1929, σε απομονωμένη περιοχή της Βόρειας Αυστραλίας. Ο Σαμ είναι ένας αβοριγίνος μεσήλικας τσοπάνης που εργάζεται για έναν ευγενικό ιεροκήρυκα, τον Φρεντ Σμιθ. Ο Χάρι Μαρς, επιστρέφοντας από το Δυτικό Μέτωπο, τοποθετείται ως νέος υπεύθυνος εκεί, και ο Σαμ με τη σύζυγο του στέλνονται να βοηθήσουν στην ανακαίνιση του φυλακίου του. Αλλά ο Χάρι αποκαλύπτεται ότι είναι ένας δύστροπος και πικρόχολος άντρας, και η σχέση του με τον Σαμ γρήγορα κλιμακώνεται αρνητικά. Αυτό έχει συνέπεια μια βίαιη ανταλλαγή πυροβολισμών, όπου ο Σαμ σκοτώνει τον Χάρι προσπαθώντας να σώσει τη ζωή του. Έτσι, ο άτυχος Αβοριγίνος γίνεται ένας καταζητούμενος εγκληματίας για τον φόνο ενός λευκού, και εξαναγκάζεται να διαφύγει μαζί με την έγκυο γυναίκα του στην άγρια απομόνωση.

Σκηνοθεσία:

Warwick Thornton

Κύριοι Ρόλοι:

Hamilton Morris … Sam Kelly

Sam Neill … Fred Smith

Bryan Brown … αστυνόμος Fletcher

Thomas M. Wright … Mick Kennedy

Matt Day … δικαστής Taylor

Ewen Leslie … Harry March

Natassia Gorey Furber … Lizzie Kelly

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Steven McGregor, David Tranter

Παραγωγή: David Jowsey, Greer Simpkin

Φωτογραφία: Dylan River, Warwick Thornton

Μοντάζ: Nick Meyers

Σκηνικά: Tony Cronin

Κοστούμια: Heather Wallace

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Sweet Country

Ελληνικός Τίτλος: Γλυκιά Πατρίδα

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο για το τμήμα Πλατφόρμας στο φεστιβάλ Τορόντο.
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας. Ειδικό βραβείο επιτροπής.
  • Καλύτερη ταινία και 5 ακόμα βραβεία στα εθνικά βραβεία της Αυστραλίας.

Παραλειπόμενα

  • Παρότι έχει τη φόρμα ενός γουέστερν, η ιστορική περίοδος που καλύπτει το είδος τελείωνε κατά τις αρχές του 20ού αιώνα (κάποιοι ιστορικοί διαφωνούν, αλλά αυτή είναι η καθιερωμένη άποψη). Μπορεί όμως, και παρότι διαδραματίζεται στην Αυστραλία, να θεωρηθεί νεο-γουέστερν.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 3/9/2018

Χωρίς να σε αφήνει με την επίγευση ότι παρακολούθησες κάτι το ιστορικής πραγματικότητας ή ότι μπήκε το μαχαίρι στο κόκκαλο όπως ποτέ πριν, το γουέστερν του Warwick Thornton είναι  μια σκληρή σινεφιλική πρόταση που θα συνεπάρει όποιον έχει κουραστεί από τις γνωστές φόρμες κινηματογραφίας. Ξερό, εναρμονισμένο πλήρως στο ντεκόρ του, το φιλμ δεν προσπαθεί να διευκολύνει τον μέσο θεατή, ακόμα κι αν θεματικά θα μπορούσε να τον κατακτήσει. Ίσα-ίσα, που λειτουργεί σαν νωχελικός κι αγροίκος κάτοικος μιας γης σαν της αυστραλιανής επαρχίας των αρχών του 20ού αιώνα, που δεν αποδέχεται εύκολα τον ξένο κοντά της…

Κι αυτό είναι το πλέον θαυμαστό με την ταινία του Thornton. Ενώ έχουμε συνηθίσει επί το πλείστον να παρακολουθούμε ταινίες εποχής που κάνουν «θυσίες» επί της ιστορικής ουσίας για να γίνουν θεμιτές στο σύγχρονο μάτι, η συγκεκριμένη μπαίνει στο μεδούλι της εικόνας, προτιμά να μην πλατειάσει καν πάνω στο ιστορικό γίγνεσθαι, αρκεί να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση και κυρίως την αίσθηση της ζωής των συγκεκριμένων ανθρώπων, πάντα τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Βέβαια, επειδή η κάμερα του Thornton είναι ένας νωχελικός παρατηρητής, παρά ένας ιστοριοδίφης ενδοσκόπος, θυσιάζεται η οποιαδήποτε ανάλυση στα εσώψυχα των χαρακτήρων (χαρακτηριστική, όπως κι αναγκαία η παρεμβολή φλας εικόνων που συμπληρώνουν τα δρώμενα), ακόμα ένα ισχυρό στοιχείο που πετάει έξω τον σύγχρονο θεατή. Τα γεγονότα από μόνα τους σε κάνουν να επιλέξεις στρατόπεδο, αλλά αυτό συμβαίνει όχι επειδή οι ιθαγενείς είναι καλύτεροι άνθρωποι και οι λευκοί καθίκια (υπάρχουν περιπτώσεις που είναι και γκρίζες ή αντίστροφες), αλλά απλά επειδή ενεργοποιείται μέσα σου η αίσθηση του δικαίου, όπου εκείνη την ιστορική περίοδο ακόμα δεν είχε γίνει καθολικά βίωμα. Το δίκαιο δεν χρειάζεται «συνηγόρους», μιλάει από μόνο του. Όχι πως ένας σύγχρονος ρατσιστής δεν θα πειραχτεί παρακολουθώντας τους «προγόνους» του, αλλά φοβάμαι ότι ο συγκεκριμένος ούτε εδώ θα πάρει το μάθημα του (ίσως δεν θα επέλεγε εξαρχής καν να το δει, λόγω παιδείας…).

Μιλάμε για μια ιστορική περίοδο που βρίσκονταν μετέωρη στα όρια ανάμεσα στην απόλυτη κοινωνική αδικία και τη διαμόρφωση δικαίου. Διόλου τυχαία η επιλογή της περίπτωσης του Σαμ Κέλι από τον σκηνοθέτη, αφού χαρακτηριστικά κατέληξε σε δύο «ετυμηγορίες»: μια επίσημη της κεντρικής εξουσίας και μια λαϊκή του λευκού που δεν ήταν ήθελε να αλλοιωθεί σε καμία περίπτωση το δικαίωμα του στη ρατσιστική ασυδοσία (σύμβολο της «ανωτερότητας» του). Η κάμερα όλα αυτά τα παρακολουθεί ευλαβικά, αποστασιοποιημένα, αφήνει τα γεγονότα και την αίσθηση του περιβάλλοντος να πουν από μόνα τους την αλήθεια. Η παρεμβολή μικρών αλλά συχνών κι έντονων σοκ πετυχαίνει αυτά να καρφώνονται συνειδησιακά στον νου του θεατή, ενώ η γενική νωχελικότητα τα καθιστά ακόμα εντονότερα, στο επίπεδο σχεδόν που θα τα αντιλαμβάνονταν κάποιος ως μάρτυρας.

Συνολικά, έχουμε μια ιδιαίτερη πρόταση που ενώ θεματικά θα ήταν λογικά ανοιχτή προς όλους, επιθυμεί να γίνει θελκτική μονάχα αν έχεις το σινεφιλικό στομάχι που χρειάζεται. Αλλά αν έστω και στο ελάχιστο αισθανθείτε ότι το έχετε, μην το χάσετε αυτό το μικρό, αλλά δυνατό φιλμ από τη μακρινότερο Γουέστ του πλανήτη…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Οι Νεοτερες Ταινιες στο Filmy