Η Μαρί Κόλβιν είναι μία από τις πιο αναγνωρισμένες πολεμικές ανταποκρίτριες της εποχής μας. Το επαναστατικό και ατρόμητο πνεύμα της την τοποθετεί πάντα στην πρώτη γραμμή της μάχης με σκοπό να δώσει φωνή στους αδύναμους, θυσιάζοντας την προσωπική της ζωή. Η αποστολή της να δείξει με κάθε κόστος την πραγματική φρίκη του πολέμου μαζί με τον διάσημο φωτογράφο Πολ Κονρόι τούς οδηγεί στην πιο επικίνδυνη αποστολή της ζωής τους, στην πολιορκούμενη πόλη Χομς της Συρίας.

Σκηνοθεσία:

Matthew Heineman

Κύριοι Ρόλοι:

Rosamund Pike … Marie Colvin

Jamie Dornan … Paul Conroy

Stanley Tucci … Tony Shaw

Tom Hollander … Sean Ryan

Corey Johnson … Norm Coburn

Faye Marsay … Kate Richardson

Nikki Amuka-Bird … Rita Williams

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Arash Amel

Παραγωγή: Matthew George, Matthew Heineman, Basil Iwanyk, Marissa McMahon, Charlize Theron

Μουσική: H. Scott Salinas

Φωτογραφία: Robert Richardson

Μοντάζ: Nick Fenton

Σκηνικά: Sophie Becher

Κοστούμια: Michael O’Connor

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: A Private War

Ελληνικός Τίτλος: Ο Δικός της Πόλεμος

Σεναριακή Πηγή

  • Άρθρο: Marie Colvin’s Private War της Marie Brenner.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα πρώτου γυναικείου ρόλου (Rosamund Pike) σε δράμα, και τραγουδιού (Requiem for a Private War).

Παραλειπόμενα

  • Τα γυρίσματα της Συρίας έγιναν στην Ιορδανία.
  • Ο Jamie Dornan ήρθε ως αντικαταστάτης του Taron Egerton, ο οποίος και αποχώρησε.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Η Annie Lennox έγραψε και ερμηνεύει για την ταινία το Requiem for a Private War.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 22/6/2019

Από τις ταινίες που οι Αμερικανοί λατρεύουν να βγάζουν, μία ακόμα απόδειξη ότι η Δύση δεν κλείνει τα μάτια στον παγκόσμιο πόνο, αλλά… χάνει το μάτι της για αυτά! Μιλάμε όμως για ένα σινεμά που ενώ μοιάζει στρατευμένο στην αλήθεια, αυτή την αλήθεια την οικειοποιείται για χάρη της ανάδειξης μιας εικόνας που οι ισχυροί ήδη γνωρίζουν, και στην προκειμένη είναι η ηρωποίηση της εικονοποίησης σκηνών φρίκης στα μάτια ενός κοινού, που το μόνο που μπορεί να καταφέρει είναι να συγκινηθεί σαν να βλέπει μια ταινία (πληρώνοντας μαζί και το αντίτιμο στο κανάλι, μέσω της ακροαματικότητας-μερίδας διαφημίσεων). Όλη αυτή η λογική τής αν μη τι άλλο καλογυρισμένης αυτής δραματικής περιπέτειας, παραπέμπει σε μια ηθοπλαστική ερμηνεία που η Δύση σερβίρει επί έναν αιώνα τώρα, και τίποτα δεν μπήκε στον κόπο να αλλάξει. Απλά προσφέρει άλλοθι για να μη νιώθουμε και εμείς οι «πελάτες» κακόβολα…

Ναι, πολύ καλή η Ρόζαμουντ Πάικ, καλή και η παρέλαση φρίκης πολέμου, αλλά δεν ξέρω στην προκειμένη το πόσο βάρος πρέπει να δώσουμε σε αυτών τη σημασία με τέτοιο πολιτικό προκείμενο και πεπαλαιωμένης κοπής σενάριο.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

17 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.