O σκηνοθέτης Καρλ Ντέναμ ταξιδεύει με τους συντελεστές της νέας του ταινίας σ`ένα νησί που δεν είναι καν χαρτογραφημένο για να ξεκινήσουν εκεί γυρίσματα. Σύντομα θα ανακαλύψουν ότι στο νησί υπάρχουν πλάσματα της προϊστορικής εποχής, καθώς και ο τεράστιος γορίλας που οι ιθαγενείς ονομάζουν Κονγκ, ο οποίος θα αιχμαλωτίσει την πρωταγωνίστρια της ταινίας.

Σκηνοθεσία:

Merian C. Cooper

Ernest B. Schoedsack

Κύριοι Ρόλοι:

Fay Wray … Ann Darrow

Robert Armstrong … Carl Denham

Bruce Cabot … John Driscoll

Frank Reicher … καπετάνιος Englehorn

Sam Hardy … Charles Weston

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: James Ashmore Creelman, Ruth Rose

Στόρι: Merian C. Cooper, Edgar Wallace

Παραγωγή: Merian C. Cooper, Ernest B. Schoedsack

Μουσική: Max Steiner

Φωτογραφία: Edward Linden, J.O. Taylor, Vernon L. Walker

Μοντάζ: Ted Cheesman

Σκηνικά: Carroll Clark

Κοστούμια: Walter Plunkett

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: King Kong
  • Ελληνικός Τίτλος: Κιγκ-Κογκ [αυθεντικός]
  • Εναλλακτικός Τίτλος: The Eighth Wonder of the World
  • Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Κινγκ Κονγκ

