Σε μια περιοχή στη Γαλλική Ριβιέρα, ζει και η ντετέκτιβ Ιβόν, η νεαρή χήρα του τοπικού ήρωα αστυνομικού Σαντί. Όταν αυτή ανακαλύπτει ότι ο εκλιπών σύζυγος δεν ήταν ακριβώς το μοντέλο ηθικής που τόσο θαυμάζει κι ο μικρός τους γιος, αλλά κι ότι ένας αθώος άντρας, ο Αντουάν, έχει περάσει οχτώ χρόνια μέσα στα κάτεργα ως εξιλαστήριο θύμα του Σαντί, αναστατώνεται. Η Ιβόν τώρα θέλει να κάνει κάτι για να βοηθήσει τον γοητευτικό Αντουάν, ώστε να πάρει πίσω τη ζωή του και τη γυναίκα του. Αλλά ο Αντουάν έχει πρόβλημα να προσαρμοστεί με τη ζωή εκτός φυλακής, κι αυτό πυροδοτεί το φιτίλι για να ακολουθήσει μια θεαματική σειρά γεγονότων.

Σκηνοθεσία:

Pierre Salvadori

Κύριοι Ρόλοι:

Adele Haenel … ντετέκτιβ Yvonne Santi

Pio Marmai … Antoine Parent

Vincent Elbaz … αστυνόμος Jean Santi

Damien Bonnard … Louis

Audrey Tautou … Agnes Parent

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Pierre Salvadori, Benjamin Charbit, Benoit Graffin

Παραγωγή: Philippe Martin, David Thion

Μουσική: Camille Bazbaz

Φωτογραφία: Julien Poupard

Μοντάζ: Isabelle Devinck, Geraldine Mangenot

Σκηνικά: Michel Barthelemy

Κοστούμια: Virginie Montel

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: En Liberte!

Ελληνικός Τίτλος: Το Πρόβλημα μου Είσαι Εσύ!

Διεθνής Τίτλος: The Trouble with You

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο SACD  για το τμήμα Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στο φεστιβάλ Κανών.
  • Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, πρώτο αντρικό ρόλο (Pio Marmai), πρώτο γυναικείο ρόλο (Adele Haenel), δεύτερο αντρικό ρόλο (Damien Bonnard), δεύτερο γυναικείο ρόλο (Audrey Tautou), σενάριο, μουσική και μοντάζ στα Cesar.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης

Έκδοση Κειμένου: 23/5/2019

Κάπως στενόχωρο το ότι το συγκεκριμένο φιλμ κατασταλάζει στο τι θέλει πραγματικά να είναι στα τελευταία λεπτά του, και αφού έχει προηγηθεί μια ενοχλητική δυσαρμονία ύφους που αποπροσανατολίζει. Πιο συγκεκριμένα, η ταυτότητα του «Το Πρόβλημά μου Είσαι Εσύ!» αμφιταλαντεύεται μεταξύ ξέφρενης γαλλικής φάρσας παρεξηγήσεων και τρυφερής, σαφέστατα πιο ιδιοσυγκρασιακής κομεντί χαρακτήρων. Κι ενώ όταν γέρνει προς την πρώτη πλευρά παράγει μερικές ακόμη και αληθινά ξεκαρδιστικές στιγμές παρόλο που ταυτόχρονα φλερτάρει με μια φτήνια, όταν τείνει στη δεύτερη δεν το δουλεύει όσο θα έπρεπε στη συγκεκριμένη κατεύθυνση, με αποτέλεσμα όταν προς το φινάλε το σύνολο φλερτάρει με κάτι πιο ιδιαίτερο να φαίνεται αυτή η στροφή απότομη και άτσαλη. Κάπως έτσι προκύπτει ένα άνισο μείγμα που καταλήγει να μην ικανοποιεί ούτε αυτόν που θέλει απλώς να διασκεδάσει και να γελάσει αλλά ούτε εκείνον που έχει προσδοκίες για κάτι εναλλακτικό. Από ένα σημείο κι έπειτα το σενάριο μοιάζει να ζορίζεται υπερβολικά, προσπαθώντας απεγνωσμένα τόσο να παράξει αστεία το ένα πίσω από το άλλο μέσα σε ένα κλίμα αναρχικό και ασυγκράτητο όσο και να αποκτήσει ένα διακριτό στίγμα ώστε να διαφοροποιηθεί από μια συνηθισμένη κωμωδία χωρίς να καταφέρνει με μεγάλη επιτυχία κάποιον από τους δύο αυτούς στόχους. Αν ο Salvadori καταστάλαζε νωρίτερα στον δρόμο που θα ήθελε να ακολουθήσει η ταινία του και υπήρχε μια μεγαλύτερη ομοιογένεια στον τρόπο εκτέλεσης της όλης συνταγής τότε σίγουρα θα έβγαινε προς τα έξω κάτι καλύτερο και θα ήταν περισσότερο εκτιμητέες οι επιμέρους αρετές.

