Η εναρκτήρια νότα που ξεκίνησε το τραγούδι του εμπορίου ναρκωτικών στην Κολομβία, γίνεται προσωπική υπόθεση μέσα από την τραγική ιστορία μιας οικογένειας γηγενών, των Γιάγιου, που βρίσκονται, σχεδόν αυθόρμητα, αναμεμειγμένοι στην αναπτυσσόμενη επιχείρηση πώλησης μαριχουάνας στους νέους Αμερικανούς της δεκαετίας του 1970. Όταν η απληστία και το πάθος έρχονται σε σύγκρουση με τους άγραφους νόμους τιμής, ξεσπά ένας εμφύλιος πόλεμος που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή, τον πολιτισμό και τις προγονικές παραδόσεις τους.

Σκηνοθεσία:

Cristina Gallego

Ciro Guerra

Κύριοι Ρόλοι:

Carmina Martinez … Ursula

Natalia Reyes … Zaida

Jose Acosta … Rapayet

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Maria Camila Arias, Jacques Toulemonde Vidal

Στόρι: Cristina Gallego, Ciro Guerra

Παραγωγή: Cristina Gallego, Ciro Guerra, Katrin Pors

Μουσική: Leonardo Heiblum

Φωτογραφία: David Gallego

Μοντάζ: Miguel Schverdfinger

Σκηνικά: Angelica Perea

Κοστούμια: Catherine Rodriguez

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Pajaros de Verano
  • Ελληνικός Τίτλος: Αποδημητικά Πουλιά
  • Διεθνής Τίτλος: Birds of Passage

Κύριες Διακρίσεις

  • Καλύτερη ταινία και ακόμα δύο βραβεία στα Premios Fenix, τα εθνικά βραβεία της Κολομβίας.
  • Ειδική μνεία στο φεστιβάλ του Λονδίνου.
  • Επίσημη πρόταση της Κολομβίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ. Έφτασε ως την τελική εννιάδα.

Παραλειπόμενα

  • Για να ολοκληρωθεί η παραγωγή χρειάστηκαν στην ουσία 10 χρόνια.
  • Το σενάριο βασίστηκε σε αληθινές ιστορίες που άκουσαν οι δημιουργοί κατά τη διάρκεια της έρευνας εντός της κοινότητας των Γιάγιου.
  • Το 30% του καστ και του επιτελείου αποτελείται από Γιάγιου.
  • Η ταινία επιλέχτηκε από το φεστιβάλ Κανών να ανοίξει το τμήμα Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών.
  • Για την παραγωγό Cristina Gallego αυτή ήταν η πρώτη σκηνοθετική της δουλειά. Η απόφαση της αυτή ήρθε επειδή κρίθηκε αναγκαία και μια γυναικεία οπτική, μια και για τους Γιάγιου η γυναίκα χαίρει παραδοσιακά υψηλής εκτίμησης.
  • Gallego και Guerra δεν ήταν μόνο συνεργάτες, αλλά και παντρεμένο ζευγάρι. Κατά τη διάρκεια όμως των γυρισμάτων αποφάσισαν να πάρουν διαζύγιο, διατηρώντας παρόλα αυτά τη φιλιά τους.
  • Με κέρδη 1,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, ήταν η πιο εμπορική κολομβιανή ταινία στην ισπανική γλώσσα από το 2015 και το Στην Αγκαλιά του Φιδιού, του ίδιου σκηνοθέτη.

Κριτικός: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur

Έκδοση Κειμένου: 31/1/2019

Γκανγκστερικό θρίλερ από την Κολομβία, που διαδραματίζεται στις απαρχές του εμπορίου ναρκωτικών στη χώρα, ακολουθώντας μια μικρή οικογένεια εμπόρων. Οι δημιουργοί του είχαν προ τριετίας παρουσιάσει την αριστουργηματική «Αγκαλιά του Φιδιού», ένα διαλογιστικό οδοιπορικό πάνω στην αλληλεπίδραση Δυτικού πολιτισμού και γηγενών φυλών και κατ’ επέκταση έναν σινεφίλ στοχασμό πάνω στον άνθρωπο μέσα στον Xώρο και στον Xρόνο. Οι Ciro Guerra και Cristina Gallego (παραγωγός της «Αγκαλιάς…») απομακρύνονται εδώ σκόπιμα από την ασπρόμαυρη καλλιτεχνικότητα της τελευταίας ταινίας τους και εντυπωσιάζουν με τον βαθμό προσαρμογής τους σε μια καθαρή αφήγηση είδους. Πρόκειται για μια αξιοθαύμαστη προσέγγιση στο γκανγκστερικό φιλμ, που σέβεται πλήρως τους κανόνες του αλλά και τους φιλτράρει μέσα από μια τοπική ματιά, διανθίζοντάς τους με τις σχετικές ευαισθησίες.

