Η Έπαυλη με τα Μυστικά

Μετά από χρόνια απουσίας και με αφορμή την ξαφνική ασθένεια του πατέρα της, η Εουτζένια επιστρέφει στη «Γαλήνη», την έπαυλη της οικογένειας κοντά στο Μπουένος Άιρες, όπου επανενώνεται με τη μητέρα και την αδελφή της. Οι τρεις γυναίκες αναγκάζονται να έρθουν αντιμέτωπες με τις πληγές και τα σκοτεινά μυστικά του κοινού τους παρελθόντος στη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας. Παράπονα, αντιζηλίες και θαμμένα μυστικά θα έρθουν στην επιφάνεια, και θα ενισχυθούν από την παράξενη φυσική ομοιότητα μεταξύ των δύο αδελφών.

Σκηνοθεσία:

Pablo Trapero

Κύριοι Ρόλοι:

Martina Gusman … Mia Montemayor

Berenice Bejo … Eugenia Montemayor

Edgar Ramirez … Vincent

Joaquin Furriel … Esteban

Graciela Borges … Esmeralda Montemayor

Isidoro Tolcachir … Augusto Montemayor

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Pablo Trapero

Παραγωγή: Axel Kuschevatzky, Pablo Trapero

Μουσική: Papamusic

Φωτογραφία: Diego Dussuel

Μοντάζ: Alejandro Brodersohn, Pablo Trapero

Σκηνικά: Cristina Nigro

Κοστούμια: Monica Toschi

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: La Quietud
• Ελληνικός Τίτλος: Η Έπαυλη με τα Μυστικά
• Διεθνής Τίτλος: The Quietude

Παραλειπόμενα

• Η ιδέα για την ταινία υπήρχε στο μυαλό του Pablo Trapero από το 2009. Εκείνη τη χρονιά, στο φεστιβάλ Καννών, γνώρισε μαζί με τη σύντροφό του και πρωταγωνίστρια Martina Gusman την Berenice Bejo, η οποία είχε πάει να παρουσιάσει το The Artist. Ο Trapero παρατήρησε αμέσως την εκπληκτική φυσική ομοιότητα των δύο γυναικών και είπε πως κάποια μέρα θα τις σκηνοθετούσε ως αδελφές.
• Η Bejo δεν γνώριζε εξαρχής πόσο βαθιά συνδεόταν το σενάριο με τη δικτατορία της Αργεντινής. Η ίδια είχε φύγει με την οικογένειά της από την Αργεντινή για τη Γαλλία το 1979, όταν ήταν μόλις τριών ετών, εξαιτίας του στρατιωτικού καθεστώτος. Όταν αντιλήφθηκε κατά τη διάρκεια της δουλειάς πόσο προσωπικά την αφορούσε το παρελθόν της ιστορίας, το γύρισμα έγινε ιδιαίτερα δύσκολο συναισθηματικά. Μάλιστα, η Bejo είχε αποφύγει μέχρι τότε να πρωταγωνιστήσει σε αργεντίνικη ταινία που να ασχολείται με τη δικτατορία, ακριβώς λόγω της οικογενειακής της ιστορίας.
• Ο σκηνοθέτης άντλησε συνειδητά έμπνευση από το μελόδραμα και την τηλενουβέλα, αλλά ταυτόχρονα από δημιουργούς όπως ο Luis Bunuel και ο Claude Chabrol. Για την ατμόσφαιρα του ξεκινήματος αναφέρθηκε ειδικά στο χιτσκοκικό Ρεβέκκα, ενώ ως επιρροές για τον παραλογισμό της οικογένειας ανέφερε τα Βιριδιάνα, Η Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας και Ο Εξολοθρευτής Άγγελος.
• Για τον Trapero, το γεγονός ότι η ταινία παρέμεινε τελικά σε μεγάλο βαθμό αργεντίνικη παραγωγή αποδείχθηκε πλεονέκτημα. Είχε προσπαθήσει αρχικά να γίνει συμπαραγωγή, αλλά αργότερα δήλωσε ότι χάρηκε που αυτό δεν συνέβη, επειδή του έδωσε μεγαλύτερη ελευθερία στην εξέλιξη της ιστορίας και στο post-production. Το μειονέκτημα ήταν ότι χρειάστηκε να φέρει από το εξωτερικό κάμερες και φακούς που δεν υπήρχαν διαθέσιμοι στη χώρα.
• Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ Βενετίας, αλλά εκτός συναγωνισμού.