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Παραλειπόμενα

  • Οι ταινίες με ζούγκλες ήταν από τον βωβό κινηματογράφο κάτι το συχνό (πχ η σειρά Ταρζάν ή Ο Χαμένος Κόσμος). Όταν ήταν μυθοπλασία, συνήθως κάποιος εξερευνητής ή επιστήμονας εισέρχονταν στη ζούγκλα για να ελέγξει κάποια θεωρεία, και κατέληγε να έρθει σε επαφή με κάτι το τερατώδες. Σε όλες αυτές υπονομεύονταν κάθε έννοια επιστημονισμού, και ήταν αυτό που τις έκανε δημοφιλείς. Στην επιτυχία τους είχε συντελέσει και το γεγονός ότι ήταν ελάχιστοι οι ζωολογικοί κήποι που είχαν στην κατοχή τους κάποιο πρωτεύον θηλαστικό, και η πρώτη επαφή του δυτικού κοινού με αυτά είχε γίνει μέσω μικρού μήκους φιλμ των Lumiere και του Georges Melies.
  •  Κρίσιμη ήταν η παρουσία στις αίθουσες ενός ψευδοντοκιμαντέρ με τίτλο Ingagi (1930), όπου υποτίθεται ότι οι θεατές έβλεπαν τη θησεία μιας γυναίκας σε γορίλα. Παρότι ρατσιστικό θέαμα, η ταινία είχε επιτυχία στα ταμεία. Κι ενώ ο Cooper ποτέ δεν ήθελε να συνδέσει το συγκεκριμένο φιλμ ως επιρροή για τον Κινγκ Κονγκ, η RKO έδωσε το πράσινο φως της παραγωγής του Κονγκ λόγω εκείνης της ταινίας.
  • Ο Ernest B. Schoedsack είχε ήδη επαφή με τους πιθήκους από το Τσανγκ του 1927 και το επίσης ντοκιουντράμα Rango του 1931. Παράλληλα, ο Merian C. Cooper ήταν παθιασμένος με τους γορίλες από μικρή ηλικία μέσω εξερευνητικών βιβλίων. Διαβάζοντας το 1929 το The Dragon Lizards of Komodo του W. Douglas Burden, οραματίστηκε ένα σενάριο όπου γορίλες μάχονταν με δράκους του Κομόντο. Αυτό εξελίχτηκε σε μάχη ανάμεσα σε σαύρες και ενός τεράστιου γορίλα, όπου περιελάβανε μια εξερευνήτρια ώστε να παρεισφρήσει και το ρομάντζο. Ήδη υπήρχε κατά νου το απόμερο νησί και το φινάλε να είναι στη Νέα Υόρκη. Ο Cooper πήρε αυτή την ιδέα και την πήγε στην Paramount Studios. Λόγω όμως του ξεκίνηματος της μεγάλης ύφεσης, το στούντιο δεν ήταν διατεθειμένο για γυρίσματα στην Αφρική και τα νησιά Κομόντο. Από την άλλη, ο David O. Selznick τον αποδέχτηκε ως βοηθό παραγωγής στην RKO, και στην πρώτη του δουλειά ως παραγωγός συνεργάστηκε με τον Schoedsack για το κλασικό The Most Dangerous Game. Τότε βρήκε την ευκαιρία να του μιλήσει για ένα σχέδιο με τίτλο Creation, που σε συνεργασία με τη stop-motion τεχνική του Willis O’Brien, μιλούσε για κάποιους ταξιδιώτες που βρίσκονταν σε ένα νησί με δεινόσαυρους. Παρότι αρχικά εγκρίθηκε, αργότερα ο Cooper βρήκε πολύ βαρετό το στόρι για τόσο ακριβή ταινία, και το ίδιο επιτελείο και καστ στράφηκε στον Κονγκ.
  • Ο διάσημος συγγραφέας Edgar Wallace ανέλαβε πρώτος το σενάριο και μαζί ένα μυθιστόρημα πάνω σε αυτό. Ο Cooper μάλιστα είχε σκεφτεί ότι θα ήταν η καλύτερη διαφήμιση να πλασαριστεί το φιλμ ως “βασισμένο σε μυθιστόρημα του Wallace”. Κι ενώ ο συγγραφέας ολοκλήρωσε το αρχικό κείμενο, με τίτλο The Beast, έφυγε έξαφνα από τη ζωή. Κι ενώ σχεδόν τίποτα δεν κρίθηκε χρήσιμο από όσα είχε παραδώσει, ο Cooper τίμησε την υπόσχεση του, και έβαλε το όνομα του στους τίτλους του σεναρίου. Σημαντικότερη όμως αργότερα ήταν η συμβολή του James Ashmore Creelman (αν και οι περισσότερες προσθήκες που έκανε κρίθηκαν ακριβές), που δεν πήρε κρέντιτ για τη συμμετοχή του. Επί του κειμένου εργάστηκαν και οι Leon Gordon και Ruth Rose (η σύζυγος του Schoedsack).
  • Τον τίτλο The Beast διαδέχτηκε το The Eighth Wonder, και όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα είχε γίνει Kong.
