Δεκαετία του 1980, στο λιμάνι της Χάβρης. Η Άλφα είναι το μοναχοπαίδι ενός νεαρού γιατρού που εργάζεται σε έναν σφραγισμένο θάλαμο νοσοκομείου με ασθενείς που έχουν μολυνθεί από έναν ιό. Δεκατριών ετών, και οι συμμαθητές της την αποφεύγουν εν μέσω φημών ότι είναι φορέας μιας νέας ασθένειας. Όταν επιστρέφει σπίτι από το σχολείο με ένα τατουάζ του γράμματος “Α” στο χέρι της, η μητέρα της είναι συντετριμμένη, φοβούμενη τι ασθένεια μπορεί να έχει κολλήσει η κόρη της από τη βελόνα του τατουάζ…

Σκηνοθεσία:

Julia Ducournau

Κύριοι Ρόλοι:

Melissa Boros … Alpha

Tahar Rahim … Amin

Golshifteh Farahani … η μητέρα

Emma Mackey … η νοσοκόμα

Finnegan Oldfield … ο δάσκαλος

Ambrine Trigo Ouaked … Alpha (5 ετών)

Louai El Amrousy … Adrien

Jean-Charles Clichet … καθηγητής

Francois Rollin … ο διευθυντής

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Julia Ducournau

Παραγωγή: Eric Altmayer, Nicolas Altmayer, Arnaud Chautard, Jean-Rachid Kallouche

Μουσική: Jim Williams

Φωτογραφία: Ruben Impens

Μοντάζ: Jean-Christophe Bouzy

Σκηνικά: Emmanuelle Duplay

Κοστούμια: Isabelle Pannetier

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Alpha
  • Ελληνικός Τίτλος: Alpha

Κύριες Διακρίσεις

  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Καννών.

Παραλειπόμενα

  • Η Julia Ducournau είχε συλλάβει την ιδέα του φιλμ αρκετά πριν από τη βράβευσή της με τον Χρυσό Φοίνικα για το Titane (2021), αλλά επέλεξε να την αφήσει στην άκρη μέχρι να αισθανθεί ότι είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή να την υλοποιήσει.
  • Η αρχική έμπνευση έχει μια ενδιαφέρουσα σύνδεση με το πρώτο της μικρού μήκους φιλμ, το Junior (2011). Και στις δύο περιπτώσεις πρωταγωνιστεί ένα νεαρό κορίτσι που βιώνει μια παράξενη σωματική μεταμόρφωση εξαιτίας μιας ασθένειας. Το Alpha αποτελεί κατά κάποιον τρόπο μια πολύ πιο ώριμη και σκοτεινή επεξεργασία αυτής της πρώιμης κινηματογραφικής ιδέας.
  • Η φανταστική επιδημία της ταινίας αποτελεί σαφή αλληγορία της κρίσης του AIDS κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Η Ducournau θυμήθηκε τον φόβο που βίωσε ως παιδί όταν πρωτοεμφανίστηκε ο HIV, αλλά και την κοινωνική ντροπή, την απόρριψη και την άρνηση της κοινωνίας να αντιμετωπίσει ανοιχτά την ασθένεια.
  • επιλογή της αλγερινής καταγωγής της οικογένειας της Άλφα δεν ήταν τυχαία. Η μητέρα της Ducournau έχει καταγωγή από την Καβυλία, μια περιοχή της βόρειας Αλγερίας, και η σκηνοθέτιδα άντλησε αρκετά στοιχεία από τις οικογενειακές της αναμνήσεις. Ειδικότερα, η σκηνή του οικογενειακού γεύματος βασίστηκε σε βιώματα από τα παιδικά της χρόνια.
  • Η αναζήτηση της κατάλληλης πρωταγωνίστριας περιλάμβανε εκατοντάδες υποψήφιες. Η Melissa Boros ξεχώρισε επειδή, σύμφωνα με τη σκηνοθέτιδα, καταλάβαινε αμέσως τις προθέσεις της και μπορούσε να ανταποκριθεί σε εξαιρετικά σύνθετες σκηνές χωρίς να χρειάζεται μακροσκελείς εξηγήσεις.
  • Η Boros ήταν 19 ετών κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, παρότι υποδύεται ένα κορίτσι 13 ετών. Η Ducournau είχε αποφασίσει εξαρχής ότι δεν ήθελε να συνεργαστεί με ανήλικη ηθοποιό, επειδή απαιτούσε από την πρωταγωνίστριά της να μπορεί να συζητά μαζί της σε βάθος τις ιδιαίτερα απαιτητικές ψυχολογικές και συναισθηματικές πτυχές του ρόλου.
  • Ο Tahar Rahim έχασε περίπου 20 κιλά για να ενσαρκώσει τον Αμίν. Η μεταμόρφωση ήταν τόσο απαιτητική, ώστε έπρεπε να διατηρήσει το συγκεκριμένο βάρος καθ’ όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων. Η προετοιμασία του δεν περιορίστηκε στη σωματική αλλαγή: συνεργάστηκε και με οργανισμό στο Παρίσι που υποστηρίζει ανθρώπους με εξάρτηση από ουσίες, προκειμένου να κατανοήσει καλύτερα τις συνθήκες ζωής και τις δυσκολίες τους.
  • Η σκηνοθέτιδα αποκάλυψε ότι το γύρισμα ήταν το πιο συναισθηματικά φορτισμένο της καριέρας της. Πριν ξεκινήσει η παραγωγή, τον Σεπτέμβριο του 2024, συγκέντρωσε το καστ και το συνεργείο και τους μίλησε ανοιχτά για τα προσωπικά τραύματα που κουβαλά ο καθένας. Ήθελε η συμμετοχή στην ταινία να λειτουργήσει και ως μια μορφή συναισθηματικής κάθαρσης.
  • Η χρήση του μαρμάρου ως υλικού μεταμόρφωσης των ασθενών ήταν μια συνειδητή αισθητική και συμβολική επιλογή. Η Ducournau ήθελε να μετατρέψει τα θύματα της επιδημίας σε μορφές που θα παρέμεναν αιώνια, όπως τα μαρμάρινα αγάλματα βασιλιάδων και ιστορικών προσώπων. Ο Tahar Rahim συνέδεσε αυτή την επιλογή με την ανάγκη να τιμηθούν όσοι χάθηκαν από το AIDS και άλλες ασθένειες, αντί να παραμείνουν στη συλλογική λήθη.
  • Η σκηνοθέτιδα φοβόταν ότι το κοινό θα προσέγγιζε την ταινία περιμένοντας ένα ακόμη ακραίο gore φιλμ, λόγω της φήμης που είχαν αποκτήσει τα Raw και Titane. Στην πραγματικότητα, ήθελε να χρησιμοποιήσει το σωματικό τρόμο με πιο συγκρατημένο τρόπο, δίνοντας έμφαση στην απώλεια, στη μνήμη και στη συναισθηματική φθορά.
  • Η Ducournau χρησιμοποίησε ως σημείο αναφοράς και το Η Δική μας Νύχτα (1986) του Leos Carax. Η σύνδεση αφορά κυρίως την ατμόσφαιρα μιας μυστηριώδους επιδημίας και τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία αντιδρά στον φόβο της μόλυνσης.
  • Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν κυρίως στη Νορμανδία, με επίκεντρο τη Χάβρη, τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2024. Η παραγωγή παρέμεινε στην περιοχή για 35 ημέρες, ενώ στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Παρίσι για τις τελευταίες λήψεις.

Γκαλερι φωτογραφιων

19 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *