Για πρώτη φορά στην κινηματογραφική του ιστορία, ο Spider-Man αποκαλύπτει το πρόσωπό του και δυσκολεύεται να διαχωρίσει την κανονική από τη γεμάτη ρίσκο ζωή ενός σούπερ ήρωα. Όταν ζητά βοήθεια από τον Doctor Strange, το ρίσκο γίνεται ακόμα μεγαλύτερο και τον φέρνει αντιμέτωπο με το τι πραγματικά σημαίνει να είσαι ο Άνθρωπος Αράχνη.

Σκηνοθεσία:

Jon Watts

Κύριοι Ρόλοι:

Tom Holland … Peter Parker/Spider-Man

Zendaya … Michelle ‘MJ’ Jones

Benedict Cumberbatch … Δρ Stephen Strange

Jacob Batalon … Ned Leeds

Jon Favreau … Harold ‘Happy’ Hogan

Alfred Molina … Δρ Otto Octavius/Doctor Octopus

Willem Dafoe … Norman Osborn/Green Goblin

Marisa Tomei … May Parker

J.B. Smoove … Julius Dell

Benedict Wong … Wong

J.K. Simmons … J. Jonah Jameson

Jamie Foxx … Max Dillon/Electro

Rhys Ifans … Δρ Curtis Connors/Lizard

Thomas Haden Church … Flint Marko/Sandman

Tony Revolori … Eugene ‘Flash’ Thompson

Angourie Rice … Betty Brant

Hannibal Buress … προπονητής Wilson

Martin Starr … Κος Harrington

Jorge Lendeborg Jr. … Jason Ionello

Paula Newsome … διαχειρίστρια του MIT

Arian Moayed … πράκτορας Cleary

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Chris McKenna, Erik Sommers

Παραγωγή: Kevin Feige, Amy Pascal

Μουσική: Michael Giacchino

Φωτογραφία: Mauro Fiore

Μοντάζ: Leigh Folsom Boyd, Jeffrey Ford

Σκηνικά: Darren Gilford

Κοστούμια: Sanja Milkovic Hays

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Spider-Man: No Way Home
  • Ελληνικός Τίτλος: Spider-Man: No Way Home

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

  • Σειρά κόμικSpider-Man των Stan Lee, Steve Ditko.

Παραλειπόμενα

  • 27ο φιλμ του σύμπαντος της Marvel και πρώτο του Spider-Man στην τέταρτη φάση αυτού.
  • Ο Doctor Strange αντικαθιστά τον Tony Stark και τον Nick Fury ως μέντορας του ανθρώπου αράχνη, δίνοντας διαφορετική διάσταση στο multiverse. Αυτό επεκτείνεται και με την επανεμφάνιση κι άλλων ηρώων, ιδίως από ταινίες δίχως τον Tom Holland στον κεντρικό ρόλο. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, η παρουσία του Doctor Strange δεν ήρθε τυχαία σε σχέση με την επανένταξη ηρώων από παλιότερες ταινίες.
  • Ήδη από την παραγωγή του Spider-Man: Η Επιστροφή στον Τόπο του (2017), ο σχεδιασμός μιλούσε για δύο σίκουελ. Σε κάποιο όμως σημείο, η Sony ως διανομέας τα “έσπασε” με τη Walt Disney, και δήλωσε πως θα κάνει αυτή την ταινία δίχως τον Kevin Feige και τη Marvel. Υπό αυτή τη συνθήκη ξεκίνησαν το σενάριο ο Chris McKenna με τον Erik Sommers, για ένα νέο σύμπαν με την ονομασία Sony’s Spider-Man Universe. Όλα όμως ήρθαν στην αρχική τους τάξη, τόσο από τις αντιδράσεις των φαν, όσο και τη “σωσίβια” διαμεσολάβηση του Tom Holland.
  • Ο Jon Watts είχε προτείνει εδώ ο κύριος ανταγωνιστής να είναι ο Kraven the Hunter, ένας ήρωας που είχε κάνει το κόμικ ντεμπούτο του το 1964.
  • Αναφορές ήθελαν τον Charlie Cox να εμφανίζεται κι εδώ ως Matt Murdock/Daredevil (όπως και στη σειρά του Netflix), αλλά και τον Tom Hardy ως Eddie Brock/Venom. Ειδικά όμως για τον πρώτο, η φήμη είχε συνοδευτεί από μια διαρροή φωτογραφιών, που έδειχναν αυτόν, τον Holland αλλά και το Andrew Garfield μαζί στα γυρίσματα. Η διάψευση ήρθε την επόμενη ημέρα.
  • Ο αδελφός του Tom Holland, ο Harry Holland, είχε μια κάμεο εμφάνιση ως έμπορος ναρκωτικών, που όμως κόπηκε στο τελικό μοντάζ.
  • Ο Seamus McGarvey είχε αναλάβει τη διεύθυνση φωτογραφίας, αλλά αντικαταστάθηκε αφού δεν ακολούθησε τους όρους συμβολαίου περί COVID-19.
  • Πολλά τα νέα παιχνίδια και οι φιγούρες της ταινίας, που ήρθαν από Funko Pops, Marvel Legends και Lego.
  • Στην 24ωρη ανοιχτή συνομιλία στα social-media πάνω στο φιλμ ανταποκρίθηκαν 4,5 εκατομμύρια άνθρωποι ανά τον πλανήτη. Αυτό ξεπέρασε κατά πολύ κάτι αντίστοιχο που είχε γίνει για το Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (3,32 εκ.).
  • Ο αρχικός προγραμματισμός ήθελε την ταινία να βγαίνει κάπου στα μισά του 2020, αλλά η πανδημία είχε άλλη άποψη. Μετά από τρεις ακόμα αποτυχημένες προσπάθειες να οριστεί η τελική ημερομηνία, κατέληξαν λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2021.
  • Εδώ έληξε το συμβόλαιο του Tom Holland τόσο με τη Sony Pictures όσο και τα Marvel Studios, αλλά μετά κι από ανοιχτή επιθυμία του ίδιου, το συμβόλαιο ανανεώθηκε για τρεις ακόμα ταινίες.

Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη

Έκδοση Κειμένου: 15/12/2021

Αν τα super-hero movies απευθύνονται πρωτίστως στα νεανικά κοινά, ο John Watts εδώ μοιάζει να αποχωρίζεται πλήρως το όποιο ενήλικο κοινό του, και να παραδίδει έναν Spider-man εν είδει teen-movie.

Ο Spider-man, λοιπόν, είναι ένας ερωτοχτυπημένος έφηβος που έχει βρεθεί αντιμέτωπος με κατηγορίες που αμφισβητούν ευθέως την ηρωική του ταυτότητα, και τον «πλασάρουν» τελικά ως κακοποιό. Προσπαθώντας να αντιστρέψει το κλίμα, ζητά την βοήθεια του Dr. Strange. Το ξόρκι όμως του δόκτορα θα στραβώσει, και ο Spider-man θα βρεθεί ανάμεσα σε σύμπαντα και σε διαφορετικές (του) ταυτότητες.

Η ταινία κινείται συνολικά, τόσο σε σεναριακό όσο και σε σκηνοθετικό επίπεδο, με ρυθμούς αδιαπραγμάτευτα γρήγορους, που κι αν δεν αφήνουν συχνά στους μη ορκισμένους οπαδούς του Spider-man τον χρόνο να αφομοιώσουν γεγονότα και ατάκες, δημιουργεί μια απόλυτα φρέσκια ατμόσφαιρα. Με το σενάριο να επενδύει στο  «coolness» του super-hero, που όμως διαθέτει κι απόλυτα ανθρώπινες στιγμές που φλερτάρουν ανοιχτά με τη συγκίνηση, πλάθει έναν υπερήρωα τρωτό άνθρωπο πλην παντοδύναμο ήρωα. Η σκηνοθεσία, τώρα, πέρα από τους ταχείς της ρυθμούς, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα γεμάτη χρώμα επενδύοντας στην ανεμελιά των teenagers και απεκδυόμενη πλήρως τα σκηνοθετικά σκοτάδια περασμένων υπερηρωικών ταινιών. Δείχνοντας, μάλιστα, να μην παίρνει «στα σοβαρά» τα όποια υψηλά νοήματα της ηθικής του σουπερήρωα (της), καταφέρνει εντέλει να κερδίσει το στοίχημα μιας feel-good ταινίας που παίρνει εντέλει στα σοβαρά το ίδιο της το νεανικό κοινό, χαρίζοντας του μια ταινία που μοιάζει -απόλυτα- βγαλμένη από την ταχύτητα του κόσμου των millennials.

