Δεκαετία του 1890. Ο αριστοκράτης Τούλιο ζητά από τη σύζυγό του, Τζουλιάνα, κατανόηση για τις συζυγικές του απιστίες με μια κόμισσα. Όταν όμως διαπιστώνει ότι η Τζουλιάνα φλερτάρει με έναν συγγραφέα, αρχίζει να ζηλεύει παθολογικά. Αποπειράται να ξανακερδίσει ερωτικά τη γυναίκα του, εκείνη όμως είναι έγκυος από τον εραστή της.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Giancarlo Giannini … Tullio Hermil
Laura Antonelli … Giuliana Hermil
Jennifer O’Neill … Teresa Raffo
Rina Morelli … Κα Hermil
Massimo Girotti … κόμης Stefano Egano
Marc Porel … Filippo d’Arborio
Didier Haudepin … Federico Hermil
Marie Dubois … η πριγκίπισσα
Claude Mann … ο πρίγκιπας
Roberta Paladini … Δις Elviretta
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Suso Cecchi D’Amico, Enrico Medioli, Luchino Visconti
Παραγωγή: Giovanni Bertolucci
Μουσική: Franco Mannino
Φωτογραφία: Pasqualino De Santis
Μοντάζ: Ruggero Mastroianni
Σκηνικά: Mario Garbuglia
Κοστούμια: Piero Tosi
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: L’Innocente
- Ελληνικός Τίτλος: Ο Αθώος
- Διεθνής Τίτλος: The Innocent
Σεναριακή Πηγή
- Μυθιστόρημα: L’Innocente του Gabriele D’Annunzio.
Κύριες Διακρίσεις
- Βραβείο μουσικής στα David di Donatello.
Παραλειπόμενα
- Εδώ κλείνει η μακρά και ένδοξη καριέρα του Luchino Visconti. Ένα εγκεφαλικό επεισόδιο τού στέρησε τη ζωή πριν καν βρεθεί η ταινία στις αίθουσες.
- Το μυθιστόρημα του Gabriele D’Annunzio, από το 1892, είχε διασκευαστεί για το σινεμά και το 1912 από τον Edoardo Bencivenga.
- Ο Visconti ήθελε για τους δύο κεντρικούς ρόλους τους Alain Delon και Romy Schneider. Η δεύτερη όμως δεν ήταν διαθέσιμη λόγω εγκυμοσύνης, ενώ ο Delon είχε ενδοιασμούς λόγω της υγείας του σκηνοθέτη (κατά άλλους το πρόβλημα ήταν οικονομικό).
- Κάποιος από τους ρόλους, σύμφωνα με τον Visconti, είχε γραφτεί έχοντας κατά νου τη Charlotte Rampling. Η ηθοποιός όμως ήταν απασχολημένη με άλλη ταινία.
Μουσικά Παραλειπόμενα
- Στο σάουντρακ συμπεριλαμβάνονται το Marcia Turca του Wolfgang Amadeus Mozart και η άρια Che Faro senza Euridice (από το Ορφέας και Ευρυδίκη) του Christoph Willibald Gluck (με τη φωνή της μέτζο σοπράνο Benedetta Pecchioli). Ακούγονται επίσης αποσπάσματα από Frederic Chopin και Franz Liszt. Όλα ερμηνεύονται στο πιάνο από τον Franco Mannino.
Κριτικός: Γιώργος Ξανθάκης
Έκδοση Κειμένου: 1/4/2023
Κριτικός: Η τελευταία ταινία του Visconti «Ο Αθώος» αφηγείται μια τραγική ιστορία με φόντο την παρακμιακή αριστοκρατία της Ιταλίας του 19ου αιώνα. Έχει ως βάση ένα μυθιστόρημα του Gabriele d’Annunzio και είναι στοιχειωμένη από μια λανθάνουσα θλίψη καθώς ο κορυφαίος κινηματογραφιστής έβλεπε έναν τρόπο ζωής να εξαφανίζεται, αλλά και την ίδια τη ζωή του να τρεμοσβήνει.
