Με τον τρόμο που έζησε από την επίθεση ενός αγνώστου, η Σόγιερ Βαλεντίνι φεύγει από το σπίτι της, αλλά κατατρέχεται από φρικτές μνήμες, όπου την οδηγούν να νοσηλεύεται στο κέντρο πνευματικής και ψυχικής υγείας Χάιλαντ Κρικ. Ωστόσο, ενώ βρίσκεται εκεί παρά τη θέλησή της χωρίς να μπορεί να φύγει, δεν αργεί να συνειδητοποιήσει ότι ένας από τους υπαλλήλους της μονάδας είναι ο διώκτης της. Είναι όμως πραγματικός ή πρόκειται για ψευδαίσθηση;
Σκηνοθεσία:
Steven Soderbergh
Κύριοι Ρόλοι:
Claire Foy … Sawyer Valentini
Joshua Leonard … David Strine
Jay Pharoah … Nate Hoffman
Juno Temple … Violet
Aimee Mullins … Ashley Brighterhouse
Amy Irving … Angela Valentini
Matt Damon … ντετέκτιβ Ferguson
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Jonathan Bernstein, James Greer
Παραγωγή: Joseph Malloch
Μουσική: Thomas Newman
Φωτογραφία: Steven Soderbergh
Μοντάζ: Steven Soderbergh
Σκηνικά: April Lasky
Κοστούμια: Susan Lyall
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Unsane
- Ελληνικός Τίτλος: Unsane
Παραλειπόμενα
- Η ταινία είναι εξολοκλήρου γυρισμένη με iPhone 7 Plus. Η εφαρμογή που χρησιμοποιήθηκε ήταν η FiLMiC Pro. Λόγω αυτού, στην οπτική της ταινίας έχουν προστεθεί δύο μαύρες μπάρες, δεξιά και αριστερά.
- Γυρίστηκε μέσα σε μόλις 10 ημέρες.
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 6/1/2019
Πάντα είχε μια ροπή στον πειραματισμό, άρα η απόφαση του Στίβεν Σόντερμπεργκ να γυρίσει μια ολόκληρη ταινία μέσω κινητού iPhone, δεν πρέπει να ξενίζει. Αν το εκλάβουμε υπό αυτή την πειραματική του πλευρά, θαυμάζουμε το πώς ο αμερικανός σκηνοθέτης καταφέρνει να ξεδιπλώνει κανονικά την πλοκή του, ακόμα κι αν προς το φινάλε χάνει κάπου την μπάλα της λογικής συνέχειας (βιάστηκε να το ολοκληρώσει;). Μαζί, εμπνέει κάποιο σασπένς, και δεν χάνει τον θριλερικό του χαρακτήρα, καταφέρνοντας να έχει μια ουσία ύπαρξης πέρα του τεχνικού ευρήματος. Μα, από την άλλη, όλο αυτό είναι μια τεχνοκρατική επιτυχία, η οποία δεν βγάζει τίποτα το βαθύ ή χρήσιμο για κανέναν. Υπάρχουν, δε, σημεία που εύκολα μπορείς να χλευάσεις την ερασιτεχνική εικόνα που βγαίνει από τη μίνι-κάμερα. Και, εντέλει, δεν έχει τη δύναμη ενός ολοκληρωμένου καλλιτεχνικά έργου, πιότερο είναι κάτι σαν μικρό δώρο του Σόντερμπεργκ προς στο κοινό του.
Βαθμολογία: