Η 19χρονη πια Αλίκη ακολουθεί τον Άσπρο Λαγό και επιστρέφει στη Χώρα των Θαυμάτων για πρώτη φορά μετά τα παιδικά της χρόνια, αν και δε θυμάται τίποτα από τις προηγούμενες περιπέτειές της. Εκεί θα συναντήσει μια σειρά από πολύχρωμους χαρακτήρες, όπως οι Τσιριμπίμ και Τσιριμπόμ, η Γάτα του Τσεσάιρ, ο Αβεσσαλώμ, ο Μαρτιάτικος Λαγός, ο Μπαγιάντ, ο Μουσκαρδίνος και φυσικά ο Τρελο-Καπελάς. Πότε μικραίνοντας και πότε μεγαλώνοντας, η Αλίκη θα ξεκινήσει ένα φανταστικό ταξίδι για να βρει το πραγματικό της πεπρωμένο και να βάλει τέλος στην τυραννία της Κόκκινης Βασίλισσας.

Σκηνοθεσία:

Tim Burton

Κύριοι Ρόλοι:

Mia Wasikowska … Alice Kingsleigh

Johnny Depp … Tarrant Hightopp/ο Τρελός-Καπελάς

Anne Hathaway … Mirana/η λευκή βασίλισσα

Helena Bonham Carter … Iracebeth/η κόκκινη βασίλισσα

Michael Sheen … Nivens McTwisp (φωνή)

Alan Rickman … Absolem (φωνή)

Stephen Fry … ο γάτος του Τσεσάιρ (φωνή)

Crispin Glover … Ilosovic Stayne/βαλές κούπα

Timothy Spall … Bayard Hamar (φωνή)

Paul Whitehouse … Thackery Earwicket/ο μαρτιάτικος λαγός (φωνή)

Christopher Lee … Jabberwocky (φωνή)

Matt Lucas … Tweedledee/Tweedledum

Michael Gough … Uilleam (φωνή)

Barbara Windsor … Mallymkun (φωνή)

Marton Csokas … Charles Kingsleigh

Frances de la Tour … θεία Imogene

Eleanor Tomlinson … Fiona Chattaway

Tim Pigott-Smith … λόρδος Ascot

Geraldine James … λαίδη Ascot

Lindsay Duncan … Helen Kingsleigh

Imelda Staunton … τα λουλούδια (φωνή)

Jim Carter … ο δήμιος (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Linda Woolverton

Παραγωγή: Joe Roth, Jennifer Todd, Suzanne Todd, Richard D. Zanuck

Μουσική: Danny Elfman

Φωτογραφία: Dariusz Wolski

Μοντάζ: Chris Lebenzon

Σκηνικά: Robert Stromberg

Κοστούμια: Colleen Atwood

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Alice in Wonderland

Ελληνικός Τίτλος: Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (1951)

Η Αλίκη Μέσα από τον Καθρέφτη (2016)

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστορήματα: Alice’s Adventures in Wonderland και Through the Looking-Glass του Lewis Carroll.

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο Όσκαρ σκηνικών και κοστουμιών. Υποψήφιο για ειδικά εφέ.
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας (κωμωδία/μιούζικαλ), πρώτου αντρικού ρόλου (Johnny Depp) στην ίδια κατηγορία και μουσικής.
  • Βραβείο Bafta κοστουμιών και μακιγιάζ/κομμώσεων. Υποψήφιο για μουσική, σκηνικά και ειδικά εφέ.

Παραλειπόμενα

  • Η έβδομη συνεργασία του Johnny Depp με τον Tim Burton και η έκτη της Helena Bonham Carter με τον ίδιο σκηνοθέτη.
  • Πολλές σταρ έκαναν τα πάντα για να πάρουν το ρόλο της Αλίκης. Ανάμεσα σε αυτές, η Lindsay Lohan, η Amanda Seyfried και η Dakota Blue Richards. Νικήτρια βγήκε μια νεαρή ηθοποιός από την Αυστραλία, η Mia Wasikowska, με έφεση στο μπαλέτο.
  • Στις 6 και 7 Αυγούστου του 2008, έγινε κάστινγκ για 250 κομπάρσους στο Πλίμουθ. Απαραίτητες συστάσεις το βικτοριανό look και να μην έχουν ορατά τατουάζ, πίρσινγκ ή βαμμένα μαλλιά.
  • Η ταινία είναι τρισδιάστατη.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Πέρα από την αυθεντική μουσική, κυκλοφόρησε και ένα άλμπουμ με τίτλο Almost Alice. Αυτό έχει μονάχα έμμεση σχέση με την ταινία, μια και τα τραγούδια που το αποτελούν είναι απλά εμπνευσμένα από αυτήν ή γενικά από την Αλίκη. Ξεχώρισαν, αλλά και κυκλοφόρησαν σαν σινγκλ, το Alice με την Avril Lavigne (το μοναδικό που ακούγεται και στην ταινία, στους τίτλους τέλους), και το Tea Party με την Kerli. Το άλμπουμ αυτό κατατάχτηκε στην πέμπτη θέση του αμερικανικού Billboard.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

ΚριτικόςΣταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 27/2/2010

Δεν ξέρω, αλλά τον Tim Burton θα πρέπει να τον «βαλσαμώσουν» όταν φύγει από τα εγκόσμια, σαν τον Disney, προς τιμή της φαντασίας μας. Ο μεγαλύτερος σύγχρονος παραμυθάς επιλέγει ακόμα ένα θέμα που μοιάζει να γράφτηκε ειδικά για αυτόν, και ούτε λίγο ούτε πολύ καταπλήσσει. Μην το ψάχνετε, δεν είναι στην καλύτερη του φόρμα ο Tim, αλλά μην ακούτε κανέναν, συμπεριλαμβανομένου κι εμένα. Ακόμα και που παίρνουμε αυτό ακριβώς που περιμέναμε, είναι αρκετό για να σε γεμίσει με δύο ώρες ονείρου ή, στην προκειμένη, να σε βάλουν εκ νέου στο κρεβάτι με τη γιαγιά να σου αφηγείται το παραμύθι…

Ο Burton, με το καλημέρα, επιβάλει έναν υπνωτιστικό ρυθμό που πετυχαίνει να απορροφά τους κραδασμούς της δράσης και να σε βάζει σε μια κατάσταση νιρβάνας. Πολύ έξυπνα, δεν περιορίζεται στο βιβλίο του Lewis Carroll, αλλά το πηγαίνει ένα σεναριακό βήμα παραπέρα, διατηρώντας όλους τους θαυμαστούς χαρακτήρες του όπως τους φανταζόμασταν και τους θέλαμε. Εδώ, όμως, έχουμε και το «φάντασμα στη μηχανή». Από ένα σημείο κι έπειτα, έρχονται οι σεναριακές ευκολίες, που ενώ στην αρχή τις δέχεσαι καλοπροαίρετα, προς το φινάλε γίνονται κανόνας. Ήδη όμως έχεις αρπάξει τόση μαγεία από την εικόνα, που η γενική εντύπωση χαλάει στο ελάχιστο. Σίγουρα θα το ήθελα πιο «σπιρτόζικο», αλλά κι αυτό φτάνει για να ενώσει με επιτυχία το παιδικό με το ενήλικο κοινό, με κοινό παρανομαστή το παραμύθι. Ένα όμορφο παραμύθι που αγαλλιάζει τα άγχη μας…

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη

Έκδοση Κειμένου: 6/4/2010

Πάντοτε όταν βλέπω μια ταινία του Tim Burton, αναρωτιέμαι γιατί όλες αυτές οι ταινίες που θέλουν να απευθύνονται σε όλη την οικογένεια είναι τόσο ίδιες κι εντέλει πληκτικές. Θα μου πείτε, αν ήταν όλες στο στυλ του Tim Burton, o Burton δεν θα ήταν αυτός που είναι. Ναι, έχετε δίκιο… Δεν ξέρω αν είστε φαν του σκηνοθέτη, αν έχετε βαρεθεί το στυλ με το πέρασμα του χρόνου, δεν μπορώ όμως να πιστέψω ότι προσπερνάτε τις ταινίες του σφυρίζοντας αδιάφορα. Εδώ λοιπόν θα κάνει ακριβώς αυτό που γνωρίζει τόσα χρόνια, δεν αλλάζει στυλ, δεν αλλάζει πρωταγωνιστές, για την ακρίβεια δεν αλλάζει τίποτα… μια ομάδα που κερδίζει γιατί να την αλλάξεις όμως;

Για άλλη μια φορά, μας μεταφέρει σε έναν κόσμο γεμάτο χρώμα, φαντασία και ιδιαιτέρους ήρωες. Η μαγεία και η ουσία του κινηματογράφου είναι η εικόνα, κι ο Tim Burton το έχει εμπεδώσει για τα καλά πλέον, με αποτέλεσμα να μας χαρίζει εικόνες που μικροί και μεγάλοι δεν θα ξεχάσουμε εύκολα. Ο σκηνοθέτης εδώ, όπως και σε κάθε ταινία του, θέλει να απευθυνθεί σε όλες τις ηλικίες. Αυτό που λείπει προκειμένου να γοητεύσει πλήρως το ενήλικο κοινό του είναι ορισμένοι συμβολισμοί, ένα νόημα απώτερο που να απευθύνεται στο πνεύμα κι όχι μονάχα στα μάτια μας. Η τέχνη δεν διακρίνεται σε ενήλικη και παιδική, κι ο ρόλος της είναι να μας προβληματίζει…

Συμπερασματικά, νομίζω πως μπροστά στο ταξίδι που χαρίζει ο Burton στη φαντασία μας, του συγχωρούμε με μεγάλη ευκολία την όποια έλλειψη ιδιαίτερης ουσίας και φεύγουμε από τη σκοτεινή αίθουσα σχεδόν μαγεμένοι. Α, κι όσες φορές κι αν αποφασίσει ακόμη να το κάνει, δεν θα βαρεθώ ποτέ να βλέπω τον Johnny Depp να παίζει τον τρελό…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

28 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.