Ο Tullio Hermil (Giancarlo Giannini) είναι ένας πομπώδης και υποκριτής αριστοκράτης που προσπαθεί μάταια να αποσυνδεθεί από την κλασική ηθική μέσα από έναν αυτοπροβαλλόμενο αθεϊσμό και ηδονισμό. Συμπεριφέρεται ως σεξουαλικό αρπακτικό καθώς είναι παντρεμένος με την Giuliana (Laura Antonelli), την οποία κακομεταχειρίζεται καθημερινά, αλλά διατηρεί και ως ερωμένη την πλούσια χήρα Teresa Raffo (Jennifer O’Neill). Αποζητώντας αγάπη και παρηγοριά, η απελπισμένη σύζυγός του ξεκινά μια ερωτική σχέση με τον νεαρό και όμορφο συγγραφέα Filippo d’Aborio (Marc Porel). Όταν ο Tullio το ανακαλύπτει, το ενδιαφέρον του για την Giuliana αναζωπυρώνεται αλλά το νέο του πάθος δοκιμάζεται όταν αυτή γεννά έναν νόθο γιο. Τώρα αυτός είναι ο απατημένος, ταπεινωμένος σύζυγος στα μάτια του μικρόκοσμου του, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι ο μισογυνισμός και ο αυταρχισμός του προκάλεσαν αυτή την κατάσταση των πραγμάτων. Το παιδί, ο αθώος του τίτλου, υποδηλώνει τη βασανιστική απιστία της Giuliana και καθοδηγεί τον Tullio σε μια τελική πράξη αποτρόπαιης σκληρότητας.
Η καταστροφική τραγωδία ξεδιπλώνεται σε μια αρένα υπέροχης φινέτσας, με έντονα συναισθήματα που στέκονται αντάξια με τον υπέρλαμπρο διάκοσμο. Αυτή η συσχέτιση είναι βασική, όπως σημειώνει ο Bacon: «Η πειστική δύναμη της επανεξέτασης του «Αθώου» απορρέει από την ευαισθησία και την απόχρωση με την οποία οι χαρακτήρες περιγράφονται μέσω της δράσης τους και των σχέσεών τους με τη διακόσμηση». Η ίδια σπουδαιότητα στην ισόρροπη αλληλεπίδραση θέματος-ντεκόρ ισχύει για τα «Μακρινά Αστέρια της Άρκτου», για τη «Γοητεία της Αμαρτίας» και ισχύει στον μέγιστο βαθμό για τον «Αθώο». Πράγματι, στις περισσότερες από τις ταινίες του Visconti, γράφει ο Geoffrey Nowell-Smith, «το ακριβές γεωγραφικό και ιστορικό πλαίσιο είναι τόσο σημαντικό για την κατανόηση του έργου όσο το είδος των θεμάτων που προκύπτουν από την ιστορία και τον τρόπο που λέγεται».
Το ανελέητο mise-en-scène του ασθενή Visconti, που διηύθυνε από αναπηρική καρέκλα, αναλύει τους χαρακτήρες του σαν να ήταν έντομα κάτω από μικροσκόπιο. Άλλωστε όσο ωρίμαζε ως σκηνοθέτης, η πασιφανής φυσική αντιπάθειά του στην ανθρώπινη φαυλότητα έγινε σχεδόν το στυλ της υπογραφής του. Η ταινία είναι οπερατική, οπτικά μαγευτική και όμως ταυτόχρονα βαθιά οικεία και προσωπική, καθιστώντας την ταυτόχρονα μία από τις πιο ολοκληρωμένες και πιο απολαυστικές ταινίες του.
Ο «Αθώος» αποτέλεσε έναν σκηνοθετικό άθλο, λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση της υγείας του Visconti, ο οποίος πέθανε στη Ρώμη στις 17 Μαρτίου του 1976, λίγο πριν την πρεμιέρα της ταινίας στις αίθουσες προβολής.
Βαθμολογία:
Γκαλερι φωτογραφιων