Τα «Αποδημητικά Πουλιά» είναι μια ταινία που επιθυμεί να αρέσει. Δεν την ενδιαφέρει να δοκιμάσει τη συγκέντρωση ή την κινηματογραφική παιδεία του θεατή, αλλά αντιθέτως, χωρίς να γίνεται εμπορικό σινεμά, επιδιώκει να τον παρασύρει και σε επίπεδο πλοκής. Διαθέτοντας μια επική διάσταση και ξεχειλίζοντας σκηνοθετική αυτοπεποίθηση, αποτελεί μια μεγαλεπήβολη επίδειξη τεχνικών  -και δη σκηνοθετικών- ικανοτήτων, από αυτές που ανοίγουν σημαντικούς δρόμους στους δημιουργούς τους προς μεγαλύτερες, αγγλόφωνες παραγωγές. Βεβαίως, ο Ciro Guerra έχει ήδη δηλώσει πως η επιθυμία του είναι να παραμείνει στη χώρα του. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο.

Το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι των «Πουλιών» είναι ένα πανταχού παρόν υπόβαθρο σχετικά με τη γεωγραφική τους ταυτότητα -ο πολιτισμός, η παράδοση και η ιστορία αποτελούν το πλατό πάνω στο οποίο κινούνται ως τραγικές φιγούρες οι χαρακτήρες, με συνέπειες καταστροφικές όχι μόνο προς τους ίδιους, αλλά και προς τον τόπο τους. Είναι εντυπωσιακό πως, όσο διαφορετική ταινία είναι η «Αγκαλιά του Φιδιού», άλλο τόσο εκφράζει τις ίδιες δημιουργικές ανησυχίες: τον προσδιορισμό της τοπικής ταυτότητας μέσω της ιστορίας και της παράδοσης (ήθη, έθιμα, αντιλήψεις, ηθικοί κανόνες) και τη θέση αυτής της ταυτότητας -αλλά και του ίδιου του ανθρώπου- πάνω στον άξονα του χρόνου. Σημείο μηδέν της μάταιης τραγικότητας των «Αποδημητικών Πουλιών» δεν είναι παρά η παρουσία των Δυτικών. Της φανταχτερής κουλτούρας του καπιταλισμού που παρεισφρέει και κατατρώει εκ των έσω. Ένας έμμεσος (;) απόηχος αυτής, ο κύκλος αίματος που έπεται δεν πλήττει μόνο τη μικρογραφία της πρωταγωνιστικής οικογένειας, αλλά κι έναν ολόκληρο πολιτισμό. Έναν πολιτισμό με παρελθόν αλλά όχι μέλλον, που βλέπει τους αντιπροσώπους του (ανθρώπους) να χάνονται βίαια και την ταυτότητά του (παράδοση) να φθείρεται ανεπίστρεπτα. Κι αν είναι η παράδοση κι όχι ο άνθρωπος που επιβιώνει στον χρόνο, τότε τι μένει αν χαθεί κι αυτή;

Κουβαλώντας από την προηγούμενη δουλειά τους μεταξύ άλλων και μια συμβολική παρουσία του ζωικού βασιλείου, οι Guerra και Gallego αφηγούνται την ιστορία τους σαν ένα παραμύθι-τραγούδι που περνάει από στόμα σε στόμα μέσα στις εποχές, αντανακλώντας γλυκόπικρα μια παράδοση που πεθαίνει. Ταυτόχρονα, δείχνουν απαράμιλλη δεξιοτεχνία στο καθαρό σινεμά είδους -σχεδόν όση επέδειξαν και στην εικαστική σινεφίλ αφήγηση. Αν όχι για τον πολιτισμό των γηγενών, για τη δημιουργική ομάδα της ταινίας το μέλλον διαφαίνεται λαμπρότατο.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.