Στην παγωμένη Αλάσκα, ο ήλιος του μεσονυχτίου καθοδηγεί τους ντετέκτιβ Γουίλ Nτόρμερ και Χαπ Έκχαρτ στην αναζήτηση ενός ιδιόρρυθμου δολοφόνου, παρά την παρελκυστική τακτική της τοπικής αστυνομίας. Mε τη συνδρομή της ανερχόμενης ντετέκτιβ Έλι Μπερ, θα στήσουν παγίδα στον δολοφόνο, η οποία όμως θα αποβεί μοιραία για τον Έκχαρτ µε την τραγική ευθύνη του Ντόρμερ. Η ζωή του Ντόρμερ θα γίνει μια ψυχοπαρανοϊκή κατάβαση στα άδυτα της συνείδησής του, μέσα σε ένα νοσηρό λευκό τοπίο αγρύπνιας και ενοχής. Τα χειρότερα όμως αρχίζουν όταν ο δολοφόνος, ο Γουόλτερ Φιντς, ως μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας, τον εκβιάζει ανοιχτά διεκδικώντας αμοιβαίο «κουκούλωμα» των υποθέσεων και µπλέκοντας τον σε ένα ύπουλο δίχτυ χειραγώγησης.

Σκηνοθεσία:

Christopher Nolan

Κύριοι Ρόλοι:

Al Pacino … Will Dormer

Robin Williams … Walter Finch

Hilary Swank … Ellie Burr

Maura Tierney … Rachel Clement

Martin Donovan … Hap Eckhart

Nicky Katt … Fred Duggar

Paul Dooley … αστυνόμος Nyback

Jonathan Jackson … Randy Stetz

Katharine Isabelle … Tanya Francke

Yan-Kay Crystal Lowe … Kay Connell

Jay Brazeau … Francis

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Hillary Seitz

Παραγωγή: Broderick Johnson, Paul Junger Witt, Andrew A. Kosove, Edward L. McDonnell

Μουσική: David Julyan

Φωτογραφία: Wally Pfister

Μοντάζ: Dody Dorn

Σκηνικά: Nathan Crowley

Κοστούμια: Tish Monaghan

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Insomnia
  • Ελληνικός Τίτλος: Insomnia
  • Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Αϋπνία [ανεπίσημος]

Άμεσοι Σύνδεσμοι

  • Insomnia (1997)

Σεναριακή Πηγή

  • Σενάριο: Insomnia (1997) των Nikolaj Frobenius, Erik Skjoldbjaerg.

Παραλειπόμενα

  • Ριμέικ της ομώνυμης cult νορβηγικής ταινίας του 1997, σε σκηνοθεσία του Erik Skjoldbjaerg και με τον Stellan Skarsgard στον κεντρικό ρόλο.
  • Κινητήριος μοχλός για τη δημιουργία του φιλμ ήταν ο Steven Soderbergh μέσω της εταιρίας του, Section Eight Productions. Αυτός ήταν που ενέκρινε τον Christopher Nolan, έχοντας παρακολουθήσει το Memento (2000).
  • Σε πρώιμα στάδια ήταν να το αναλάβει ο Jonathan Demme, έχοντας κατά νου τον Harrison Ford για τον ρόλο του Γουιλ Ντόρμερ. Αλλά και ο Christopher Nolan είχε πει ότι ήθελε να κάνει αυτό το ριμέικ (είχε παρακολουθήσει το ορίτζιναλ φιλμ δύο φορές) πριν καν κυκλοφορήσει η πρώτη του ταινία (Following) το 1998.
  • Ενώ η πλοκή αφορά την Αλάσκα, όλα τα γυρίσματα έγιναν στον Καναδά. Από την Αλάσκα χρησιμοποιήθηκαν μόνο εναέριες λήψεις.
  • Κατά τα γυρίσματα, ο διευθυντής φωτογραφίας Wally Pfister είχε την ευκαιρία να κινηματογραφήσει μια αληθινή χιονοστιβάδα που ξέσπασε παρακείμενα. Τα στιγμιότυπα αυτά συμπεριλήφθηκαν στα εξτρά του blu-ray.
  • Παραμένει η μόνη ταινία του Christopher Nolan στην οποία δεν υπογράφει και το σενάριο. Παρόλα αυτά, για την τελική του μορφή υπεύθυνος ήταν κι εδώ ο βρετανο-αμερικανός σκηνοθέτης. Παράλληλα, ήταν η πρώτη του ταινία δίχως καμία ασπρόμαυρη σκηνή.
  • Ο Erik Skjoldbjaerg μίλησε κολακευτικά για την ταινία, ενώ ο Nolan την αναφέρει ως την πλέον υποτιμημένη της καριέρας του και δηλώνει περήφανος για αυτήν.
  • Με κόστος 46 εκατομμύρια δολάρια, η ταινία ευτύχησε να κάνει εισπράξεις 113,8.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 6/1/2009

Πιστό, πλην του τέλους και σε γενικά σημεία, ριμέικ του ομότιτλου νορβηγικού (1997), το οποίο διατηρεί την ατμόσφαιρα αλλά παίρνει κακό βαθμό στην ψυχανάλυση.

Εδώ ο αστυνομικός είναι ηθικός, και ό,τι τέχνασμα εκτός κανόνων διαλέξει καταλήγει στην ουσία συνώνυμο της δικαιοσύνης. Επίσης, οι αϋπνίες του, λόγω της ατελείωτης ημέρας και των τύψεων, παίρνουν λογική διάσταση, διαμορφώνοντας το προφίλ της ταινίας που -μακριά από το ψυχόδραμα- είναι ένα καθαρόαιμο αστυνομικό θρίλερ, από αυτά που οι ΗΠΑ προσφέρουν κάθε έτος ανά δεκάδες. Η ταυτοποίηση του διώκτη Αλ Πατσίνο με τον διωκόμενο Ρόμπιν Γουίλιαμς θυμίζει μεν εν γένει ήρωες του Ντοστογιέφσκι, αλλά η αμερικανοποίηση των χαρακτήρων δεν αφήνει πολλά περιθώρια για περαιτέρω ποιοτική διάσταση. Πιο πολύ μάλιστα αισθάνεσαι τον όγκο του δίπτυχου των αντικρουόμενων ηρώων μέσω των διασημοτήτων που τους ερμηνεύουν (πολύ όμορφο άλλωστε πάντα να τους παρακολουθείς τους συγκεκριμένους), παρά μέσω της σκηνοθετικής διαχείρισης -καμία δηλαδή σχέση με την κόντρα Ντε Νίρο-Πατσίνο στην Ένταση.

Ο Κρίστοφερ Νόλαν, πάντως, μετά και το «Memento» αποδεικνύει πως είναι σκηνοθέτης που ξέρει να υπηρετεί ορθά με την τεχνική του ένα σενάριο, χωρίς να ξεφεύγει από το θέμα του, κι έχοντας εδώ τη βοήθεια από το τοπίο της Αλάσκας και την όμορφη κινηματογράφησή του από τον Γουόλι Πφίστερ υπογράφει ένα αχρείαστο αλλά καλογυρισμένο ριμέικ

Βαθμολογία:

0 κακή | 1 μέτρια | 2 ενδιαφέρουσα | 3 καλή | 4 πολύ καλή | 5 αριστούργημα

Γκαλερι φωτογραφιων

26 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *