Η Σούζαν είναι μια επιστήμονας που αναζητά απαντήσεις σε σημαντικές ερωτήσεις. Τόσο σημαντικές, που έχει εγκαταλείψει άλλα σημαντικά πράγματα, όπως η αγάπη, έως ότου γνωρίσει τον Μάικλ, έναν ταλαντούχο σεφ. Όλα αλλάζουν ξαφνικά. Ενώ η Σούζαν κι ο Μάικλ αρχίζουν να βιώνουν πρωτόγνωρα συναισθήματα, σε ολόκληρο τον πλανήτη ο κόσμος αισθάνεται επίσης περίεργα, κάτι σαν πανδημία επηρεάζει τις αισθήσεις. Η Σούζαν κι ο Μάικλ επιβιβάζονται σε μια συναισθηματική περιπέτεια, βιώνοντας στιγμές αγνής σύνδεσης. Είναι επειδή ερωτεύονται ή επειδή καταρρέει ο κόσμος γύρω τους;

Σκηνοθεσία:

David Mackenzie

Κύριοι Ρόλοι:

Ewan McGregor … Michael

Eva Green … Susan

Connie Nielsen … Jenny

Stephen Dillane … Stephen Montgomery

Ewen Bremner … James

Denis Lawson … το αφεντικό του Michael

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Kim Fupz Aakeson

Παραγωγή: Gillian Berrie, Tomas Eskilsson, Malte Grunert

Μουσική: Max Richter

Φωτογραφία: Giles Nuttgens

Μοντάζ: Jake Roberts

Σκηνικά: Tom Sayer

Κοστούμια: Trisha Biggar

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Perfect Sense

Ελληνικός Τίτλος: Η Αίσθηση του Έρωτα

Εναλλακτικός Τίτλος: The Last Word

Παραλειπόμενα

  • Το σενάριο αναφέρονταν στην Κοπεγχάγη, αλλά εντέλει επιλέχτηκε ως επίμετρο της πλοκής η Γλασκόβη. Γυρίσματα έγιναν και σε Ινδία, Μεξικό και Κένια.
  • Ο Mackenzie παρακολούθησε πρώτα το Περί Τυφλότητος (2008) του Fernando Meirelles, για να μην αντιγράψει κάτι από τύχη, μια και το θέμα ήταν κοινό.
  • Το αφεντικό στην ταινία του Ewan McGregor, ο Denis Lawson, είναι στην πραγματικότητα θείος του.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 18/4/2012

Σε παγκόσμιο επίπεδο, ενσκήπτει μια επιδημία κατά την οποία όλοι οι άνθρωποι χάνουν σταδιακά τις αισθήσεις τους, αρχής γενομένης από την όσφρηση και μετά τη γεύση. Ο Μαικλ (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ) και η Σούζαν (Εύα Γκριν) γνωρίζονται κατά τη διάρκεια της και πλησιάζουν ο ένας τον άλλο.

Ο στόχος του σκηνοθέτη φαίνεται ήδη από τον τίτλο: «Perfect Sense», εννοώντας ως τέλεια αίσθηση αυτή του έρωτα. Αλλά αν χάσεις όλες σου τις αισθήσεις μαζί με το ταίρι σου και όλη την ανθρωπότητα, έχουμε να κάνουμε με το τέλος του κόσμου. Τίποτε δεν μπορεί να λειτουργήσει και ο θάνατος είναι θέμα μερικών ημερών. Επομένως, η εμπειρία ότι κρατάς στην αγκαλιά σου το αγαπημένο σου πρόσωπο είναι μια τραγική εμπειρία. Κρατάς το καλύτερο ενώ πεθαίνεις. Ένα τέτοιο δράμα για να λειτουργήσει θέλει πολύ-πολύ λεπτό χειρισμό. Η αφήγηση όμως της ηρωίδας, όσο ευαίσθητα κι αν δίδεται, υποβιβάζει αυτό το δράμα, του δίνει μια χροιά ενός εφηβικού ημερολόγιου, δεν αντιστοιχεί στο μέγεθος αυτού που διαδραματίζεται. Θα έπρεπε να λείπει.