Με αυτά τα δεδομένα στο τραπέζι αδικούνται και δυο αρκετά αξιόλογες ερμηνείες που ήθελαν σίγουρα ένα καλύτερο πλαίσιο πάνω στο οποίο θα αναπτύσσονταν περαιτέρω, η μια εκ των οποίων είναι η πρωταγωνιστική της σταθερά αξιόπιστης Adele Haenel, όπου καταφέρνει να ακροβατήσει θαυμάσια μεταξύ των πιο προσγειωμένων και των πιο τρελιάρικων πτυχών της ηρωίδας της δημιουργώντας ένα πορτραίτο που αν είχε παραπάνω βοήθεια από το κείμενο θα ήταν οπωσδήποτε εξαιρετικό. Η άλλη ερμηνεία που μένει στο μυαλό είναι αυτή της Audrey Tautou που σε υποστηρικτικό ρόλο κατορθώνει να πλάσει έναν αξιαγάπητο μέσα στην παραξενιά του χαρακτήρα, τόσο ενδιαφέρων που θα «σήκωνε» με άνεση περισσότερο κινηματογραφικό χρόνο. Το ότι αμφότερες υπερβαίνουν τελικά τα στεγανά των οδηγιών που λαμβάνουν σεναριακά και σκηνοθετικά οφείλεται στις ολοφάνερες δεξιότητές τους. Συμπαθής και ο Pio Marmai αν και με πιο περιορισμένο εύρος από τις συμπρωταγωνίστριές του παρά το αβανταδόρικο στοιχείο του ρόλου του. Η επίγευση που μένει πάντως είναι πως οι ηθοποιοί κατορθώνουν να ξεχωρίσουν περισσότερο σε ένα ατομικό επίπεδο παρά να ανεβάσουν με τη δουλειά τους το επίπεδο της όλης προσπάθειας. Η παρουσία τους μπορεί κάλλιστα να εκτιμηθεί αλλά οι συνθήκες είναι τέτοιες ώστε αυτή η αναγνώριση να λειτουργεί μεμονωμένα από το υπόλοιπο σύνολο, καταλήγοντας έτσι δώρον άδωρον.

Κάτω από όλα τα προβλήματα που υπονομεύουν το τελικό αποτέλεσμα βρίσκεται μια πολλά υποσχόμενη σπουδή χαρακτήρων που θυμίζει αμερικάνικο ανεξάρτητο σε μείξη με ένα γαλλικό ταμπεραμέντο όσον αφορά τους ρυθμούς, την πυκνότητα των διαλόγων και το χιούμορ, αλλά που δυστυχώς ποτέ δεν ανοίγει τα φτερά της έτσι ώστε να υπερβεί όλες τις παθογένειες που την καθηλώνουν σε χαμηλά ύψη. Ελέω της ανισότητας ποιοτικά από σκηνή σε σκηνή αλλά και σε επίπεδο τόνου πάνε στράφι και κάποια χαριτωμένα ευρήματα, όπως για παράδειγμα τη με διάφορες εναλλαγές οπτικοποίηση της ιστορίας που αφηγείται κάθε βράδυ η Haenel στον γιο της ή το γκαγκ με τον μεσήλικο με τις σακούλες. Όσο κι αν υπάρχουν στιγμές που υποδηλώνουν τις δυνατότητες που είχε στα χαρτιά το όλο εγχείρημα, οι αδυναμίες καταλήγουν να παίρνουν το πάνω χέρι, χαραμίζοντας έτσι κάποιες σωστές βάσεις που αν είχαν εκμεταλλευθεί καταλλήλως μπορεί κάλλιστα να παρέδιδαν ένα εξέχον δείγμα για το είδος. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια άτυχη περίπτωση ευγενούς αποτυχίας που αστοχεί λόγω οριακά λανθασμένων χειρισμών.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

8 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.