Δεσποινίς Ετών 50
- Marie-Francine
- 50 Is the New 30
- 2017
- Γαλλία
- Γαλλικά
- Αισθηματική, Δραμεντί, Κομεντί
- 24 Μαΐου 2018
Εγκαταλείφθηκε από τον σύζυγό της, απολύθηκε από την εργασία της, η 50χρονη Μαρί-Φρανσίν αναγκάζεται τώρα να επιστρέψει στους γονείς της. Αυτοί με τη σειρά τους την αναγκάζουν να εργαστεί σε ένα μικρό κατάστημα ηλεκτρονικών τσιγάρων, όπου γνωρίζει τον Μιγκέλ, διευθυντή ενός εστιατορίου, ο οποίος βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με εκείνη.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Valerie Lemercier … Marie-Francine Doublet/Marie-Noelle Legay
Patrick Timsit … Miguel Marao
Helene Vincent … Annick Legay (Dadick)
Philippe Laudenbach … Pierric Legay (Papick)
Denis Podalydes … Emmanuel Doublet
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Valerie Lemercier, Sabine Haudepin
Παραγωγή: Edouard Weil
Φωτογραφία: Laurent Dailland
Μοντάζ: Jean-Francois Elie
Σκηνικά: Emmanuelle Duplay
Κοστούμια: Catherine Leterrier
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Marie-Francine
- Ελληνικός Τίτλος: Δεσποινίς Ετών 50
- Διεθνής Τίτλος: 50 Is the New 30
Παραλειπόμενα
- Η Valerie Lemercier είχε δηλώσει ότι μόνο όταν ολοκληρώθηκε το μοντάζ συνειδητοποίησε πως είχε φτιάξει μια rom-com, παρότι αρχικά δεν αυτός ήταν ο στόχος της.
- Το όνομα “Marie-Francine” προήλθε από πραγματικό πρόσωπο. Μια φίλη της Lemercier με αυτό το σπάνιο όνομα τής διηγήθηκε ότι μια βιετναμέζα γειτόνισσά της είχε βαφτίσει το μωρό της επίσης Marie-Francine. Αυτό έδωσε στη δημιουργό την ιδέα να γράψει μια ιστορία για μια πενηντάχρονη γυναίκα με αυτό το όνομα. Η ίδια έψαξε και διαπίστωσε ότι τότε υπήρχαν μόλις 14 γυναίκες στη Γαλλία με αυτό το μικρό όνομα.
- Αρχικά η ταινία λεγόταν “Marie-Francine, c’est à cet âge-là qu’tu rentres ?” («Marie-Francine, σ’ αυτή την ηλικία γυρίζεις στο πατρικό;»). Στη συνέχεια έγινε “Le Bol de Marie-Francine” («Η τύχη της Marie-Francine») και τελικά κράτησε μόνο το όνομα της ηρωίδας.
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 8/7/2018
Κριτικός: Η Βαλερί Λεμερσιέ δεν είναι από τα βαριά κεφάλαια του σύγχρονου γαλλικού σινεμά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι γενικά δεν είναι καλοδεχούμενη. Σκηνοθετώντας τον εαυτό της, μάλλον δεν κάνει ούτε μισό βήμα μπροστά, βασικά περισσότερο μοιάζει να έχει πιεστεί από το συνήθειο των διάσημων γάλλων ερμηνευτών που σχεδόν όλοι έχουν περάσει και στη σκηνοθεσία. Ούτε, λοιπόν, δημιουργικά, ούτε σεναριακά δεν μπαίνει στη διαδικασία να παρουσιάσει κάτι που η γαλλική κωμωδία είχε ανάγκη να πει, ενώ ερμηνευτικά δεν πετυχαίνει καν την καλύτερη της εμφάνιση. Ανάμεσα σε έναν καταιγισμό από κλισέ, μέτρια αστεία και μια πλοκή που δεν πατάει απόλυτα στον ρεαλισμό, αυτό που μένει είναι μια γενικά καλή διάθεση, ένα χαλαρό κλίμα που κάνει τη θέαση ξέγνοιαστη. Θα τολμούσα, επίσης, να πω ότι στη Λεμερσιέ θα ταίριαζε πιότερο το χολιγουντιανό σινεμά, μια και σχηματίζει τους χαρακτήρες της με μια «χοντρότητα» που εκεί θα περνούσε πιο εύκολα.
Βαθμολογία:
Γκαλερι φωτογραφιων
