Δρόμος από Πάγο
- The Ice Road
- 2021
- ΗΠΑ
- Αγγλικά
- Δράσης, Θρίλερ, Καταστροφής
- 23 Σεπτεμβρίου 2021
Μετά την κατάρρευση ενός απομονωμένου ορυχείου διαμαντιών βόρεια του Καναδά, ένας οδηγός πάγου ηγείται μιας υπεράνθρωπης αποστολής πάνω από τον παγωμένο ωκεανό, ώστε να σώσει τους εγκλωβισμένους εργάτες του ορυχείου παρά το λιώσιμο των πάγων και μιας απειλής που δεν μπορούν να φανταστούν.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Liam Neeson … Mike McCann
Benjamin Walker … Tom Varnay
Amber Midthunder … Tantoo
Holt McCallany … Rene Lampard
Laurence Fishburne … Jim Goldenrod
Marcus Thomas … Gurty McCann
Martin Sensmeier … Cody
Matt McCoy … George Sickle
Matt Salinger … Thomason
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Jonathan Hensleigh
Παραγωγή: Al Corley, Eugene Musso, Lee Nelson, Shivani Rawat, Bart Rosenblatt, David Tish
Μουσική: Max Aruj
Φωτογραφία: Tom Stern
Μοντάζ: Douglas Crise
Σκηνικά: Arvinder Greywal
Κοστούμια: Heather Neale
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: The Ice Road
- Ελληνικός Τίτλος: Δρόμος από Πάγο
Άμεσοι Σύνδεσμοι
- Δρόμος από Πάγο: Εκδίκηση (2025)
Παραλειπόμενα
- Ο Jonathan Hensleigh είχε να σκηνοθετήσει ταινία από το 2011 (Ο Άντρας που η Μαφία Δεν Μπορούσε να Σκοτώσει).
- Για τις ΗΠΑ, τη διανομή ανέλαβε η πλατφόρμα του Netflix, πληρώνοντας 18 εκατομμύρια δολάρια.
Μουσικά Παραλειπόμενα
- Το σάουντρακ έβγαλε δύο σινγκλ: I’ve Been Everywhere (L.A. Rats) και We Got Fight (Gary LeVox).
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 1/7/2021
Κριτικός: Δεν γνωρίζω το κατά πόσο το αμερικανικό κοινό θα συνεχίζει να πριμοδοτεί τη «δραστική» πορεία του Liam Neeson, αλλά πολύ φοβάμαι πως πλέον το όνομα του δεν προκαλεί τίποτα πέρα από τη στάνταρ συμπάθεια που έχει κερδίσει προ πολλού.
Αυτή η ανά μικρά σημεία θεαματική νέα ανάγνωση του Μεροκάματου του Φόβου, στερείται από τόλμη, φρεσκάδα, πρωτοτυπία αλλά κι επί του συνόλου ικανότητα, για να μη θεωρήσει κάποιος ότι έχει δει καλύτερες του είδους που δεν πέρασαν ποτέ από μεγάλη οθόνη. Το κυριότερο είναι ότι ενώ παρέχει κάποια στιγμιότυπα που προκαλούν μια αγωνία, δεν έχει καταφέρει να σε κερδίσει ποτέ. Ο μεν Neeson είναι ένας χαρακτήρας που τον έχουμε δει αναλλοίωτο ξανά και ξανά στον ίδιο ρόλο και δεν μας προκαλεί εντύπωση, ενώ οι υπόλοιποι ακολουθούν πρότυπα που επίσης έχουμε κουραστεί να βλέπουμε. Έτσι, είναι μηχανικός ο τρόπος παρακολούθησης, και σίγουρα δεν συγκινεί ούτε ακόμα ένας -ανεκμετάλλευτος- αποκλεισμός σε ορυχείο, όπως και μια εταιρία που χρησιμοποιεί βρώμικες μεθόδους.
Ο Jonathan Hensleigh, όχι άπειρος σκηνοθετικά αλλά έμπειρος επί του σεναρίου, δεν μπορεί να πάρει εύσημα σε κανέναν από τους δύο τομείς. Σκηνοθετικά η ταινία κυλάει μόνη της, αναλόγως τι είναι ικανή να του προσφέρει η τεχνολογία, ενώ επί του κειμένου δεν αποφεύγονται οι «τρύπες λογικής» ούτε έχει δουλέψει πάνω στις λεπτομέρειες χαρακτήρων και πλοκής (για τα plot-twist, ούτε λόγος συζήτησης). Όλη η δουλειά είναι ο ψηφιακός πάγος, αλλά ο τεχνικός που μας τον προσφέρει δεν είχε και την επιμέλεια επί του συνόλου, όπου το «ζωντανό» κομμάτι δεν είναι εξίσου θεαματικό. Με λίγη περισσότερη προσοχή, πολύ παραπάνω νεύρο και σίγουρα διαφορετικούς χαρακτήρες, θα είχαμε μια ανθρώπινη δυναμική δοκιμασία, που όμως στην προκειμένη περίπτωση σαμποτάρεται εκ των έσω.
Ως έχει, το τόσο επικίνδυνο πέρασμα μέσα από τον λεπτό πάγων για τους πρωταγωνιστές είναι τουλάχιστον αρκετό για να γεμίσει δύο ώρες από τη ζωή σας, δίχως βέβαια απαιτήσεις. Και φοβάμαι πως το κύριο «φταίξιμο» για τη στέρηση του παραπάνω δεν θα το έριχνα στον δημιουργό αλλά στον Neeson, που είναι κι αυτός που βγαίνει αληθινά και διαχρονικά ηττημένος από τις επιλογές του, μη σεβόμενος τη λογική αδυναμία που του έχουμε ως κοινό.
Βαθμολογία:
Γκαλερι φωτογραφιων
