Morbius

Κριτικός: Ορέστης Μαλτέζος

Έκδοση Κειμένου: 31/3/2022

Ο χώρος που θα πιάσει μια ταινία στη συνείδηση του κοινού είναι προδιαγεγραμμένος από τη στιγμή που θα γεννηθεί στη φαντασία κάποιου υψηλόβαθμου στελέχους στα γραφεία-ρετιρέ ενός πολυεθνικού κολοσσού, από αυτούς που στο όνομα του καπιταλιστικού πρεστίζ αγόρασαν τα χολιγουντιανά στούντιο και έκαναν την κινηματογραφική παραγωγή ένα υποπροϊόν μιας εκ των αμέτρητων θυγατρικών τους. Με ένα ικανοποιητικό ποσό, η ταινία φιγουράρει παντού, γίνεται εξώφυλλο στα πιο εμπορικά περιοδικά, ενώ με το τυράκι των διαφημιστικών φωτογραφιών και των τρέιλερ, απασχολεί το κοινό ακόμα και χρόνια πριν κυκλοφορήσει. Το παιχνίδι είναι γνωστό, αλλά όλοι εξακολουθούμε να το παίζουμε παρότι ξέρουμε ότι είμαστε τα πιόνια, και οι ζαριές είναι καθορισμένες από πριν.

Το “Morbius” είναι μία από αυτές τις ταινίες που δημιουργήθηκαν αποκλειστικά με την προοπτική να απομυζήσουν από τους φανατικούς των υπερηρωικών κόμικ μέχρι και την τελευταία στάλα από τη διάθεση και την προσμονή τους να δουν στη μεγάλη οθόνη ακόμα ένα κεφάλαιο από τις ιστορίες που αγάπησαν. Αυτή την αδημονία εκμεταλλεύεται πλήρως η Marvel στην προκειμένη περίπτωση, αντιμετωπίζοντας τους θεατές της ως ένα δυναμικό αγοραστικό κοινό που στις μέρες μας θα κόψει έναν ικανοποιητικό αριθμό εισιτηρίων και στην πορεία θα κάνει έναν εξίσου υψηλό αριθμό προβολών στις πλατφόρμες ώστε να ανεβάσει τη χρηματιστηριακή της αξία. Ασχέτως της ποιότητας του προϊόντος, γιατί διαφημιστικά αυτό τους έχει πει ότι πρέπει να δουν.

Διανύουμε τη φάση όπου η αυτόνομη ταινία ενός υπερήρωα λειτουργεί αποκλειστικά σαν τυράκι για την αποκάλυψη μικρών λεπτομερειών για τη μεγάλη σύμπραξη μιας ομάδας εξ αυτών σε μια μελλοντική ταινία. Στην πλειοψηφία τους, όλοι γνωρίζουν ότι είναι εντελώς αδιάφορες καλλιτεχνικά, και το “Morbius” το επιδεικνύει με τον πλέον ξεδιάντροπο τρόπο. Κανένας από τους συντελεστές δεν μπαίνει στον παραμικρό κόπο να δημιουργήσει έστω μία υπόνοια χαρακτήρα ή πλοκής, με τον ίδιο τον πρωταγωνιστή να ζει μόνο στο μυαλό του Jared Leto που τον υποδύεται, καθώς επί της οθόνης δεν φανερώνεται το παραμικρό πέρα από το μονίμως βασανισμένο και εμμονικό βλέμμα του. Τρανή απόδειξη είναι η post-credit σκηνή, όπου για κάποιον αδικαιολόγητο λόγο ο χαρακτήρας του Morbius αλλάζει 180 μοίρες και δηλώνει ότι στην επόμενη ταινία Spider-Man θα είναι ένας από τους κακούς. Γιατί; Γιατί έτσι! Το ίδιο ισχύει για όλους τους χαρακτήρες της ταινίας, με εξαίρεση τον γιατρό του εξαιρετικού ηθοποιού Jared Harris που γνωρίζει πολύ καλά πώς να χειριστεί τέτοιους αδιάφορους ρόλους χωρίς η παρουσία του να γίνεται αντιπαθής. Ακόμα περισσότερο όμως ισχύει για τον φριχτό Μάιλο του Matt Smith, σε μια κραυγαλέα ερμηνεία επιδειξιομανούς κακίας που καταφέρνει να χαρίσει την πιο cringe σκηνή της χρονιάς.

Όσοι κατηγορούσαμε τον Michel Gondry επειδή γύρισε όσο πιο αδιάφορα και διεκπαιρεωτικά μπορούσε το “Green Hornet” με αντάλλαγμα ένα παχυλό τσεκ, τότε τον Daniel Espinosa θα έπρεπε να τον κυνηγάμε σαν άλλοι χωρικοί με αναμμένες δάδες το τέρας του Φρανκενστάιν. Δεν υπάρχει ούτε μία σκηνή που να υπονοεί ότι υπήρξε μία έστω στοιχειώδης οπτική πάνω σε αυτό το θέαμα, που ακόμα και οι σκηνές δράσης της κλιμάκωσης δεν διαθέτουν ίχνος αγωνίας για το τι θα συμβεί, αλλά και σκηνοθετικά υποστηρίζονται μόνο από την πιο ανούσια και άσκοπη χρήση του slow-motion από τους “300”. Είναι μία ταινία που θα αποτύγχανε να διατηρήσει έστω και για λίγο την προσοχή ενός πεντάχρονου. Αν μιλούσαμε για έναν ατάλαντο σκηνοθέτη θα ήταν αλλιώς αλλά όταν έχεις παραδώσει με μαεστρία τον κλειστοφοβικό τρόμο του “Life”, είναι εξοργιστικό για τον θεατή σου να του παραδίδεις αυτό.

Αν επρόκειτο τουλάχιστον για μια αποτυχημένη ταινία θα είχαμε έστω κάτι να συζητήσουμε. Το “Morbius” δεν έχει προβλήματα στην κατασκευή του. Δεν πρόκειται για μια απόπειρα που στράβωσε για τον άλφα ή βήτα λόγο. Πρόκειται για την ξετσίπωτη παράδοση ενός οπτικού κατασκευάσματος που εν γνώσει των δημιουργών του δεν προσφέρει ίχνος διασκέδασης ή ενδιαφέροντος σε κανέναν.

Βαθμολογία: