Συντάκτης: Γιώργος Σπανός

Στις δυόμισι ώρες του “Sound of Falling” χωρούν «εκατό χρόνια μοναξιάς» μιας φάρμας στην ύπαιθρο του Altmark της Γερμανίας και των γενεών των κοριτσιών που έζησαν και πέρασαν από εντός της, αφήνοντας πίσω την απόκοσμη ηχώ τους στο διηνεκές. Οι τέσσερις διαφορετικοί καιροί, πεπλεγμένοι μη-γραμμικά μεταξύ τους, ξεκινούν από τις αρχές του 20^ου αιώνα και την εκτεταμένη οικογένεια της μικρής Alma και των αδελφών της (οι κορυφαίες σκηνές της ταινίας, που έχουν κάτι από τη «Λευκή Κορδέλα» του Haneke), συνεχίζουν με τις επόμενες δύο γενιές της οικογένειας κατά τη μεταπολεμική διαμελισμένη Γερμανία και καταλήγουν στη σύγχρονη εποχή, στην οποία πλέον το κτήμα έχει αγοραστεί από μια άλλη οικογένεια με δύο κόρες. Αυτό που μένει σχεδόν αναλλοίωτο είναι η αύρα του χώρου, διαποτισμένη από τη βαριά παρουσία και τη θλίψη των περασμένων γενεών, τις συνήθειές τους, τα μικρά ή μεγαλύτερα τραύματα και τραγωδίες που έλαβαν χώρα εκεί: θάνατοι μελών της οικογένειας, πτώσεις, πνιγμοί, ένας ακρωτηριασμός, μια εξαναγκασμένη στείρωση, η διαχρονική καταπίεση. Άξονας και πραγματικός πρωταγωνιστής του “Sound of Falling” είναι αυτή η φάρμα: τα δωμάτια, τα αντικείμενα, ο αχυρώνας, ο περίβολος, το δυσοίωνο ποτάμι. Η εστίαση γίνεται κατά βάση από το βλέμμα των κοριτσιών, και η παιδική αντίληψη, ειδικά αυτή της ιδέας του θανάτου, είναι βασικό θέμα της ταινίας. Για τα κορίτσια αυτής της φάρμας, μια πεισιθάνατη εμμονή διατρέχει όλες τις εποχές, στην πιο μακάβρια εκδοχή της, ταιριαστά, στον καιρό των αρχών του 20^ου αιώνα, και ίσως αυτή να είναι η πιο βαριά κληρονομιά του παρελθόντος αυτής της οικίας.

Το φιλμ της Mascha Schilinski είναι στοιχειωμένο. Τα οικογενειακά φαντάσματα του παρελθόντος έχουν κυριεύσει την ίδια τη φόρμα του: κάθε πλάνο, κάθε ήχο, κάθε σκηνή. Θαρρείς πως όλα είναι ιδωμένα από τη σκοπιά τους. Αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία και εξαιρετική πρωτοτυπία της ταινίας, που έχει αρκετά πειραματικό χαρακτήρα. Ο χρόνος είναι σαν ενιαίος, η ελλειπτική αφήγηση μεταπηδά ελεύθερα και απότομα μπρος-πίσω στους διαφορετικούς καιρούς. Η εικόνα και ο ήχος συχνά αποκτούν μια φθαρμένη, φασματική αίσθηση, σαν οικογενειακό βίντεο, με τη φωνή κάποιου κοριτσιού να σχολιάζει, θαρρείς από το υπερπέραν, διερωτώμενη για τη ζωή, τον θάνατο και τον εαυτό. Περιστασιακά, κάποια από τις πρωταγωνίστριες γυρίζει και καρφώνει το βλέμμα σε εμάς τους θεατές.

Πρόκειται οπωσδήποτε για μια υψηλού καλλιτεχνικού επιπέδου δημιουργία ιδιαίτερης πρωτοτυπίας, οράματος και ξεχωριστής αίσθησης που εντυπώνεται στον νου. Δεν μπορούμε παρά να τη θαυμάσουμε για όλα αυτά. Δεν είναι όμως και εντελώς επιτυχημένη. Η πολύπλοκη φόρμα της και ο ελλειπτικός χαρακτήρας της την καθιστούν ιδιαίτερα δύσκολη στην παρακολούθηση, κάτι το οποίο κουράζει σε συνδυασμό με τη διάρκειά της και την αδιαλείπτως καταπιεστική ατμόσφαιρά της. Θα έκανε πιο συνεκτική από δραματουργικής άποψης την ταινία, αλλά και θα αναδείκνυε ουσιαστικότερα τα θέματά της (πχ. τα διαγενεακά τραύματα) αν η Schilinski είχε εστιάσει περισσότερο στις συνδέσεις, απτές ή πιο αδιόρατες-συνειρμικές, μεταξύ των τεσσάρων καιρών, αντί να αρκεστεί απλώς σε έναν απροσδιόριστο φαταλισμό. Σε κάθε περίπτωση, το “Sound of Falling” είναι μια εντυπωσιακή ταινία που ανακοινώνει μια ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη δημιουργό.

Βαθμολογία:

0 κακή | 1 μέτρια | 2 ενδιαφέρουσα | 3 καλή | 4 πολύ καλή | 5 αριστούργημα

| μπείτε και στη σελίδα της ταινίας για περισσότερα