Το ντόντο είναι ένα είδος πτηνού που έχει εξαφανιστεί εδώ και αιώνες, και μυστηριωδώς εμφανίζεται στην πολυτελή κατοικία μιας ξεπεσμένης αθηναϊκής οικογένειας που πνίγεται στα χρέη, λίγες ώρες πριν τον γάμο της κόρης τους με έναν πλούσιο γαμπρό. Οι 38 αυτές κρίσιμες ώρες που τους χωρίζουν με την τελετή, θα είναι μια δοκιμασία ανάμεσα στα όρια λογικής και παραφροσύνης, μια και τα πάντα θα ξεφύγουν από τον έλεγχο. 

Σκηνοθεσία:

Πάνος Χ. Κούτρας

Κύριοι Ρόλοι:

Σμαράγδα Καρύδη … Μαριέλλα

Άκης Σακελλαρίου … Παύλος

Νατάσα Εξηνταβελώνη … Σοφία

Νίκος Γκέλια … Αλέξης

Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου … Ιρίνα

Μαριέλλα Σαββίδου … Κάτια

Τζεφ Μοντάνα … Εύα

Πολύδωρος Βογιατζής … Λουκάς

Άγγελος Παπαδημητρίου … Άγγελος

Ahmad Kontar … Khalil

Kris Radanov … Florian

Άννα Τζορτζίκια … Τίνα

Τζώρτζης Παπαδόπουλος … Σωκράτης

Jomana Alhasan … Amira

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Πάνος Χ. Κούτρας

Παραγωγή: Κλερ Γκαντέα, Ελένη Κοσσυφίδου, Πάνος Χ. Κούτρας, Marie-Pierre Macia

Μουσική: Delaney Blue

Φωτογραφία: Ολυμπία Μυτιληναίου

Μοντάζ: Vincent Tricon

Σκηνικά: Έλενα Βαρδαβά

Κοστούμια: Εύα Γουλάκου

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Dodo
  • Διεθνής Τίτλος: Dodo

Παραλειπόμενα

  • Παγκόσμια πρεμιέρα σε παράλληλο τμήμα του φεστιβάλ Κανών.
  • Επιστροφή του Πάνου Χ. Κούτρα στη μεγάλη οθόνη μετά το 2014 και το Xenia.
  • Στην παραγωγή συμμετέχουν και σημαντικές εταιρίες από Γαλλία και Βέλγιο.
  • Τα γυρίσματα έγιναν Καλοκαίρι σε συνθήκες πανδημίας.
  • Ντεμπούτο στη μεγάλη οθόνη για τους: Τζώρτζης Παπαδόπουλος, Anna Jorjikia, Ahmad Kontar και Jomana Alhasan.

Κριτικός: Σπύρος Δούκας

Έκδοση Κειμένου: 8/6/2022

Ο Πάνος Κούτρας έχει συμβάλλει με τον τρόπο του στην ανανέωση του ελληνικού σινεμά, όντας από τους αληθινά ενδιαφέροντες εκπροσώπους του queer κινηματογράφου. Εδώ η φιλοδοξία του τον οδηγεί σε μια σειρά από ατοπήματα που συνιστούν εντέλει μια εν πολλοίς αποτυχημένη προσπάθεια, παρά τις διαφαίνουσες καλές προθέσεις.

Το Dodo είναι ένα είδος πτηνού που έχει εξαφανιστεί εδώ και αιώνες, και μυστηριωδώς (εννοώντας ψηφιακά) εμφανίζεται στην πολυτελή κατοικία μιας ξεπεσμένης αθηναϊκής οικογένειας που πνίγεται στα χρέη, λίγες ώρες πριν τον γάμο της κόρης τους με έναν πλούσιο γαμπρό. Η ψηφιακή «μη αληθινότητα» του ντόντο χρησιμοποιείται επιτηδευμένα ως καταλύτης μιας αλληγορίας που αφορά τη συλλογική συνείδηση, τις κρυφές, ενδόμυχες σκέψεις και καταπιεσμένα συναισθήματα που φέρουν οι σκοτεινές πλευρές ενός ensemble πολύχρωμων χαρακτήρων (μόνο κάποιοι εκ των οποίων έχουν ουσιαστικό ενδιαφέρον, ενώ άλλοι είναι διακοσμητικοί), καταλήγοντας κλιμακωτά σε ένα χαοτικό ξέσπασμα-παραλήρημα. Οι ιδέες του σεναρίου είναι αρκετές και καλοπροαίρετες, όχι όμως σφιχτοδεμένες, ενώ θεματικό επίκεντρο μοιάζει να είναι το διαφορετικό, και μια απόπειρα βαθύτερης διερεύνησης γύρω από τη μη αποδοχή του, πάντα υπό ένα κωμικό και αισιόδοξο πρίσμα.

Χρειάζεται όμως ο χειρισμός ενός Almodovar για να χρησιμοποιήσεις την κιτς αισθητική ως αυθεντική καλλιτεχνική ταυτότητα, χωρίς να ξεφύγεις στην καρικατούρα, και ο Κούτρας δυστυχώς δεν είναι Almodovar. Οι ερμηνείες στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι τηλεοπτικού επιπέδου (η Σμαράγδα Καρύδη έχει παραδόξως κάποιες αρκετά καλές στιγμές), ενώ οι διάλογοι είναι εμφανώς πλασματικοί και πέφτουν επανειλημμένα στην παγίδα της επεξηγηματικής ανάλυσης των «βαθύτερων επιπέδων». Ως καθαρή κωμωδία ίσως το έργο να λειτουργούσε καλύτερα, αλλά τα δραματικά ξεσπάσματα, με αποκορύφωμα αυτό του Νίκου Γκέλια, είναι κατά κανόνα από αμήχανα έως γραφικά.

Σαν πρόσχημα, το “Dodo” είναι σαφώς ενδιαφέρον, ενώ μια διαφορετική σκηνοθετική προσέγγιση πιθανότατα θα ωφελούσε το εγχείρημα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

10 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.