Οι δυνάμεις του Βόλντεμορ γίνονται όλο και ισχυρότερες. Έχει πλέον αποκτήσει τον έλεγχο του συμβουλίου μαγείας και του Χόγκγουαρθ. Ο Χάρι Πότερ, η Ερμιόνη κι ο Ρον θα εξαντλήσουν τις μικρές ελπίδες άμυνας και θα προσπαθήσουν να φέρουν την ελπίδα στον κόσμο των μάγων.

Σκηνοθεσία:

David Yates

Κύριοι Ρόλοι:

Daniel Radcliffe … Harry Potter

Emma Watson … Hermione Granger

Rupert Grint … Ron Weasley

Ralph Fiennes … λόρδος Voldemort

Alan Rickman … Severus Snape

Helena Bonham Carter … Bellatrix Lestrange

Robbie Coltrane … Rubeus Hagrid

Warwick Davis … Griphook

Michael Gambon … Albus Dumbledore

Tom Felton … Draco Malfoy

Brendan Gleeson … Alastor ‘Mad-Eye’ Moody

Richard Griffiths … Vernon Dursley

John Hurt … Garrick Ollivander

Rhys Ifans … Xenophilius Lovegood

Jason Isaacs … Lucius Malfoy

Bill Nighy … Rufus Scrimgeour

Fiona Shaw … Petunia Dursley

Timothy Spall … Peter ‘Wormtail’ Pettigrew

Imelda Staunton … Dolores Umbridge

David Thewlis … Remus Lupin

Julie Walters … Molly Weasle

Bonnie Wright … Ginny Weasley

Clemence Poesy … Fleur Delacour

Evanna Lynch … Luna Lovegood

Geraldine Somerville … Lily Potter

Helen McCrory … Narcissa Malfoy

Toby Jones … Dobby (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Steve Kloves

Παραγωγή: David Barron, David Heyman, J.K. Rowling

Μουσική: Alexandre Desplat

Φωτογραφία: Eduardo Serra

Μοντάζ: Mark Day

Σκηνικά: Stuart Craig

Κοστούμια: Jany Temime

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1

Ελληνικός Τίτλος: Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου, Μέρος 1ο

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος (2001)

Ο Χάρι Πότερ και η Κάμαρα με τα Μυστικά (2002)

Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν (2004)

Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς (2005)

Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα (2007)

Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ (2009)

Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου, Μέρος 2ο (2011)

Φανταστικά Ζώα και Πού Βρίσκονται (2016)

Φανταστικά Ζώα: Τα Εγκλήματα του Γκίντελβαλντ (2018)

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Harry Potter and the Deathly Hallows της J.K. Rowling.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ σκηνικών και ειδικών εφέ.
  • Υποψήφιο για Bafta ειδικών εφέ και μακιγιάζ/κομμώσεων.

Παραλειπόμενα

  • Το έβδομο και τελευταίο βιβλίο της J.K. Rolling, με την τελική μονομαχία Χάρι Πότερ-Βόλντεμορ, εκδόθηκε στις 21 Ιουλίου του 2007 και έσπασε κάθε ρεκόρ πωλήσεων. Όμως, δεν τελείωσε εδώ η σειρά, αφού κινηματογραφικά κόπηκε στα δύο, με το δεύτερο να γυρίζεται ταυτόχρονα.
  • Αρχικά προορίζονταν να βγει σε τρισδιάστατη μορφή, αλλά επειδή δεν προλάβαιναν τις ανακοινωμένες ημερομηνίες εξόδου, αναγκάστηκαν οι παραγωγοί να το βγάλουν σε 2D.
  • Με 960,3 εκατομμύρια εισπράξεις παγκοσμίως θρόνιασε προσωρινά στη δέκατη θέση του παγκόσμιου box-office όλων των εποχών.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Στην ταινία ακούγεται το τραγούδι O Children από τους Nick Cave and the Bad Seeds.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής 

Έκδοση Κειμένου: 12/11/2010

Η διακύμανση της ποιότητας των επεισοδίων του Χάρι Πότερ στο σινεμά θυμίζει τρικυμία πολλών μποφόρ. Από το χειρότερο μέρος πεταχτήκαμε «ανώμαλα» στο καλύτερο και δεν ξέρεις πια αν θέλεις να αγκαλιάσεις αυτό το παιδί ή να το πνίξεις! Η αρχή του τέλους για μια σειρά που σημαδεύει τη γενιά της ακολουθεί αυτή τη γενιά στην ενηλικίωση της και δεν είναι πλέον αυτό το παιδικό παραμύθι που αρέσει μονάχα στους άμεσους δικαιούχους της, τα παιδιά. Μαζί, ωρίμασε κι ο David Yates και τολμά να παρεμβάλει στιγμιότυπα που θα μπορούσες να πεις ότι είναι εκτός φιλοσοφίας Πότερ, όπως η αλά Michel Ocelot οπτικοποίηση ενός κρίσιμου για την ιστορία μύθου. Και ο Βόλντεμορ δεν είναι πια ένας κλισέ κακός, αλλά ένας δυνάστης, ένα μικρό μάθημα κατά της τυραννίας για ηλικίες που δεν έχουν ακόμα εντρυφήσει σε αυτήν.

