο στο Τορόντο, παρά το γεγονός ότι δεν έχουν γράψει ποτέ ούτε ένα τραγούδι. Για να προωθήσουν τη συναυλία, αποφασίζουν να επιχειρήσουν ένα μεγάλο κόλπο από τον Πύργο του Τορόντο, αλλά μετά από ένα ατύχημα, το ζευγάρι μεταφέρεται πίσω στο 2008 και πρέπει να βρει τρόπο να επιστρέψει…

Σκηνοθεσία:

Matt Johnson

Κύριοι Ρόλοι:

Matt Johnson … Matt Johnson

Jay McCarrol … Jay McCarrol

Ben Petrie … Ben Petrie

Ethan Eng … Ethan Eng

Michael Scott … Michael Scott

Jared Raab … Jared Raab

Reid Janisse … Reid Janisse

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Matt Johnson, Jay McCarrol

Στόρι: Matt Johnson, Jay McCarrol, Jared Raab, Curt Lobb, Matthew Miller, Matt Greyson, Luca Tarantini, Evan Morgan

Παραγωγή: Matt Greyson, Matthew Miller

Μουσική: Jay McCarrol

Φωτογραφία: Jared Raab

Μοντάζ: Curt Lobb, Robert Upchurch

Σκηνικά: Kerry Noonan

Κοστούμια: Rachel Anderson, Hanna Puley

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: Nirvanna the Band the Show the Movie
• Ελληνικός Τίτλος: Nirvanna the Band the Show the Movie

Σεναριακή Πηγή

• Σειρές: Nirvana the Band the Show και Nirvanna the Band the Show των Matt Johnson, Jay McCarrol.

Κύριες Διακρίσεις

• Βραβείο κοινού στο φεστιβάλ SXSW.
• Βραβείο κοινού στο φεστιβάλ του Τορόντο.
• Βραβείο καλύτερης ταινίας, πρώτου αντρικού ρόλου (Jay McCarrol) σε κωμωδία, δεύτερου αντρικού ρόλου (Matt Johnson) σε κωμωδία, τραγουδιού (The Alpabet Song), ήχου και οπτικών εφέ στα εθνικά βραβεία του Καναδά.

Παραλειπόμενα

• Η αρχική web mockumentary σειρά Nirvana the Band the Show γυρίστηκε ανεξάρτητα από τον Johnson και τον McCarrol μεταξύ 2007 και 2009, πριν μετατραπεί σε τηλεοπτική σειρά το 2017-18 και τελικά εδώ σε ταινία.
• Η ταινία δεν ήταν εξαρχής δεδομένο ότι θα είναι το συγκεκριμένο time-travel φιλμ: ήδη από το 2023 οι δημιουργοί μιλούσαν δημόσια για ένα RV road-movie (επηρεασμένο από το βρετανικό The Trip και το μυθιστόρημα A Confederacy of Dunces), ενώ είχαν κυκλοφορήσει ακόμη και πληροφορίες για ένα υποτιθέμενο πρότζεκτ με τίτλο Kill Hitler.
• Όταν οι δημιουργοί είδαν το υλικό, κατέληξαν ότι η αρχική ιστορία δεν είχε αρκετό κινηματογραφικό εύρος. Η ιδέα για ταξίδι στον χρόνο και παρωδία του Επιστροφή στο Μέλλον προέκυψε αργότερα, ενώ υπήρχε ήδη άφθονο αχρησιμοποίητο υλικό από την παλιά web σειρά. Οι σκηνές με τις νεότερες εκδοχές του Ματ και του Τζέι βασίζονται σε αυτό το αχρησιμοποίητο υλικό της web σειράς του 2007-09. Οι μοντέρ Curt Lobb και Robert Upchurch ανέλαβαν να δημιουργήσουν από εκατοντάδες ώρες παλιού υλικού τις σκηνές του 2008.
• Το μεγαλύτερο μέρος των διαλόγων και των αντιδράσεων των δύο πρωταγωνιστών, όπως και στη σειρά, δεν ήταν γραμμένο λέξη προς λέξη. Το τελικό φιλμ προέκυψε σε μεγάλο βαθμό από τον συνδυασμό αυτοσχεδιασμών και τεράστιου όγκου γυρισμένου υλικού.
• Ο Matt Johnson υπολόγισε ότι η ομάδα γυρίζει τόσο πολύ υλικό ώστε τελικά πετάει περίπου το 95% στο μοντάζ. Για τις δοκιμαστικές προβολές οι ίδιοι οι Johnson, Lobb και Upchurch κάθονταν μέσα στην αίθουσα και κατέγραφαν τις αντιδράσεις του κοινού, χρησιμοποιώντας τες για νέο μοντάζ. Η ταινία μονταρίστηκε ξανά δύο φορές μετά την πρεμιέρα: μία μετά το SXSW και μία μετά την προβολή στο φεστιβάλ του Τορόντο.
• Η σκηνή με τον Ματ να πέφτει με αλεξίπτωτο πάνω στο τραμ γυρίστηκε στο Τορόντο την ίδια ημέρα με συναυλία των Taylor Swift για το Eras Tour. Ο Johnson επέλεξε επίτηδες τη συγκεκριμένη ημέρα, επειδή η τεράστια κίνηση στην πόλη θα έκανε τα γυρίσματα να φαίνονται λιγότερο ασυνήθιστα.
• Ο YouTuber μουσικός κριτικός Anthony Fantano εμφανίζεται επίσης ως ο εαυτός του, σχολιάζοντας το άλμπουμ του Τζέι. Η ταινία περιλαμβάνει ακόμη εμφανίσεις των Roz Weston και Mocha Frap ως ραδιοφωνικών παραγωγών.
• Το φιλμ χρησιμοποιεί αρχειακό υλικό με τους James Corden, Ellen DeGeneres, Will Smith και τη Marcia MacMillan, ενσωματώνοντάς το στον δικό του κόσμο.

Μουσικά Παραλειπόμενα

• Ο Jay McCarrol συνέθεσε τη μουσική έχοντας ως βασικό σημείο αναφοράς το σκορ του Alan Silvestri για το Επιστροφή στο Μέλλον, αλλά και τους John Williams και Bernard Herrmann. Χρησιμοποίησε, μεταξύ άλλων, την οκτατονική κλίμακα για να πλησιάσει την αίσθηση του κλασικού μπλοκμπάστερ χωρίς να αντιγράψει τη μουσική του Silvestri.