Η Χουλιέτα ζει με την κόρη της, Αντία. Και οι δύο υποφέρουν σιωπηλά για την απώλεια του άνδρα της Χουλιέτα και πατέρα της Αντία, μερικές φορές όμως η θλίψη δεν φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά -τους απομακρύνει ακόμη περισσότερο. Όταν η Άντια κλείσει τα 18, θα εγκαταλείψει τη μητέρα της χωρίς καμία εξήγηση και η Χουλιέτα θα ξεκινήσει να την αναζητά με κάθε δυνατό τρόπο. Το μόνο που θα ανακαλύψει είναι το πόσο λίγο γνωρίζει την ίδια της την κόρη.

Σκηνοθεσία:

Pedro Almodovar

Κύριοι Ρόλοι:

Emma Suarez … Julieta Arcos

Adriana Ugarte … Julieta Arcos (νεότερη)

Daniel Grao … Xoan

Inma Cuesta … Ava

Michelle Jenner … Beatriz

Dario Grandinetti … Lorenzo Gentile

Rossy de Palma … Marian

Susi Sanchez … Sara

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Pedro Almodovar

Παραγωγή: Agustin Almodovar, Esther Garcia

Μουσική: Alberto Iglesias

Φωτογραφία: Jean-Claude Larrieu

Μοντάζ: Jose Salcedo

Σκηνικά: Antxon Gomez

Κοστούμια: Sonia Grande

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Julieta

Ελληνικός Τίτλος: Julieta

Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Χουλιέτα [φεστιβάλ]

Σεναριακή Πηγή

  • Σειρά διηγημάτων: Runaway της Alice Munro.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για βραβείο Bafta ξενόγλωσσης ταινίας.
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών.
  • Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία και γυναικεία ερμηνεία (Emma Suarez και Adriana Ugarte) στα Ευρωπαϊκά Βραβεία.
  • Βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου (Emma Suarez) στα Goya. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, σενάριο, μουσική, ειδικά εφέ και μακιγιάζ/κομμώσεις.
  • Επίσημη πρόταση της Ισπανίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Παραλειπόμενα

  • Το φιλμ δανείζεται συγκεκριμένα διηγήματα από το βιβλίο Runaway (2004) της νομπελίστας Alice Munro. Πρόκειται για τα: Chance, Soon και Silence. Τα δικαιώματα αγοράστηκαν από τον Almodovar το 2009, ενώ αργότερα ξεκαθάρισε ότι ήταν οι ζωτικής σημασίας σκηνές του τρένου, που τον έκαναν να τα διεκδικήσει, κι ενώ γενικά δεν έμεινε πολύ πιστός στο αρχικό υλικό.
  • Ο ισπανός δημιουργός σκέφτονταν με αυτή την ταινία να κάνει το αγγλόφωνο ντεμπούτο του. Μάλιστα, ήθελε τη Meryl Streep για τον κύριο ρόλο.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 9/7/2017

Είναι θαυμαστό το πώς ο Πέδρο Αλμοδοβάρ προσαρμόζει τα προσωπικά του στοιχεία σε κάθε περίοδο δημιουργίας του. Ώριμος πλέον, μας παρουσιάζει μια έντεχνη δραματική ταινία, φαινομενικά μακριά από το πλείστο της φιλμογραφίας του, αλλά και πάλι μας μιλάει για τον εσωτερικό κόσμο των γυναικών με τον δικό του, προσωπικό τρόπο. Το φιλμ είναι γεμάτο επικίνδυνες για έναν σκηνοθέτη σεναριακές παρεκκλίσεις και υποπλοκές, αλλά η αφήγηση του είναι τόσο καλοστημένη, που εύκολα ο θεατής μπαίνει στο στόρι. Η θεματολογία του μάλλον βαριά ως συναίσθημα, παραπέμπει περισσότερο σε Μπέργκμαν παρά στο έργο του μαδριλέζου σκηνοθέτη. Με όμορφες ερμηνείες, λεπτομέρεια στις κινήσεις και ευρεσιτεχνία στα ντεκόρ, ο Αλμοδοβάρ παίρνει το καλύτερο από το συγγραφικό έργο της Άλις Μανρό, και χωρίς να κάνει τη μεγάλη ταινία που θα τον σημαδέψει, κερδίζει το στοίχημα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.