Συμπερασματικά, πρόκειται για έναν Spider-man που καταφέρνει να υπηρετήσει άρτια τον σκηνοθετικό και σεναριακό του προσανατολισμό, δημιουργώντας μια ταινία αγνής ψυχαγωγίας.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Φίλιππος Χατζίκος

Έκδοση Κειμένου: 14/1/2022

Με όλο τον πλανήτη να γνωρίζει πλέον ότι ο Spiderman είναι ο Πίτερ Πάρκερ, ο έφηβος υπερήρωας βλέπει την προσωπική του ζωή να καθίσταται ιδιαίτερα περίπλοκη και έτσι αποφασίζει να ζητήσει βοήθεια από τον έμπειρο φίλο του Dr. Strange. Το ξόρκι όμως που εκείνος μηχανεύεται για να αποκρύψει εκ νέου την ταυτότητα του νεαρού παρουσιάζει σοβαρές επιπλοκές, οι εχθροί του Spiderman από τα άλλα σύμπαντα εισβάλλουν και ζητούν το τέλος του νεαρού αντιπάλου τους και εκείνος έχει να αντιμετωπίσει πλέον πολύ σοβαρότερα προβλήματα.

Οι πρωτόγνωρες συνθήκες της πανδημίας διαμόρφωσαν ακόμη περισσότερες ιδιαιτερότητες στην πορεία της τέταρτης φάσης του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel. Μετά από αναβολές, πειραματισμούς και δυναμική είσοδο στον τηλεοπτικό κόσμο με πέντε (!) σειρές, το post-Avengers περιβάλλον του MCU είχε στον προγραμματισμό του μία επιστροφή στο κλασικό του αφηγηματικό μοτίβο, την οποία φαίνεται ότι χρειαζόταν από κάθε άποψη. Το «Spider-Man: No Way Home» είναι μία ταινία ικανή να συσπειρώσει ένα τεράστιο κοινό παγκοσμίως και να φέρει ξανά το νικηφόρο στούντιο στην απολύτως ηγεμονική θέση που έχει καταλάβει τα τελευταία χρόνια.

Πρόκειται άλλωστε για έναν από τους πιο αγαπημένους υπερήρωες. Ο «Άνθρωπος-Αράχνη» απευθύνεται ευθέως στο παιδί που κρύβουμε μέσα μας, η ηρωική αλληγορία του αγγίζει πολύ πιο ευαίσθητες χορδές από εκείνη που συναντά κανείς σε άλλες μαρβελικές περιπτώσεις. Είναι ίσως ο superhero που χρειάζεται τη συνδρομή των υπολοίπων Εκδικητών λιγότερο από όλους, αφού λατρεύεται παγκοσμίως πολύ πριν γίνει μέρος της dream team. Δεδομένων όλων των παραπάνω, η επιλογή της δημιουργικής ομάδας να στραφεί στη δική του (κινηματογραφική) μυθολογία είναι όχι μόνο εύλογη, αλλά και επιβεβλημένη, αφού η κορύφωση των περιπετειών του Spidey όφειλε να λάβει χώρα σε ένα καθαρά δικό του τερέν.

Η περίοπτη θέση της νοσταλγίας στην ταινία του Γουότς λειτουργεί πολύπλευρα. Διότι συνάδει σαφώς με το γενικότερο κλίμα της εποχής, πηγαίνει όμως ένα βήμα παραπέρα: η Marvel και η Sony (που εκμεταλλεύονται από κοινού τα δικαιώματα του ήρωα) χτίζουν έναν πωρωμένο στρατό οπαδών που συναρπάζονται νοσταλγικά με την εμφάνιση αντιπάλων που μπορεί να μην είχαν καν γνωρίσει στις αρχικές ταινίες. Φυσικά, δεν είναι κάτι νέο ότι η νοσταλγία της εποχής δε βασίζεται στις εμπειρίες αλλά στη θεωρητικοποίηση ενός αγνού παρελθόντος, αλλά ο συνδυασμός του στοιχείου αυτού με τον μαρβελικό φανατισμό γεννούν κάτι πραγματικά εκρηκτικό. Τούτο βέβαια δεν απομειώνει σε τίποτα την ικανότητα της ταινίας να κινείται σε πολλά τερέν ταυτόχρονα, να απευθύνεται πράγματι σε μικρούς και μεγάλους (που θέλουν να νιώσουν ξανά για λίγο μικροί).