  • Cooper και Schoedsack αποφάσισαν μεν να σκηνοθετήσουν μαζί την ταινία, αλλά τα στιλ τους ήταν τελείως διαφορετικά. Έτσι χώρισαν τις εργασίες τους, με τον Cooper να εποπτεύει τις μινιατούρες του Willis O’Brien και να ασχολείται με τις σκηνές όπου χρειάζονταν εφέ, και τον Schoedsack να αναλαμβάνει τις σκηνές διαλόγου.
  • Τέσσερα ήταν τα μοντέλα του Κονγκ που κατασκευάστηκαν, υπό την εποπτεία του γλύπτη Marcel Delgado. Το μεγαλύτερο ήταν μόλις 60 εκατοστά. Δύο από αυτά θεωρούνται ότι υπάρχουν ακόμα (τουλάχιστον το ένα είναι εγκεκριμένα ορίτζιναλ), και βρέθηκαν στην ιδιοκτησία των Peter Jackson και Bob Burns. Το ένα από αυτά πουλήθηκε το 2009 σε δημοπρασία του οίκου Christie’s για 200 χιλιάδες δολάρια.
  • Τα ειδικά εφέ που συσσωρεύτηκαν για την κατασκευή της ταινίας αποτελούσαν μοναδικότητα για εκείνη την εποχή: stop-motion, ζωγραφιές σκηνικών σε ματ χαρτόνια, οπίσθια προβολή, αλλά και μινιατούρες. Υπεύθυνος για όλα αυτά ήταν ο Willis O’Brien, που μόνο για τη μονομαχία του Κονγκ με τον τυραννόσαυρο χρειάστηκε 7 εβδομάδες ώστε να την ολοκληρώσει. Τα ηχητικά εφέ ανήκαν στον Murray Spivack, που γέννησε τη φωνή του Κονγκ συνδυάζοντας ήχους από λιοντάρια και τίγρεις.
  • Έξω από τις αίθουσες υπήρχε μια λαοθάλασσα από ανθρώπους που προσπαθούσαν να παρακολουθήσουν την ταινία κατά τις πρώτες ημέρες προβολής της στη Νέα Υόρκη. Δεν είχε σπάσει άμεσα κάθε προηγούμενο ρεκόρ ανοίγματος στον κινηματογράφο, αλλά και κάθε άλλο που αφορούσε οποιοδήποτε γεγονός εντός κτηρίου. Τη χρονιά της πρεμιέρας της υπολογίστηκε ότι μέτρησε κέρδη -αφαιρώντας το μπάτζετ- 650 χιλιάδων δολαρίων, αλλά με τις αρκετές επανεκδόσεις της, το ποσό ανήλθε στα 5,3 εκατομμύρια δολάρια.
  • Μπορεί η λογοκρισία στο σινεμά να γεννήθηκε στις ΗΠΑ επίσημα το 1934, αλλά ήταν αυτή που σταδιακά ψαλίδιζε σκηνές από την ταινία. Αυτές οι περικοπές θεωρούνταν μέχρι και το 1969 χαμένες. Μέσα και στις επόμενες δύο δεκαετίες, η Universal κατάφερε να αποκαταστήσει το χαμένο υλικό, εκτός από μία σκηνή που είχε κόψει η ίδια η RKO πριν την πρεμιέρα.
  • Ενώ οι δυο δημιουργοί είχαν αρνηθεί πως υπήρχαν συμβολισμοί ή κρυφά μηνύματα επί της πλοκής, οι αναλυτές είδαν σε αυτήν τον πρώτο διαφυλετικό έρωτα στο σινεμά. Από την άλλη, οι ναζί την είχαν απαγορεύσει με την αιτιολογία πως ήταν “επίθεση στα νεύρα του γερμανικού λαού” και “παράβαση στο συναίσθημα της γερμανικής φυλής”. Παρόλα αυτά, έμπιστη μαρτυρία ήθελε τον Adolf Hitler να τρέφει μεγάλο θαυμασμό για την ταινία.
  • Το σίκουελ ονομάζοταν Ο Γιος του Κονγκ, γυρίστηκε αμέσως και κυκλοφόρησε 9 μήνες μετά το ορίτζιναλ. Η RKO έβγαλε περαιτέρω χρήματα δίνοντας άδεια στην ιαπωνική Toho να χρησιμοποιήσει τον Κονγκ σε δύο ταινίες της (στη μία με αντίπαλο τον Γκοτζίλα). Η ορίτζιναλ ιδέα των Cooper και Wallace είχε ήδη αποδειχτεί χρυσωρυχείο, ενώ έκτοτε αναπαράγεται τόσο συχνά στον κινηματογράφο και την ποπ κουλτούρα, που θα πίστευε εύκολα κανείς πως βασίστηκε σε κάποιο κλασικό μυθιστόρημα.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Η RKO ήθελε να περιορίσει το μπάτζετ, και προσέλαβε τον Max Steiner αποκλειστικά για να αναπαράγει θέματα από παλιότερες δουλειές του. Ήταν ο Cooper που επέμενε πως ο Κονγκ άξιζε τη δική του μουσική, και πλήρωσε ο ίδιος 50 χιλιάδες δολάρια στον συνθέτη για να τη γράψει.

