Δεκαετία του 1880, κοντά στα σύνορα του Τέξας με το Μεξικό. Όταν ένας παράνομος παρασέρνει άθελα του μια συμμορία κανιβάλων τρωγλοδυτών στη φιλήσυχη πόλη του Φαρ Ουέστ, Μπράιτ Χοπ, οι κανίβαλοι απαγάγουν ντόπιους, μαζί και την πιστή σύζυγο ενός ραντσέρη. Παρά το τραυματισμένο του πόδι, ο ραντσέρης ενσωματώνεται σε απόσπασμα του σερίφη, του γηραιού βοηθού του και ενός πιστολέρο, και όλοι μαζί ξεκινούν ένα ταξίδι στην κόλαση, αναζητώντας τις άγνωστες και σκοτεινές περιοχές όπου ζουν τα άγρια αυτά θηρία.

Σκηνοθεσία:

S. Craig Zahler

Κύριοι Ρόλοι:

Kurt Russell … σερίφης Franklin Hunt

Patrick Wilson … Arthur O’Dwyer

Matthew Fox … John Brooder

Richard Jenkins … υπαστυνόμος ‘Chicory’ Kory

Lili Simmons … Samantha O’Dwyer

Evan Jonigkeit … υπαστυνόμος Nick

David Arquette … Purvis

Sid Haig … Buddy

Fred Melamed … Clarence

Kathryn Morris … Lorna Hunt

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: S. Craig Zahler

Παραγωγή: Jack Heller, Dallas Sonnier

Μουσική: Jeff Herriott, S. Craig Zahler

Φωτογραφία: Benji Bakshi

Μοντάζ: Greg D’Auria, Fred Raskin

Σκηνικά: Freddy Waff

Κοστούμια: Chantal Filson

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Bone Tomahawk

Ελληνικός Τίτλος: Τσεκούρι από Κόκκαλο

Παραλειπόμενα

  • Όταν ανακοινώθηκε για πρώτη φορά αυτό το θρίλερ-γουέστερν το 2012, ήταν να παίξουν οι: Peter Sarsgaard, Jennifer Carpenter και Timothy Olyphant.
  • Ο Jim Broadbent αντικατέστησε τον Richard Jenkins, που αδυνατούσε να εμφανιστεί με την καθυστέρηση της έναρξης των γυρισμάτων, αλλά εντέλει επέστρεψε.
  • Ο Michael Wincott ήταν υποψήφιος για τον ρόλο του Μπάντι.
  • Σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον S. Craig Zahler.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 12/7/2016

Άγνωστοι αγριάνθρωποι απαγάγουν έναν νεαρό και τη γυναίκα ενός τραυματισμένου σε ατύχημα καουμπόι (Πάτρικ Γουίλσον), που έχει το ράντσο του στη φιλήσυχη πολίχνη Bright Hope. Ο σερίφης (Κερτ Ράσελ), ο γέρος βοηθός του (Ρίτσαρντ Τζένκινς), ένας νάρκισσος πιστολάς (Μάθιου Φοξ) και ο ίδιος ο καουμπόι με πατερίτσες ξεκινούν ένα ταξίδι κάποιων ημερών μέχρι να φτάσουν στην περιοχή αυτών των κανιβάλων, όπως αποκαλύπτεται, όπου θα αντιμετωπίσουν μια απάνθρωπη κατάσταση.

Μέχρι τώρα είχε ασχοληθεί λίγο με φωτογραφία, λίγο με σενάριο, λίγο με μουσική και τώρα ο σχετικά φρέσκος αλλά και ηλικιακά ώριμος 40κάτι Σ. Κρεγκ Ζάλερ, ντεμπουτάρει ως σκηνοθέτης, φυσικά με δικό του σενάριο, με μια αφήγηση που συνδυάζει western και horror με δόσεις gore. Το καλό είναι ότι υιοθετεί ένα υποδόριο χιούμορ, σχεδόν αόρατο, που δεν είναι ακόμα τόσο μαστόρικο, αλλά σίγουρα μπολιάζει την κατάσταση προσφέροντας στοχαστικές δυνατότητες στον θεατή.

Φέρνει δε στον νου, τρεις άλλους σκηνοθέτες. Ο Ρομπ Ζόμπι (Το Σπίτι με τα 1000 Πτώματα) και ο Κέβιν Σμιθ (Ματωμένη Πόλη) σατιρίζουν ανελέητα, σοκαριστικά την αμερικάνικη βλαχιά και ο Ταραντίνο φτιάχνει συχνά άγριο τσίρκο με τα κινηματογραφικά είδη. Σε αυτό το φιλμ δεν ξέρω αν είναι συνειδητό από μεριά του, αλλά ο Ζάλερ θέτει το ανθρωπολογικό ζήτημα μέσα απ` το πεδίο του ήθους. Οι κανίβαλοί του είναι κυριολεκτικά άναρθροι και δρουν απλά ως σαρκοβόρα θηρία. Είναι φρικτοί αλλά δεν είναι «κακοί», γιατί είναι απλά πρωτόγονοι. Από την άλλη μεριά, οι ήρωές μας αντιπαραθέτουν ο καθένας όψεις συνειδησιακού survival. O καουμπόι ορίζει ως ιδανικό την αγάπη-προστασία της γυναίκας του, ο πιστολάς το γόητρό του ως μαχητής, ο σερίφης τον ρόλο του ως προστάτη και τιμωρού, ενώ ο γηραιός βοηθός είναι ο πολυλογάς που μέσα από αμπελοφιλοσοφίες προσπαθεί να νοηματοδοτήσει τη ζωή (τη δική του και των άλλων) που διανύθηκε. Ο πολιτισμός είναι νοητικές μάχες διαφορετικές απ’ των αγρίων. Και οι πολιτισμένοι σκοτώνουν, αλλά μέσα από συλλογισμούς. Χαρακτηριστικά, η πρώτη σεκάνς δείχνει δυο ρεμάλια που σκοτώνουν οδοιπόρους (κόβουν λαρύγγια) για να κλέψουν, και κάποια στιγμή ο ένας, με κάποια αφορμή, λέει ότι οι δυο τους είναι πολιτισμένοι, όχι τίποτα άγριοι.

Η πορεία των τεσσάρων ανδρών στα γυμνά νότια τοπία κοντά στο Τέξας και το Νέο Μεξικό, ακολουθεί αργούς δραματουργικούς ρυθμούς που ίσως κουράσουν το νεότερο κοινό, που μάλλον θα αποζημιωθεί με μερικές φρικτές σκηνές προς το φινάλε. Αλλά, στο μεταξύ, οι συζητήσεις και τα μικρά στιγμιότυπα ανατροπών περιέχουν αυτό το κράμα δράματος και θεάτρου του παραλόγου (ελπίζω ο Ζάλερ να αποδειχθεί στυλίστας στο μέλλον) που οι γνωστοί ηθοποιοί το αποδίδουν με υποδειγματικό, ψύχραιμο τρόπο.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 72 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.