
Λο
Εγχρ. & Α/Μ
01 ωρ. 10 λεπ.
- Λο
- Lo
- 2025
- Ελλάδα
- Ελληνικά, Γαλλικά
- Ντοκιμαντέρ, Πολιτική
- 13 Νοεμβρίου 2025
Όταν ο σκηνοθέτης Θανάσης Βασιλείου επιστρέφει στο διαμέρισμα της παιδικής του ηλικίας μετά τον θάνατο της μητέρας του, βρίσκεται αντιμέτωπος με μυστικά που βαραίνουν την ιστορία όχι μόνο της οικογένειάς του, αλλά ολόκληρης της σύγχρονης Ελλάδας. Έτσι, ξεκινά ένα ταξίδι-προσωπικό ημερολόγιο ανάμεσα στα αόρατα ίχνη που ενώνουν την πόλη και τους ανθρώπους με το παρελθόν τους.

Σκηνοθεσία
Θανάσης Βασιλείου
Κεντρικό Καστ
Θανάσης Βασιλείου … ο ίδιος
Κεντρικό Επιτελείο
Σενάριο: Θανάσης Βασιλείου, Χρήστος Χρυσόπουλος
Παραγωγή: Κωνσταντίνος Βασίλαρος
Φωτογραφία: Θανάσης Βασιλείου
Μοντάζ: Χρόνης Θεοχάρης

Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Λο
- Διεθνής Τίτλος: Lo
Στούντιο
- StudioBauhaus
- Les Films de l’Aube Sauvage
Κύριες Διακρίσεις
- Υποψήφιο για καλύτερο ντοκιμαντέρ στα βραβεία Ίρις.
- Βραβείο ΕΚΚΟΜΕΔ πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Πληροφορίες / Trivia
- Πρωτόλεια σκηνοθετική δουλειά μεγάλου μήκους για τον Θανάση Βασιλείου, όπου διδάσκει θεωρία και πράξη κινηματογράφου ως Αναπληρωτής Καθηγητής Κινηματογραφικών Σπουδών (Πανεπιστήμιο του Πουατιέ).
- Σημείωμα σκηνοθέτη: “Όταν επέστρεψα από τη Γαλλία στο άδειο διαμέρισμα της παιδικής μου ηλικίας στην Αθήνα, μετά τον θάνατο της μητέρας μου, ένιωσα σαν διαρρήκτης. Ό,τι είχε μείνει στη σκιά για δεκαετίες ήταν πια απόκτημά μου. Ανακάλυψα χρέη που δεν γνώριζα. Διαπίστωσα ψεύδη που με κλόνισαν. Πώς κληρονομούμε τα λάθη των γονιών μας; Πώς αδειάζουμε το σπίτι τους; Μέσα στον φόβο της απώλειας του χώρου που έκλεινε μέσα του τις τελευταίες αναμνήσεις με τη μητέρα μου, αλλά και μιας ολόκληρης παιδικής ηλικίας, ξεκίνησα να κινηματογραφώ τις άδειες πια επιφάνειες με το κινητό μου τηλέφωνο. Ουσιαστικά ξανάβρισκα ξεχασμένες κινήσεις του παρελθόντος καθώς, πριν εγκαταλείψω την Ελλάδα για τη Γαλλία είχα εργαστεί ως οπερατέρ για πάνω από δέκα χρόνια. Βάζοντας τον εαυτό μου ξανά πίσω από ένα φακό, ανακινούσα τον χρόνο και συνδεόμουν με το παρελθόν της κληρονομιάς. Το «Κινηματογραφώ» έγινε έτσι συνώνυμο του «θυμάμαι». Θραύσματα της οικογενειακής μνήμης, αποσιωπημένα για χρόνια, άρχισαν να αναδύονται δειλά. Κάποια από αυτά με οδήγησαν στα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας. Πώς μπορεί το σινεμά να δώσει μορφή σε ένα παρελθόν που αντιστέκεται μέσω της σιωπής;”
Άρθρα


