Λάτρεις της ξέφρενης ζωής, οι 20χρονες αδελφές Κέιτ και Λίζα είναι έτοιμες για τις διακοπές της ζωής τους στο Μεξικό. Όταν τους παρουσιάζεται η ευκαιρία για μια βουτιά σε σπήλαιο για να δουν τους λευκούς καρχαρίες, η μεν Κέιτ δείχνει ενθουσιώδης, ενώ η αδελφή της κρατάει επιφυλάξεις. Έστω και με το ζόρι, η Λίζα πείθεται και βρίσκονται δύο ώρες έξω από τις ακτές του Χουατούλκο. Αλλά γρήγορα, το ταξίδι αποδεικνύεται εφιάλτης, αφού το κελί που τις προστατεύει αποσπάται από τη βάρκα και πέφτει στον βυθό. Οι δύο κοπέλες είναι τώρα αιχμάλωτες με λιγότερη από μία ώρα οξυγόνου να μένει στις φιάλες τους.

Σκηνοθεσία:

Johannes Roberts

Κύριοι Ρόλοι:

Mandy Moore … Lisa

Claire Holt … Kate

Chris Johnson … Javier

Yani Gellman … Louis

Santiago Segura … Benjamin

Matthew Modine … καπετάνιος Taylor

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Johannes Roberts, Ernest Riera

Παραγωγή: James Harris, Mark Lane

Μουσική: tomandandy

Φωτογραφία: Mark Silk

Μοντάζ: Martin Brinkler

Σκηνικά: David Bryan

Κοστούμια: Eleanor Baker

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Home Cinema.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: 47 Meters Down

Ελληνικός Τίτλος: 47 Μέτρα Βάθος

Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: Johannes Roberts’ 47 Meters Down

Εναλλακτικός Τίτλος: In the Deep

Άμεσοι Σύνδεσμοι

47 Μέτρα: Κοφτερά Σαγονιά (2019)

Παραλειπόμενα

  • Παρά τις μέτριες κριτικές, η ταινία τα κατάφερε στα ταμεία, με έσοδα 61,7 εκατομμύρια δολάρια, έναντι προϋπολογισμού μόλις 5,3.
  • Στις ΗΠΑ, τα DVD που κυκλοφόρησαν με τον τίτλο In the Deep αποσύρθηκαν, αλλά κάποιοι κατάφεραν να κρατήσουν μερικές κόπιες. Αυτό έφερε αποτέλεσμα να γίνουν συλλεκτικά.
  • Ο James Van Der Beek είχε πάρει τον ρόλο του Στιούαρτ, του φίλου της Λίζα. Αλλά ενώ γύρισε κάποιες σκηνές στο πλάι της Mandy Moore, αυτές κόπηκαν όλες στο τελικό μοντάζ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 23/5/2019

Πάντα έχουν κάτι που μιλάει στο φοβιστικό μας υποσυνείδητο οι καρχαρίες, έτσι δεν είναι περίεργο που απέκτησε άμεσα μια cult φήμη η ταινία του Γιοχάνες Ρόμπερτς. Αυτό που κάνει ο βρετανός σκηνοθέτης είναι να εξαλείψει τον χαβαλέ από το θέμα του, παρέχοντας όσο το δυνατόν πιο τρομακτικές σκηνές, και μια ατμόσφαιρα ικανή να συνεισφέρει σε αυτή τη βασική τρομο-επιδίωξη. Έλα όμως που όλα αυτά έχουν εξασθενήσει, αλλά κι εξαντληθεί για το συγκεκριμένο υποείδος από την εποχή της βιντεοκασέτας των 1980. Μην έχοντας και κάποιον ενδιαφέρων χαρακτήρα να επιδείξει, ή κάποιο τετριμμένο να αψηφήσει, το φιλμ καταλήγει να ικανοποιεί ένα «αδιάβαστο» σύγχρονο κοινό, αλλά να κουράζει αρκετά ένα εμπειρότερο από καρχαριο-ταινίες. Κι εντέλει, δίχως αυτό το φαν που θα το έκανε και ιδανικό για παρέα, το έργο εξυπηρετεί μέσα στη μετριότητα του μια απλά ικανοποιητική νυχτερινή θέαση.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.