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης

Έκδοση Κειμένου: 12/7/2017

Ένα πλήρωμα με μπροστάρη τον επιδραστικό άνθρωπο της κινηματογραφικής βιομηχανίας Carl Denham μαζί με μια άπορη νεαρή γυναίκα που φιλοδοξεί ο ίδιος να αναδείξει ως σταρ βάζει πλώρη από τη Νέα Υόρκη στη Νήσο του Κρανίου, μια τοποθεσία που δεν είναι ορατή σε συμβατικούς χάρτες, προκειμένου να γυριστούν εκεί πλάνα από την επόμενη ταινία του φιλόδοξου σκηνοθέτη. Παράλληλα, ακούγονται θρύλοι για μια πανίσχυρη οντότητα που κατοικεί στη μία πλευρά του νησιού, που τρέμει ακόμη και η πρωτόγονη φυλή που ζει εκεί, ένα πλάσμα που ακούει στο όνομα Kong.

Η θρυλική ταινία που ενέπνευσε ποικιλία σίκουελ, εντός κι εκτός Αμερικής, καθώς και τουλάχιστον τρία ριμέικ, μέχρι και την απομίμηση που ακούει στο όνομα «Mighty Joe Young» από τον ίδιο τον Schoedsack του σκηνοθετικού ντουέτου μετράει πάνω από οχτώ δεκαετίες ζωής πλέον. Τα μοντέλα, οι μακέτες και οι μινιατούρες χάραξαν έναν δρόμο πρωτοπορίας πάνω στον τομέα των ειδικών εφέ κι ακόμη κι αν έχουν ξεπεραστεί από την εξέλιξη του κλάδου εδώ και δεκαετίες εξακολουθούν να προκαλούν τον θαυμασμό, ωστόσο το ζουμί του «Κινγκ Κονγκ» δεν είναι αυτό το τεχνικό κομμάτι (που χωρίς αυτό βέβαια δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί η εικονογράφηση του τέρατος), αλλά το δέος και το μυστήριο που οικοδομεί δείχνοντας όσο λιγότερα γίνεται σχετικά με αυτό το φανταστικό σύμπαν, και που όταν φτάσει η στιγμή να ενσαρκωθεί στον πελώριο πίθηκο, η σκηνοθετική σύλληψη σπάει το φράγμα της φαντασίας κι επινοεί σκηνές που εντυπωσιάζουν με το μεγαλόπνοο της έμπνευσής τους. Το ριμέικ του Peter Jackson για παράδειγμα δεν κάνει τίποτε άλλο από το να μεταφέρει τα ίδια ακριβώς set-pieces με κάποιες δικές του προσθήκες στο δεύτερο μισό και για μεγαλύτερη χρονική διάρκεια με τις σύγχρονες τεχνολογίες CGI του 2005, χωρίς αυτό να μειώνει την αποτελεσματικότητά του ως κινηματογράφος δράσης και περιπέτειας, και ως μια σύσταση ενός μύθου της έβδομης τέχνης προς εξοικείωση σε νεότερες γενιές. Πολλά έχουν ακουστεί και για τις αλληγορικές προεκτάσεις του κλασικού αυτού έργου, μέχρι και ως αρνητική παραβολή για τις επιμεικτικές σεξουαλικές σχέσεις, με τον τεράστιο γορίλα να συμβολίζει τη μαύρη φυλή, που έχει διαψευστεί βέβαια (σε μια σύντομη σκηνή μάλιστα που απειλείται και σώζεται ένα μωρό των ιθαγενών του νησιού καταρρίπτεται και αυτή η θεωρία, καθώς αν διέπονταν από ρατσιστικές ιδέες, η δημιουργία των Schoedsack και Cooper δεν θα έμπαινε στη διαδικασία να δημιουργήσει συναισθήματα ενσυναίσθησης με τον «ξένο»), αλλά είναι αλήθεια πως όσο κι αν οι δυο σκηνοθέτες έχουν αρνηθεί την ύπαρξη κρυμμένων μηνυμάτων καθιστώντας το φιλμ ως μια καθαρόαιμη εξωτική περιπέτεια και τίποτε το περισσότερο, το μυαλό δεν μπορεί παρά να κάνει συνειρμούς. Το τέρας θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια μεταφορά για την ανδρική σεξουαλικότητα στην πιο αρχέγονή της μορφή, τόσο ανεξέλεγκτη που αμφότερες οι ομάδες των «πολιτισμένων Αμερικανών» του πληρώματος και των «πρωτόγονων ιθαγενών» του νησιού προσπαθούν να προστατευθούν από το άγριό της ξέσπασμα. Κάπως έτσι οι νευρώσεις αποδεικνύονται ο συνδετικός ιστός δύο διαμετρικά αντίθετων πολιτισμικών υπόβαθρων! Η γιγάντια αυτή μαϊμού είναι σε μεγιστοποιημένο βαθμό τα προσωποποιημένα χαρακτηριστικά των καθιερωμένων στερεοτυπικά «αντρικών» ιδιοτήτων: απίστευτη μυϊκή δύναμη που μπορεί να εξολοθρεύσει μέχρι και δεινόσαυρους, άγριο ταπεραμέντο που δεν μπορεί να δαμαστεί κι ένας πελώριος φαλλός που φυσικά δεν οπτικοποιείται ποτέ αλλά υπονοείται. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η διάσημη κορύφωση που έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στην κινηματογραφική ιστορία λαμβάνει χώρα στο ψηλότερο σημείο ενός ξεκάθαρα φαλλικού συμβόλου, του Empire State Building.

Ακόμη και χωρίς αυτήν τη σημειολογία, όμως, με όλα τα χαριτωμένα ψεγάδια μιας ταινίας με τέρατα που ανέκαθεν, ακόμη και στην υψηλότερή της μορφή όπως εδώ, θα είναι δεύτερης διαλογής, όχι κακώς εννοούμενης, το «Κινγκ Κονγκ» παραμένει απολαυστικό, διαχρονικό και συναρπαστικό, με μια αγέραστη γοητεία που κατά τα φαινόμενα θα αντέξει και θα αναθρέψει πολλούς από τους νέους σινεφίλ που θα το ανακαλύψουν μελλοντικά.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

25 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *