
Επτά Μέρες με τη Μέριλιν
- My Week with Marilyn
- 2011
- Μ. Βρετανία
- Αγγλικά, Γαλλικά
- Αισθηματική, Βιογραφία, Δραματική, Δραμεντί, Εποχής
- 22 Δεκεμβρίου 2011
Καλοκαίρι, 1956. Ο Κόλιν Κλαρκ εργάζεται ως βοηθός στο σκηνικό της ταινίας Ο Πρίγκιπας και η Χορεύτρια, στην οποία πρωταγωνιστούν ο Λόρενς Ολίβιε και η Μέριλιν Μονρό. Η αμερικανίδα σταρ δεν έχει ακόμα τελειώσει τον μήνα του μέλιτος με τον νέο της σύζυγο, Άρθουρ Μίλερ. Όταν ο τελευταίος φεύγει από τη χώρα, ο Κλαρκ προσκαλεί τη Μέριλιν στη βρετανική ζωή και περνούν μία βδομάδα μαζί, η οποία θα κάνει την ηθοποιό να ξεφύγει από τη χολιγουντιανή ρουτίνα και τις πιέσεις της δουλειάς.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Eddie Redmayne … Colin Clark
Michelle Williams … Marilyn Monroe
Kenneth Branagh … Laurence Olivier
Emma Watson … Lucy Armstrong
Judi Dench … Sybil Thorndike
Dougray Scott … Arthur Miller
Dominic Cooper … Milton H. Greene
Philip Jackson … Roger Smith
Julia Ormond … Vivien Leigh
Derek Jacobi … Owen Morshead
Toby Jones … Arthur P. Jacobs
Michael Kitchen … Hugh Perceval
Zoe Wanamaker … Paula Strasberg
Simon Russell Beale … Κος Cotes-Preedy
Pip Torrens … Σερ Kenneth Clark
Geraldine Somerville … Jane Clark
Jim Carter … Barry
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Adrian Hodges
Παραγωγή: David Parfitt, Harvey Weinstein
Μουσική: Conrad Pope
Φωτογραφία: Ben Smithard
Μοντάζ: Adam Recht
Σκηνικά: Donal Woods
Κοστούμια: Jill Taylor
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: My Week with Marilyn
- Ελληνικός Τίτλος: Επτά Μέρες με τη Μέριλιν
Άμεσοι Σύνδεσμοι
- Ο Πρίγκιπας και η Χορεύτρια (1957)
Σεναριακή Πηγή
- Βιβλία: The Prince, The Showgirl and Me και My Week with Marilyn του Colin Clark.
Κύριες Διακρίσεις
- Υποψήφιο για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου (Michelle Williams) και δεύτερου αντρικού ρόλου (Kenneth Branagh).
- Χρυσή Σφαίρα πρώτου γυναικείου ρόλου (Michelle Williams) σε κωμωδία/μιούζικαλ. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία (κωμωδία/μιούζικαλ) και δεύτερο αντρικό ρόλο (Kenneth Branagh).
- Βραβείο Bafta καλύτερης βρετανικής ταινίας. Υποψήφιο για πρώτο γυναικείο ρόλο (Michelle Williams), δεύτερο αντρικό ρόλο (Kenneth Branagh), δεύτερο γυναικείο ρόλο (Judi Dench), κοστούμια και μακιγιάζ/κομμώσεις.
Παραλειπόμενα
- Μετά από χρόνια δουλειάς για το βρετανικό θέατρο και την τηλεόραση, ο Simon Curtis πραγματοποιεί εδώ το κινηματογραφικό του ντεμπούτο.
- Τα δύο βιβλία του Colin Clark, πάνω στα οποία βάσισε το σενάριο της η ταινία, ήταν εν είδει ημερολογίων. Αυτά τα διάβασε ο Simon Curtis το 2004 και προσέγγισε τον παραγωγό David Parfitt θέλοντας να τα διασκευάσουν ως ταινία. Εκείνος δυσκολεύτηκε να βρει στούντιο, μια και όλοι θεωρούσαν ότι η Μονρόε ήταν τόσο οικία πλέον στον κόσμο που δεν υπήρχε κάτι νέο να ειπωθεί για αυτήν. Παρόλα αυτά, η BBC Films δέχτηκε να χρηματοδοτήσει την προεργασία, αλλά χρειάστηκαν επιπλέον 18 μήνες αναμονής ώστε οι κληρονόμοι του Clark να δεχτούν να παραχωρήσουν τα δικαιώματα των βιβλίων. Μετά από όλα αυτά, η τελική χρηματοδότηση συμφωνήθηκε με τον Harvey Weinstein, ο οποίος δήλωσε πως είχε από μόνος του διαβάσει τα βιβλία, αλλά τότε δεν είχε σκεφτεί πως θα μπορούσαν να αποτελέσουν το θέμα μιας ταινίας.
- Πρώτη υποψήφια -στα χαρτιά- για τον ρόλο της Μονρόε ήταν η Scarlett Johansson. Υποψήφιες ήταν και οι Kate Hudson, Amy Adams. Η Michelle Williams όμως ήταν εντέλει η πρώτη και η μόνη που προσεγγίσθηκε, μια και είχαν το “ναι” της δύο χρόνια ήδη πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα.
- H Catherine Zeta-Jones ήταν να ερμηνεύσει τη Vivien Leigh, αλλά προτίμησε να είναι κοντά στον άρρωστο σύζυγο της, Michael Douglas.
- Ο Kenneth Branagh αντικατέστησε τον Ralph Fiennes, αφού αποχώρησε για να σκηνοθετήσει το Κοριολανός.
- Στην ταινία χρησιμοποιείται το ίδιο ακριβώς στούντιο που είχε χρησιμοποιηθεί και το 1956 για τα γυρίσματα του Ο Πρίγκιπας και η Χορεύτρια.
- Με κόστος 10 εκατομμύρια δολάρια, το φιλμ αποκόμισε έσοδα 35 εκατομμυρίων δολαρίων από τις αίθουσες.
Μουσικά Παραλειπόμενα
- Ο Alexandre Desplat έγραψε το κεντρικό θέμα με τίτλο Marilyn’s Theme, το οποίο ο συνθέτης της ταινίας, Conrad Pope, προσάρμοσε στο σάουντρακ.
- Ο κινέζος κλασικός πιανίστας Lang Lang είναι που ερμηνεύει πολλά από τα μουσικά θέματα του φιλμ.
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 5/10/2017
Πριν από όλα, πρέπει να πούμε ότι μιλάμε για μια καλή βρετανική παραγωγή, η οποία αναβιώνει όμορφα εκείνες τις ημέρες του κινηματογράφου που λανθασμένα έχουν αποτυπωθεί στον νου μας ως τελείως αθώες. Τα ντεκόρ, τα κοστούμια και το μακιγιάζ μπορεί να μην αφορούν μια ταινία αληθινά δύσκολης στην αναβίωση της εποχής, αλλά σε βάζουν εύστοχα στο κλίμα ενός παλιού, βρετανικού πλατό/τοπίου. Και με όλα αυτά, δημιουργείται μια προδιάθεση να δεις το παρακάτω, έχοντας πάντα βέβαια ως κράχτη την ιδεατή παρουσία μιας Marilyn Monroe. Και λέω ιδεατή, μια και η καταπληκτική εμφάνιση της Michelle Williams ελάχιστα παραπέμπει σε αυτά που όλοι γνωρίζουμε από την πλέον λαμπερή γυναικεία παρουσία στην έβδομη τέχνη. Και η ειρωνεία είναι ότι η ίδια η Marilyn σίγουρα θα ήθελε να ερμηνεύει ως Williams, αλλά… δεν ήταν αυτό το αληθινό της ταλέντο. Έτσι, ο χαρακτήρας που χτίζει η ταινία γύρω από τον μύθο πείθει μονάχα στα σημεία για αληθινός, αποκόπτοντας και το σύνολο από τη θεμιτή του ουσία. Τόσο, μάλιστα, που δημιουργεί λογικές αμφιβολίες περί της αληθινής υπόστασης της σεναριακής πηγής.
Έτσι, αυτό που απομένει είναι να δούμε το τι απέμεινε πέρα από τον μύθο. Δυστυχώς λίγα. Πρόκειται για μια συνηθισμένη και δίχως ιδιαίτερες εξάρσεις ρομαντική ιστορία, καλογραμμένη και σοβαρή μεν, στεγνή δε. Κι αυτό επειδή η παραγωγή δείχνει να ποντάρει όλα της τα λεφτά πάνω στην παρουσία της Monroe και στην «ψευδαίσθηση» ότι παρακολουθούμε μια αληθινή της ιστορία, δίχως να αναζητά μια πιο ιδιαίτερη μυθοπλασία. Ο Kenneth Branagh είναι εντέλει αυτός που μας βάζει περισσότερο στο κλίμα, ως Laurence Olivier, αλλά και οι Dougray Scott, Julia Ormond στη σύντομη παρουσία τους ως Arthur Miller και Vivien Leigh αντίστοιχα. Ο δε αληθινός πρωταγωνιστής Eddie Redmayne δείχνει στοιχεία της γνωστής ικανότητας του, αλλά ο χαρακτήρας του θα ήθελε περισσότερη ψυχανάλυση για να γίνει ουσιαστικός.
Γενικά, έχουμε ένα αρκετά ευχάριστο αισθηματικό δράμα εποχής, που όμως ξεχωρίζει από τον σωρό εκεί ακριβώς που επικεντρώνεται η αποτυχία του.
Βαθμολογία:
![]()
![]()

Κριτικός: 



