Γεννημένη σε μια δεμένη οικογένεια παλαιστών, η Πέιτζ και ο αδελφός της, Ζακ, εκστασιάζονται όταν κερδίζουν τη μία και μοναδική ευκαιρία να δοκιμάσουν την τύχη τους στο WWE. Όταν όμως μόνο η Πέιτζ προκρίνεται στο ανταγωνιστικό πρόγραμμα προπονήσεων, πρέπει να αφήσει την οικογένειά της και να αντιμετωπίσει αυτό τον καινούργιο, ανελέητο κόσμο μόνη της. Τώρα, η Πέιτζ προσπαθεί να αποδείξει πως αυτό που την κάνει διαφορετική, είναι αυτό ακριβώς που μπορεί να την κάνει διάσημη.

Σκηνοθεσία:

Stephen Merchant

Κύριοι Ρόλοι:

Florence Pugh … Saraya ‘Paige’ Knight

Lena Headey … Julia ‘Sweet Saraya’ Knight

Nick Frost … Patrick ‘Rowdy Ricky’ Knight

Jack Lowden … Zak ‘Zodiac’ Knight

Vince Vaughn … Hutch Morgan

Dwayne Johnson … Dwayne ‘The Rock’ Johnson

Hannah Rae … Courtney

Stephen Merchant … Hugh

Julia Davis … Daphne

John Cena … John Cena

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Stephen Merchant

Παραγωγή: Dany Garcia, Dwayne Johnson, Michael J. Luisi, Stephen Merchant, Kevin Misher

Μουσική: Vik Sharma

Φωτογραφία: Remi Adefarasin

Μοντάζ: Nancy Richardson

Σκηνικά: Nick Palmer

Κοστούμια: Matthew Price

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Home Cinema.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Fighting with My Family

Ελληνικός Τίτλος: Παλεύοντας με την Οικογένεια μου

Παραλειπόμενα

  • Η ταινία εξιστορεί την αληθινή ιστορία της Saraya-Jade Bevis, που έγινε διάσημη με το όνομα Paige.
  • Το σενάριο δανείζεται στοιχεία αλλά και τον τίτλο του από το ντοκιμαντέρ The Wrestlers: Fighting With My Family (2012), όπου εμφανίζονταν η ίδια η Paige. Το ντοκιμαντέρ αυτό έτυχε να το δει ο Dwayne Johnson καθώς γύριζε το Furious 6 στη Βρετανία, και επικοινώνησε με τον Stephen Merchant για να το μετατρέψει σε σενάριο.
  • Πρώτη ταινία της United Artists μετά από σχεδόν μία δεκαετία απραξίας.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής 

Έκδοση Κειμένου: 6/7/2019

Έχοντας εργαστεί εξίσου και στις δύο χώρες, ο Stephen Merchant πατάει ταυτόχρονα το δημιουργικό του πόδι τόσο στη Βρετανία όσο και στις ΗΠΑ, για να μας παρουσιάσει ένα αμάλγαμα νοοτροπίας. Αυτή δεν γίνεται ορατή μονάχα στον τρόπο κινηματογράφησης, αλλά κυρίως στον τρόπο αντιμετώπισης του σεναρίου. Αυτό εντέλει κάνει αξιοπρόσεκτη την επί της οθόνης περιπέτεια της ζωής της Πέιτζ, μια και κατά τα άλλα φοβάμαι πως ελάχιστα άλλα έχουν αληθινή ουσία εδώ.

Δεν είναι πια λίγες οι φορές που έχουμε ταϊστεί με το παραμύθι του αμερικανικού ονείρου, και αν κάποτε έμοιαζε το θέμα αρκετά απόμακρο για να προσελκύσει τη νεολαία πέρα από τις ΗΠΑ, παρατηρούμε σήμερα μέσα σε μια κοινωνία σαν και τη δική μας να είναι αυτό που ελκύει τη μεγαλύτερη μάζα των νιάτων, ειδικά όσων θεωρούν βουνό την αναρρίχηση τους μέσω της μόρφωσης. Έτσι, πιο ενδιαφέρον παρουσιάζει πια μια ιστορία για τα επακόλουθα μιας εκ του μηδενός επιτυχίας, παρά μία ακόμα απότομη ανάβαση στο Ξαναντού του Πολίτη Κέιν. Γενικά, θα έπρεπε να απαιτούμε να μάθουμε τι συμβαίνει μετά το «έζησαν αυτοί καλά…», και όχι να μαγευόμαστε από όμορφες πριγκίπισσες και γενναία βασιλόπουλα.

Εδώ όμως έγκειται και η διαφορά της συγκεκριμένης ταινίας σε σχέση με όλα αυτά τα παραμύθια που παρακολουθούμε ειδικά από τα 1980 κι έπειτα. Ο Merchant αναπτύσσει παράλληλα και την ιστορία του αδελφού της ηρωίδας, μια ιστορία που κάνει εκκίνηση με τον «ξαφνικό θάνατο». Έτσι, ενώ από τη μία έχουμε την παρέλαση των κλισέ, από την άλλη έχουμε το κυνήγι της αληθινής ευτυχίας, που εντέλει περνάει από έναν εξίσου δύσβατο δρόμο, αυτόν της αποδοχής τού τι είναι εκείνο που μπορεί να σου προσφέρει αληθινό νόημα στη ζωή σου.

Το φιλμ δεν είναι σε κανένα μέρος του σκληρό, ούτε καν αιχμηρό, σε σημείο ακόμα και ο χώρος του wrestling να μη διαφέρει από τη σχολή μπαλέτου της γειτονιάς. Αυτό φυσικά ως προς μία άποψη παράγει πολιτισμό, από μία άλλη όμως κάνει το φιλμ μαλθακό. Ξεχάστε το αν τυχών παίζονται παιχνίδια σε βάρος των αθλητών-διασκεδαστών, ξεχάστε την κριτική προς ένα θέαμα που στην ουσία κοροϊδεύει τον θεατή που πληρώνει για να το παρακολουθήσει, και φυσικά ξεχάστε το αν αυτό που δεν είναι ούτε αθλητισμός ούτε τέχνη έχει κάτι ωφέλιμο να προσφέρει στους φαν του. Ειδικά η οικογένεια της Πέιτζ στην Αγγλία φέρνει περισσότερο σε σαλτιμπάγκους περιοδεύον τσίρκου, παρά σε παλαιστές.

Έτσι, καταλήγουμε σε ένα συμπέρασμα που κατατάσσει το φιλμ σε μια αναίμακτη βιογραφία μιας «ποπ-σταρ», αλλά δεν μπορεί κανείς να αψηφήσει τη συνύπαρξη νοηματικών πόλων προς τη νεολαία, κάτι που δεν συναντάται και συχνά. Πόσο μάλλον που αυτή τονίζεται με την αισθητική διαφορά στην κινηματογράφηση, με τη βρετανική σχολή να συνυπάρχει εντός μιας ταινίας αρμονικά με την αμερικανική, σαν δύο διαφορετικοί σκηνοθέτες να έπαιρναν ο ένας τη σκυτάλη από τον άλλον. Και για να είμαστε και λίγο ακόμα πιο επικριτικοί, μην αναζητήσετε χιούμορ, αφού ως δραμεντί κυμαίνεται από λίγες ατάκες καθομιλουμένης που μπορεί να εκλάβει κάποιος ως χιουμοριστικές, ως κλάμα μέχρι εκεί που δεν παίρνει.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 60 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.