Η νεοϋορκέζα αρχιτέκτονας Νάταλι δουλεύει σκληρά για να την πάρουν σοβαρά στη δουλειά, αλλά είναι πιο πιθανό να της ζητήσουν να πάει να φέρει καφέ και κουλούρια, παρά να σχεδιάσει τον επόμενο ουρανοξύστη της πόλης. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η κυνική ως προς τον έρωτα Νάταλι έρχεται αντιμέτωπη με έναν ληστή, λιποθυμάει και όταν ξυπνάει συνειδητοποιεί ότι η ζωή της έχει μετατραπεί στον χειρότερό της εφιάλτη… μια ρομαντική κομεντί στην οποία πρωταγωνιστεί.

Σκηνοθεσία:

Todd Strauss-Schulson

Κύριοι Ρόλοι:

Rebel Wilson … Natalie

Liam Hemsworth … Blake

Adam Devine … Josh

Priyanka Chopra … Isabella

Betty Gilpin … Whitney

Jennifer Saunders … η μητέρα της Natalie

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Erin Cardillo, Dana Fox, Katie Silberman

Στόρι: Erin Cardillo

Παραγωγή: Todd Garner, Gina Matthews, Grant Scharbo, Rebel Wilson

Μουσική: John Debney

Φωτογραφία: Simon Duggan

Μοντάζ: Andrew Marcus

Σκηνικά: Sharon Seymour

Κοστούμια: Leah Katznelson

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Video-on-Demand.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Isn’t It Romantic

Ελληνικός Τίτλος: Τι Ρομαντικό!

Παραλειπόμενα

  • Πρεμιέρα στις αίθουσες, αλλά συνέχεια άμεσα στη συνδρομητική τηλεόραση του Netflix.
  • Για να προετοιμαστεί κατάλληλα, ο σκηνοθέτης Todd Strauss-Schulson παρακολούθησε 65 κομεντί μέσα σε δύο βδομάδες, παρατηρώντας τα κοινά στοιχεία τους, ώστε να τα ενσωματώσει στο φιλμ.
  • Πρώτη πρωταγωνιστική ερμηνεία για τη Rebel Wilson. Έγινε έτσι μία από τις ελάχιστες ιδιαίτερα εύσωμες που έχουν τέτοιο ρόλο σε κομεντί.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Ο Jon Brion ήταν αρχικά να συνθέσει για το φιλμ.
  • Μετά από την ιδιαίτερη απήχηση του μιούζικαλ νούμερου εντός του φιλμ στις δοκιμαστικές προβολές, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να κλείνει η ταινία με μια φουλ μουσικοχορευτική σκηνή με σύσσωμο το κεντρικό καστ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 17/3/2019

Κόπια με τη λογική του σαφώς ανώτερου «Κοριτσιού για Φίλημα», η λάθος πλευρά του χολιγουντιανού λόφου προσπαθεί να σατιρίσει, επί της ουσίας, τον εαυτό της. Αποτέλεσμα; Μάλλον διαφήμιση τού κάνει, παρά «ζημιά». Κι αυτό επειδή σκηνοθέτες σαν τον Todd Strauss-Schulson δεν μπορούν να ονομάζονται δημιουργοί, άρα να κάνουν κάτι περισσότερο από το να γεμίζουν ευχάριστα κάποιες ώρες που επιλέγουμε να ξεκουραστούμε. Κάνοντας, λοιπόν, την προσπάθεια να μας φέρει και σε προβληματισμό, μας ξεπαστρεύει κι αυτήν μας την ξεκούραση…

Καταρχάς, για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα, υπάρχουν ακόμα και κομεντί «συνταγής» με τις οποίες η ώρα περνάει ευχάριστα. Όπως υπάρχουν κι ένα κάρο μηδενικά του είδους που η εν λόγω ταινία δεν αγγίζει. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, το φιλμ του Strauss-Schulson αναπαράγει κάποια από τα βαρύγδουπα κλισέ του είδους, χωρίς όμως να ρωτάει αν είναι αυτά που έχουν προσδώσει το κακό κριτικό όνομα στις κομεντί. Τίποτα δεν είναι κακό, είναι ο τρόπος που διαχειρίζεσαι το οτιδήποτε, πράγμα που η ταινία ξεχνάει να αγγίξει. Αποτέλεσμα είναι το έργο να είναι το ίδιο μια συρραφή από κλισέ του είδους, αλλά αναπαραγόμενα με τον χείριστα βαρετό τρόπο. Η δικαιολογία περί σατιρικής «κωμωδίας φαντασίας» έχει παρέλθει πολύ γρήγορα, κι απλά παρακολουθούμε ένα σερί από κουραστικά περιστατικά που βάλλονται να μας αποδείξουν τι; Σταματήστε να βλέπετε αυτό που σας δείχνουμε, λες και κάποιος μας υποχρεώνει να βλέπουμε με το ζόρι όλες τις κομεντί; Σεναριογράφοι επαναστατήστε επί των παραγωγών που ρίχνουν χρήματα σε αυτές, άρα θέλουν κιόλας να βγάλουν; Μια «τρελή» αφέλεια, όταν επί της ουσίας δεν φταίει το ίδιο το είδος που αναπαράγει τα ίδια και τα ίδια, αλλά το κοινό που το αγκαλιάζει και απλούστατα θέλει να βλέπει τα ίδια και τα ίδια, πληρώνοντας κιόλας. Αυτό που κάνει το φιλμ δεν είναι «μάχη εκ των έσω», αλλά όπως επακριβώς πετυχαίνουν και οι σύγχρονες παρωδίες τύπου «Scary Movie», καταλήγουμε συγκρίνοντας να αποθεώνουμε το δήθεν κατακριτέο προϊόν…

Τουλάχιστον, θα ρωτούσε εύλογα κάποιος, γελάει κανείς με την ταινία αν τη δει καθαρά ως μια κωμωδία; Δυστυχώς, ούτε για πλάκα. Η άμοιρη Rebel Wilson δεν αφήνεται να κουνηθεί πέρα από αυτή την ιλουστρασιόν κλισε-παρέλαση, ενώ ακόμα και στα σημεία που υποτίθεται ότι την κατακρίνει, είναι και πάλι τετριμμένη. Την έχουν προλάβει οι ίδιες οι κομεντί, που σε αρκετές περιπτώσεις ρίχνουν και μια σταλιά αυτοσαρκασμού, για να μη λένε κι αυτές τα ίδια και τα ίδια. Και ως προς αυτό, δηλαδή, η ταινία απλά άργησε. Πιο πολύ θα δεχόμουν ότι οι δημιουργοί το καταδιασκεδάζουν μεταξύ τους, αλλά με τη λογική μια αφελούς παρέας που δεν ασχολείται πέρα από όσα πιάνει με την πρώτη το μάτι τους.

Μην τα συζητάμε όμως περισσότερο. Η ταινία είναι πιο βαρετή και πιο αφελής από ό,τι είναι τα περισσότερα σίριαλ του Disney Channel. Ανάξια προσοχής, και κυρίως ανάξιο σοβαρού -μια κι από μόνη της προφάζεται ότι είναι σάτιρα- διαλόγου. Πάμε παρακάτω…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

7 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.