Η live-action αξιοποίηση των απέραντων δυνατοτήτων που παρέχει το multiverse αποδεικνύεται επιτυχής και αυτό διότι δεν πνίγεται σε συνήθεις μαρβελικούς μαξιμαλισμούς. Λειτουργεί περισσότερο σαν εισαγωγικό μέρος αυτού του πολύτιμου concept που εξερευνήθηκε από το εκπληκτικό animated «Spider-Man: Into the Spider-verse». Τούτο βέβαια δε σημαίνει πως το υπερθέαμα απουσιάζει ∙ το «No Way Home» είναι ακραιφνώς ταινία Marvel, οι ουρανοί ανοίγουν και χρωματίζονται ποικιλοτρόπως, άνθρωποι και αντικείμενα ίπτανται και προσγειώνονται με απειλητικό κρότο, γενικά ο γνωστός «θόρυβος» είναι πάντα παρών. Ίσως να είναι και αυτό το σημείο που ως έναν βαθμό αποκόπτει τον «Άνθρωπο-Αράχνη», σε αυτή του την εκδοχή, από την εικόνα του παιδιού της διπλανής πόρτας, του nerd μαθητή που δεν κολυμπάει στα πλούτη. Παρότι η ερμηνεία του Τομ Χόλαντ την υποστηρίζει και δείχνει να έχει συμπεριλάβει τον συναισθηματικό πυρήνα του ήρωα, είναι τόσο μυθικά τα διακυβεύματα που η αύρα του «friendly neighborhood Spider-Man» αγκομαχεί για να διατηρηθεί.

Η ετερόκλητη ομάδα των villains που έχει κληθεί απροσδόκητα να συμπράξει βασίζεται έντονα στους «παλιούς». Αντίστοιχα, ο φόρος τιμής που αποτίνει η ταινία του Γουότς στις παλιότερες ταινίες ορίζει και διάφορες εξελίξεις της πλοκής, ενώ περιλαμβάνει μέχρι και τη διατύπωση αγαπημένων φράσεων που έχουν ακουστεί στα διάφορα «αραχνο-σύμπαντα». Και αν ακόμη η ταινία δεν είναι τόσο αστεία όσο η ίδια νομίζει (κλασικό μαρβελικό σύμπτωμα), αυτό δεν κοστίζει ιδιαίτερα στο σύνολο, αφού αυτή η υπερκόσμια ιστορία υπερηρωικής ενηλικίωσης καταφέρνει να βρει το δρόμο της προς τις καρδιές του κοινού, χάρη στις συναισθηματικές της κορυφώσεις, τις νοσταλγικές εκρήξεις και την πηγαία ικανοποίηση που παρέχει στους οπαδούς της.

Μπορεί το fan service να συνιστά την απόλυτη προτεραιότητα της ταινία και αυτό να αποτελεί συχνότερα παγίδα παρά αρετή, όμως το «No Way Home» καταφέρνει με κάποιον τρόπο να αγγίξει όλα τα σωστά πλήκτρα που κάνουν τις νότες της να ηχούν γλυκά και κάμπτουν τις αντιστάσεις των δύσπιστων. Φυσικά οι διαχρονικοί οπαδοί του Spiderman θα νιώσουν σαν παιδιά σε Λούνα Παρκ, αλλά δεν αποτελούν αυτοί το μοναδικό κοινό που θα απολαύσει το θέαμα. Πρόκειται για μία ταινία που παραμένει νεανική στις περιπετειώδεις στροφές της, που υποκλίνεται στους προπάτορές της (αν και δε φτάνει να αγγίξει τον cool χαρακτήρα των ταινιών του Ράιμι) και που ανανεώνει τους όρκους αγάπης του κόσμου με τον αγαπημένο υπερήρωα. Στις επόμενες δοκιμασίες του «Αραχνοσύμπαντος» θα είμαστε πάλι εκεί, έτοιμοι να νιώσουμε για λίγο μόνο παιδιά.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

3 Σχόλια

  1. Ανώνυμος 4 Ιανουαρίου 2022

    Ικανοποιητικη. Δεν τρελαθηκα κιολας, αλλα κανεις γουστο. Απο την αλλη τοση ωρα μασκα δεν αντεχεται. Μη μπειτε στον κοπο για το τορεντ που κυκλοφορει με ελληνικα, χαλια μαυρα ειναι. Καλο ειναι να περιμενετε λιγο.

  2. Λάκης 21 Δεκεμβρίου 2021

    Μου είχαν λείψει οι ήρωες της κλασικής φάσης της Μάρβελ, ειδικά επειδή δεν με είχε ικανοποιήσει η Black Widow. Ευχαριστούμε για το κόμιξ Σπάιντερμαν που κληρώνετε, αρκεί βέβαια να το κερδίσω εγώ. 😁

  3. NOMAD 17 Δεκεμβρίου 2021

    Γεμάτο σε όλα όσα θα θέλαμε να είναι, αλλά απλά ένα ακόμα καλό επεισόδιο ενός αγαπημένου ήρωα. Ίσως αν δεν ταλαιπωρούνταν από τις καθυστερήσεις του κωρονιού να ήταν ακόμα καλύτερο. Κάποια σχέση με την παραγωγή πρέπει να έπαιξε και αυτό.