Πάνω από όλα, αυτό το μέρος ξεχωρίζει για την ολοκληρωμένη του εικόνα ως ταινία φαντασίας και δράσης. Αν και λογικά “φταίει” το ίδιο το βιβλίο, έχουμε καλή δράση, συνεχή αγωνία, ελάχιστη παύση στη ροή και μια απειλητική ατμόσφαιρα που παραπέμπει στο αγαπημένο μου, ως χθες, μέρος, το Αζκαμπάν. Δυστυχώς, ο Yates δεν είναι ο δημιουργός που θα έπαιρνε όλα αυτά και θα τα ανέβαζε σε δημιουργικά ουράνια, αλλά η ιστορία φαντάζει να είναι «αυτοκινούμενη» και δεν μπορεί να σε απογοητεύσει, άσχετα με το ποιος θα τη γύριζε. Και η παντελής απουσία του Χόγκουαρντς βοηθάει σε αυτό, σαν να τονίζει την ωρίμανση των ηρώων και της όλης κατάστασης. Να περιμένουμε κάτι ακόμα πιο δυναμικό για το απώτερο φινάλε; Δεν το γνωρίζω αυτό, όσο κι αν έχει μπει το νερό στ’ αυλάκι, αλλά σίγουρα είναι καιρός και οι εχθροί του μικρού μάγου να συμβιβαστούν με την ιδέα πως η σειρά θα αφήσει θετική αίσθηση με το πέρας της, ακόμα και με τα τόσα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση…

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη 

Έκδοση Κειμένου: 15/11/2010

O Χάρι Πότερ επιστρέφει εντελώς διαφορετικός από την τελευταία του εμφάνιση. Όχι, δεν μεγάλωσε, ούτε ομόρφυνε τόσο ώστε να έχει γίνει αγνώριστος. Μπορεί τα γυαλιά και το περίφημο σημάδι στο κεφάλι του να έμειναν στη θέση τους, άλλαξε όμως η ποιότητα της σειράς. Και άλλαξε σχεδόν δραματικά. Το προηγούμενο μέρος μπορεί να απογοήτευσε ακόμη και τους φανατικούς της ταινίας και των βιβλίων, αυτό όμως θα ικανοποιήσει ακόμη κι όσους ακούνε σκουπόξυλα και Χάρι Πότερ και βγάζουν σπυράκια.

Η ταινία ξέρει πώς να διαχειριστεί το θέμα της με τον καλύτερο τρόπο, με ένα σενάριο σχεδόν υπόδειγμα για το είδος της. Ακόμη κι αν δεν επιδίδεστε στην ανάγνωση των βιβλίων της Ρόουλινγκ, το σενάριο σας υπόσχεται πως δεν θα βαρεθείτε ούτε στιγμή και ταυτόχρονα δεν θα σας αφήσει να χάσετε ούτε ένα σημείο από την υπόθεση. Ξεχάστε τα Χάρι Πότερ όπου από τα πρώτα λεπτά αναρωτιόσασταν ποιος, πού, πότε και γιατί. Εδώ οι ρυθμοί είναι πιο αργοί κι ο χρόνος φτάνει και περισσεύει για να «χωνέψετε» τα όσα συμβαίνουν. Η δράση δεν είναι καταιγιστική, κι ως εκ τούτου ο σκηνοθέτης έχει χρόνο να επικεντρωθεί στους ήρωες του. Επιτέλους, μαθαίνουμε πως ο Χάρι εκτός από το να καβαλάει σκουπόξυλα και να κάνει ξόρκια, έχει και προσωπικότητα. Παράλληλα, όμως, η ταινία διατηρεί την ένταση σε υψηλά επίπεδα και την αγωνία του κοινού σχεδόν αμείωτη. Οι ερμηνείες είναι σταθερά ικανοποιητικές για το επίπεδο και τον σκοπό της ταινίας, και η σκηνοθεσία, αν και δεν τολμά ιδιαίτερα, μοιάζει βελτιωμένη παρουσιάζοντας μερικά ομολογουμένως όμορφα πλάνα, όχι τόσο «χαριποτερίστικα».

Το μοναδικό ελάττωμα της ταινίας είναι ότι δεν καταφέρνει να ξεφύγει από τον αόρατο πήχη που η σειρά έχει εδώ και χρόνια επιφυλάξει για τον εαυτό της. Τι θα πει αυτό; Θα πει απλώς ότι ο σκηνοθέτης δεν τολμάει να δώσει κάτι τρανταχτά διαφορετικό. Βέβαια, μοιάζει να έχει βρει τη μαγική φόρμουλα, και μας αφήνει με την προσδοκία να αναμένουμε ένα ακόμη καλύτερο φινάλε.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

26 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.