Η Τζούλιετ είναι μια πετυχημένη συγγραφέας που ζει στο μεταπολεμικό Λονδίνο, και παρά την επιτυχία του τελευταίου της βιβλίου και την υποστήριξη του αγαπημένου της φίλου κι εκδότη δυσκολεύεται να βρει έμπνευση για ένα νέο βιβλίο εξαιτίας των σκληρών της εμπειριών από τον πόλεμο. Έτοιμη να δεχθεί την πρόταση γάμου του αμερικανού στρατιώτη Μαρκ, λαμβάνει ένα γράμμα από έναν αγρότη στο νησί Γκέρνσεϊ , τον Ντόσι Άνταμς. Ο Ντόσι είναι μέλος μιας τοπικής λέσχης βιβλίου με την ονομασία Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society που ιδρύθηκε κάτω από περίεργες συνθήκες κατά την διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Η Τζούλιετ ακολουθεί την παρόρμηση της και πηγαίνει στο νησί , όπου ελπίζει να γράψει για την τοπική λέσχη βιβλίου με το παράξενο όνομα. Η Τζούλιετ γοητεύεται από τα μέλη της λέσχης, την αγάπη τους για την λογοτεχνία και τη φιλία που τους συνδέει. Πολύ σύντομα, όμως, θα διαπιστώσει ότι οι νέοι της φίλοι κρύβουν ένα μυστικό.

Σκηνοθεσία:

Mike Newell

Κύριοι Ρόλοι:

Lily James … Juliet Ashton

Michiel Huisman … Dawsey Adams

Glen Powell … Mark Reynolds

Jessica Brown Findlay … Elizabeth McKenna

Katherine Parkinson … Isola Pribby

Matthew Goode … Sidney Stark

Tom Courtenay … Eben Ramsey

Penelope Wilton … Amelia Maugery

Bronagh Gallagher … Charlotte Stimple

Kit Connor … Eli Ramsey

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Don Roos, Kevin Hood, Thomas Bezucha

Παραγωγή: Graham Broadbent, Peter Czernin, Mitchell Kaplan, Paula Mazur

Μουσική: Alexandra Harwood

Φωτογραφία: Zac Nicholson

Μοντάζ: Paul Tothill

Σκηνικά: James Merifield

Κοστούμια: Charlotte Walter

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society

Ελληνικός Τίτλος: Με Αγάπη, Τζουλιέτ

Εναλλακτικός Τίτλος: Guernsey

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society των Mary Ann Shaffer, Annie Barrows.

Παραλειπόμενα

  • Αρκετές λήφθηκαν υπόψη για τον ρόλο της Τζούλιετ, μεταξύ αυτών η Michelle Dockery και η Rebecca Ferguson. Όταν ο Kenneth Branagh τέθηκε ως βασικός υποψήφιος να αναλάβει τη σκηνοθεσία, η Kate Winslet θα ήταν αυτή που θα έπαιζε. Αμφότεροι αποχώρισαν και εμφανίστηκε το όνομα της Rosamund Pike, μέχρι που και αυτή έφυγε όταν καθυστέρησε η προετοιμασία γυρισμάτων.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 19/10/2018

Παρότι, στη μακρά πορεία του, ο Mike Newell έχει εξειδικευτεί πάνω στα «μεγάλα» δράματα, εκεί είναι συνήθως που δεν του βγαίνει. Αντίθετα με κάποια περίτεχνα φιλμ του, σε αυτή την κατηγορία παρουσιάζεται κάπως νωθρός και ελάχιστα μεγαλόπνοος. Έτσι κι εδώ, έχουμε μια αισθηματική ιστορία εποχής, που μπορεί μεν να κερδίσει εύκολα το θηλυκό κοινό, αλλά θέτει από νωρίς τα όρια της.

Η ταινία του βρετανού δημιουργού δεν έχει ούτε την αξιομνημόνευτη σκηνή, ούτε τη μεγάλη ερμηνεία, ούτε εκμεταλλεύεται πολλές από τις ενδιαφέρουσες πτυχές του σεναρίου της. Μάλιστα θα λειτουργούσε περισσότερο ως δραμεντί, ώστε να δώσει έναν κάποιον τόνο στη γενική πραότητα των καταστάσεων, μια κι ως δράμα αποτυγχάνει να βγάλει ψυχή. Όλα αυτά λοιπόν μοιάζουν σαν συστατικά μιας τρανής αποτυχίας… ή δεν είναι ακριβώς έτσι;

Το φιλμ δεν έχει τίποτα μεγάλο, αλλά την ίδια ώρα δεν έχει και τίποτα πολύ μικρό. Για την ακρίβεια, κινείται σε μια ευθεία γραμμή που δεν ανεβάζει ποτέ τόνους ποιότητας, αλλά και δεν ξεπέφτει κάτω από αυτήν. Επί του συνόλου, είναι πράγματι μια ταινία που μέρος του κοινού θα λατρέψει, γιατί έχει κάτι το -ας το ονομάσουμε- μαγικό. Αυτό φυσικά δεν το παίρνει από το θέμα του, αλλά από την προσήλωση του στην ελαφρότητα που επιδέχεται τις κατά τα άλλα βαριές καταστάσεις, κάνοντας εύπεπτο κάτι που θα μπορούσε να ξεπέσει και στο απόλυτο μελό. Κύρια όπλα της ταινίας είναι η φιλότιμη προσπάθεια της Lily James να βγάλει κάτι στην ερμηνεία της που αντιστοιχεί στην εξωτερική της γλυκάδα, αλλά και τα φανταστικά τοπία του νησιού, βοηθούμενα από την πολύ καλή διεύθυνση φωτογραφίας, που από μόνα τους μοιάζουν να λένε μια δική τους ιστορία. Μα κι από εκεί και πέρα, όλο το καστ κρατάει ένα καλό επίπεδο, τα πρόσωπα, δε, ταιριάζουν με το τοπίο και το θέμα, ενώ το σενάριο έχει μια ροή λόγου, αναμένεις δηλαδή να δεις και τι θα γίνει παρακάτω, ακόμα κι αν δεν αγωνιάς ιδιαίτερα περί αυτού. Όσο για τον Newell, μπορεί να ευθύνεται που δεν απογειώνεται ποτέ η ταινία του, αλλά επιμένει πάνω σε μια φυσικότητα των κινήσεων των ηρώων, ελέγχει τη λεπτομέρεια να μην ξεφύγει το κλίμα από τη βρετανική σχολή δράματος, και κυρίως δεν αισθάνεσαι ποτέ ότι το φιλμ του σε περιεργάζεται αρνητικά σε κάποιο επίπεδο. Ήρεμα κι ελεγχόμενα, δηλαδή.

Εντέλει, θα μπορούσαμε να είχαμε ένα μικρό έπος από αυτά που γράφουν στη μνήμη, ίσως πάλι και κάτι πιο έντονα χαριτωμένο για να νιώσουμε ένα παραπάνω χρώμα στη θέαση μας, που θα συνόδευε κι αυτά τα απίστευτα βρετανικά τοπία (αν και τα γυρίσματα είναι στην ενδοχώρα κι όχι στη νήσο Γκέρνσεϊ). Αλλά ακόμα κι έτσι, δύσκολα θα ενοχληθεί κανείς από την όλη θέαση, ενώ είναι ιδανικό για ρομαντικές ψυχές, ακόμα και που ο έρωτας δεν περνάει ούτε αυτός ποτέ από εντάσεις.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.