Η ιστορία ξεκινάει δείχνοντάς μας ότι ο Μάικλ, σεφ στο επάγγελμα, άρα καλλιτέχνης της γεύσης και της όρασης, είναι «εαυτούλης», με την έννοια ότι οι ερωτικές επαφές του με τις γυναίκες τελειώνουν λίγο μετά το σεξ. Δεν μπορεί καν να κοιμηθεί με άλλον. Από την άλλη, η Σούζαν, επιδημιολόγος, έχοντας μάλλον απογοητευθεί από σχέσεις, επίσης δεν παίρνει στα σοβαρά κανέναν άντρα. Είναι δυο άνθρωποι με κάποια γοητεία, αλλά συναισθηματικά παροπλισμένοι. Καθώς στενεύει ο κλοιός της ασθένειας, θα πλησιάζουν ο ένας τον άλλο πολύ στενά έστω και με πρόσκαιρες αντιστάσεις λόγω παροπλισμού. Αλλά εν όψει ενός τέτοιου ογκώδους κινδύνου, το να δεθείς με τον άλλο δεν είναι υπέρβαση, αλλά μονόδρομη ανάγκη. Άρα, οι ήρωές μας δεν είναι «ήρωες», αλλά θηλαστικά που συνασπίζονται λόγω κινδύνου κι όχι λόγω μεγάλης αγάπης. Λάθος σύλληψη, «concept» που λέμε στα ελληνικά… Το σενάριο θέλει την Σούζαν να είναι επιδημιολόγος, κάτι που μας κάνει να περιμένουμε ότι θα παίξει ρόλο κάποια αγωνιώδης έρευνα που θα κάνει στα εργαστήρια, μόνη ή με συναδέλφους. Τίποτε απολύτως δεν συμβαίνει, η ιδιότητά της περιττεύει και θα χρησίμευε εάν είχαμε να κάνουμε με επιστημονικό θρίλερ, κάτι που δεν ισχύει. Επομένως, ένα ακόμα σεναριακό λάθος. Επίσης, κάποια στιγμή αναφέρεται ότι γεννήθηκε κάπου ένα παιδί ασυμπτωτικό, χωρίς αυτό το στοιχείο να χρησιμεύσει σε τίποτε. Κι άλλο λάθος. Κάποια στιγμή, ο Μάικλ επιτίθεται λεκτικά στη Σούζαν και ενώ είναι γνωστό σε εκείνη και σε όλους ότι επρόκειτο για προβλεπόμενο νευρολογικό ξέσπασμα υπό την επήρεια της ασθένειας, εκείνη πληγώνεται και για ένα διάστημα αποξενώνεται. Μόνο σε b-movies συναντάμε τέτοιες σεναριακές «επιπλοκές».

Κατά τη σταδιακή απώλεια των αισθήσεων, βλέπουμε ότι οι άνθρωποι συνηθίζουν κάθε νέα κατάσταση, οπότε χωρίς όσφρηση, χωρίς γεύση και χωρίς ακοή πηγαίνουν να φάνε σε ρεστοράν και βλέπουμε μια εύθυμη παρέα να τρώνε και να συνεννοούνται στην νοηματική. Λάθος. Καθώς ο κόσμος βλέπει ότι σταδιακά χάνονται μια-μια οι αισθήσεις, δεν θα είχαν όρεξη για τίποτε. Παράδειγμα, η σημερινή οικονομική κρίση που σε κάνει, ακόμη κι αν μπορείς ακόμα να δώσεις μια Κυριακή 20 ευρώ να πας με φίλους σε ταβέρνα, να κάθεσαι εντέλει ανόρεχτος στο σπίτι. Φαντάσου να υποψιάζεσαι ότι όπου να ‘ναι, δεν θα βλέπεις, ούτε εσύ ούτε οι άλλοι…

Με άλλα λόγια, είναι μια ιδέα που το σενάριο του Δανού Κιμ Φουπζ Αάκεσον δεν καταφέρνει να της δώσει μια πειστική, σοβαρή μορφή ούτε στην πλοκή ούτε στην ουσία της και ο Ντέιβιντ Μακένζι που μας έδωσε το πολύ ενδιαφέρον Νεαρός Αδάμ (και το συμπαθές Ημερολόγιο ενός Ρομαντικού Ηδονοβλεψία) αδυνατεί να το σώσει, παρά τον ατμοσφαιρικό, ελεγειακό τόνο που καταφέρνει παρέα με τον φωτογράφο του και τη μουσική επένδυση. Ο ΜακΓκρέγκορ, με σεγκόντο από τη Γκριν, κάνουν ότι μπορούν για να ενισχύσουν το αποτέλεσμα, αλλά η αίσθηση εφηβικού ημερολόγιου γεμάτο συγχύσεις είναι έντονη. Πάντως, αν κάτι δουλεύει είναι ένα αίσθημα κατάθλιψης κι απελπισίας, που σε πιάνει με μια τέτοια μελλοντολογία, κι όχι ανάταση για τον «θρίαμβο της αγάπης». Καλύτερη δουλειά πάνω σε αυτή τη θεματολογία παραμένει το εξαιρετικό καναδέζικο Η Τελευταία Νύχτα του Κόσμου (1998) του Ντον ΜακΚέλαρ.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

11 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.