Η ιστορία του Τζέικομπ ξεκινά το 1942 στην Πολωνία, όταν αυτός είναι μόλις 9 ετών. Οι ναζί σκοτώνουν τους γονείς του και απαγάγουν την αδερφή του, Μπέλα. Τραυματισμένος ψυχικά από αυτό το τρομακτικό γεγονός, ο Τζέικομπ βγαίνει από την κρυψώνα του και προσπαθεί να επιβιώσει, όταν τον ανακαλύπτει ο Άθως, ένας έλληνας αρχαιολόγος που εργάζεται στις ανασκαφές στο Μπισκούπιν. Συγκινημένος από την τραγική θέση του μικρού, ο Άθως αποφασίζει να τον φυγαδέψει από την Πολωνία και τον παίρνει μαζί του στη Ζάκυνθο, που βρίσκεται επίσης υπό την κατοχή των Γερμανών. Ο Τζέικομπ περνάει τα τελευταία χρόνια της κατοχής κάτω από την τρυφερή προστασία του Άθου, και αμέσως μετά τον πόλεμο μετακομίζουν στον Καναδά, όπου ο Άθως γίνεται δεκτός ως καθηγητής σε πανεπιστήμιο.

Σκηνοθεσία:

Jeremy Podeswa

Κύριοι Ρόλοι:

Stephen Dillane … Jakob Beer

Rade Serbedzija … Άθως Ρούσσος

Rosamund Pike … Alex

Ayelet Zurer … Michaela

Robbie Kay … Jakob Beer (νεαρός)

Devon Bostick … Ben (νεαρός)

Ed Stoppard … Ben

Rachelle Lefevre … Naomi

Nina Dobrev … Bella

Θέμις Μπαζάκα … Κα Σερένου

Γιώργος Καραμίχος … Ιωάννης

Δανάη Σκιάδη … Αλέγρα

Μέμος Μπεγνής … Μάκης

Adrian Frieling … γερμανός λοχαγός

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Jeremy Podeswa

Παραγωγή: Robert Lantos

Μουσική: Νίκος Κυπουργός

Φωτογραφία: Gregory Middleton

Μοντάζ: Wiebke von Carolsfeld

Σκηνικά: Matthew Davies

Κοστούμια: Anne Dixon

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Fugitive Pieces

Ελληνικός Τίτλος: Συντρίμμια Ψυχής

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Fugitive Pieces της Anne Michaels.

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο φωτογραφίας στα Genie, τα εθνικά βραβεία του Καναδά.
  • Βραβείο αντρικής ερμηνείας (Rade Serbedzija) στο φεστιβάλ της Ρώμης.

Παραλειπόμενα

  • Βρίσκονταν σε στάτους παραγωγής 7 χρόνια πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα.
  • Γυρίσματα στην Ελλάδα έγιναν στην Ύδρα, την Κεφαλλονιά και τη Λέσβο.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 21/3/2009

Προσπαθώ να ανατρέξω στις πρόσφατες κινηματογραφικές μου μνήμες για να θυμηθώ μια ταινία σοβαρής κοπής τόσο αδιάφορη. Αν και η λέξη που ταιριάζει καλύτερα στο πόνημα του καναδού σκηνοθέτη είναι το άσκοπη. Ο σκηνοθέτης, που το 1999 με είχε εντυπωσιάσει με τις Πέντε Αισθήσεις, είναι παντελώς εκτός τόπου και χρόνου σε μια ιστορία που υποτίθεται ότι στηρίζεται σε μια απολιθωμένη παιδική ανάμνηση-τραύμα, αλλά μάλλον καταφέρνει να τραυματίσει δύο ώρες από τη ζωή μας…

Τι αλήθεια να πεις για μια ταινία που δεν λέει τίποτα; Ας προσπαθήσουμε! Το σκηνοθετικό ύφος του Podeswa δεν έχει σχέση με τις σινεφιλικές του αναζητήσεις των 1990 (βάλτε στη λίστα και την Έκλειψη), αλλά θυμίζει έντονα το επίσης καναδέζικο κατρακύλισμα του Atom Egoyan στο Αραράτ. Μια απλότητα για την απλότητα, χωρίς βαθιά νοηματική, χωρίς σεναριακή εξέλιξη και κάτι τρομερά σημαντικό: κανείς όχι μόνο δεν αγωνιά για το φινάλε, αλλά η ταινία είναι προγεγραμμένη να μην έχει κανένα φινάλε. Λυπάμαι που το λέω, αλλά οι τίτλοι τέλους είναι μονάχα ένα ξύπνημα από τον λήθαργο. Γιατί δεν του βάζω μηδέν; Γιατί συνυπολογίζω πως δεν είναι μια ταινία σκουπίδι, απλά μια καλλιτεχνική αποτυχία. Και μια ακόμα σκέψη: Η Θέμις Μπαζάκα, σε μια σύντομη εμφάνιση, καταφέρνει με άνεση την καλύτερη ερμηνεία της ταινίας. Επίδαυρο έχουμε, σενάρια πού θα βρούμε…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.