Άγγελοι

Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 3/5/2017

Ακόμα μια σειρά βιβλίων φαντασίας που απευθύνεται σε έφηβους επιχειρεί να μεταπηδήσει στη μεγάλη οθόνη αλλά αυτή κάνει τη διάφορα. Δεν πραγματεύεται έρωτες μεταξύ βαμπίρ, ανθρώπων και λυκανθρώπων αλλά έρωτες μεταξύ ανθρώπων και ξεπεσμένων στη Γη αγγέλων. Μάλλον είμαι πολύ μεγάλος πια για αυτά τα σκατά, όπως θα ‘λεγε και ο φίλος Τζον ΜακΛέιν.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από ένα κορίτσι που βρίσκεται σε κάτι μεταξύ σχολείου και αναμορφωτηρίου κι εκεί ερωτεύεται ένα αγόρι. Σύντομα ανακαλύπτει ότι πίσω από τις πύλες του σχολείου κρύβεται μια ιστορία αγγέλων που εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο γιατί δε μπορούσαν να διαλέξουν ανάμεσα στον παράδεισο και την κόλαση αλλά πίστευαν μόνο στην αγάπη. Η κατάληξή τους λοιπόν ήταν να βρεθούν στη Γη, ανάμεσά στους ανθρώπους. Το αγόρι που ερωτεύεται η ηρωίδα μας είναι άγγελος, όπως έχετε καταλάβει, και οι δυο τους ζουν έναν έρωτα που κρατά εκατοντάδες χρόνια. Κάθε φορά που ο έρωτάς τους εκπληρώνεται, το κορίτσι πεθαίνει και στην επόμενη ζωή του ερωτεύεται ξανά το αγόρι και πάλι απ’ την αρχή. Γι αυτό το αγόρι στην αρχή της το παίζει δύσκολος, δε θέλει να τον πλησιάζει και να του μιλάει και άλλα τέτοια, γιατί φοβάται ότι θα τη χάσει ξανά.

Κουράστηκα ήδη. Δε φτάνει που το είδα, έπρεπε να γράψω κιόλας για την υπόθεση; Γιατί ρε αδερφέ; Από τις χειρότερες ταινίες που έχω δει τελευταία. Και τι μ’ αυτό; Εσύ που με διαβάζεις και είσαι κοριτσάκι που δεν έχει τελειώσει το σχολείο ακόμα, κατά πάσα πιθανότητα θα πας να το δεις, για τον ωραίο πρωταγωνιστή και το ρομάντζο και τους ανεκπλήρωτους και καταραμένους έρωτες. Να πας. Μετά από δέκα – δέκα πέντε χρονάκια, όμως, βάλε ξανά την ταινία στο dvd Player και θα καταλάβεις πως ένιωσε ο θείος Νίκος στα τριάντα πέντε του με αυτό το φιλμ.

Πέρα από την πλάκα, το Fallen είναι ένα από τα χειρότερα και πιο βαρετά φιλμ που έχω δει τελευταία. Προφανώς οι εφηβικές ηλικίες και κυρίως τα κορίτσια θα μπορέσουν να βρουν κάτι στην ταινία για να κάνουν χάζι αλλά ακόμα και σαν δείγμα εφηβικής ταινίας δεν είναι από τα καλά. Το Twilight έκανε την αρχή πριν μερικά χρόνια και από τότε ακολουθούν σαν κύματα παρόμοια βιβλία και ταινίες και πιθανόν κάποια από αυτά να είναι αξιόλογα ή τουλάχιστον αξιοπρεπή ή έστω ενδιαφέροντα. Το Fallen δεν ανήκει σε καμιά κατηγορία από αυτές παρότι ο σκηνοθέτης, Σκοτ Χικς, μας έχει δώσει και κάποιες καλές ταινίες στο παρελθόν, με κορυφαία το Σολίστα. Εδώ όλο το γλυκό δε δένει. Ανέμπνευστο και άνοστο είναι το τελικό αποτέλεσμα και δε νομίζω ότι τα αρχικά σχέδια για τετραλογία θα τελεσφορήσουν.

Βαθμολογία:

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 28/1/2018

Όλα μπορούν να εξηγηθούν με ένα πολύ απλό παράδειγμα. Είναι σαν να κάνεις ληστεία και να αφήνεις την ταυτότητα σου στον τόπο του εγκλήματος! Κάπως έτσι «κατακλέβει» το «Twilight» η συγκεκριμένη παραγωγή (πριν φυσικά από αυτήν, η συγγραφέας του διασκευασμένου εδώ βιβλίου), ενώ η απορία που μένει είναι αν καν επιθυμεί να το κρύψει. Το άλλο κακό είναι ότι παρότι έχουμε βρετανική παραγωγή, η ποιότητα είναι κατά πολύ κατώτερη κι από του έτσι κι αλλιώς μέτριου πρότυπου της. Κι όμως, σκηνοθέτης είναι ο Σκοτ Χικς, ο οποίος είχε κάνει ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο κάποτε («Shine»), αλλά κι έκτοτε δεν είχε πέσει ποτέ τόσο χαμηλά. Πρόκειται για μια κακόγουστη παραγωγή που ανακατεύει όλα τα σύγχρονα νεανικά τετριμμένα, με έναν τρόπο που μόνο ένας σκηνοθέτης διαφημιστικού θα θεωρούσε ενδιαφέρον. Λίγο γλυκανάλατο ρομάντζο, λίγη αγωνία, λίγο μεταφυσικό, και η καλύτερη σκηνή έρχεται στο φινάλε, όταν ξεκινούν οι τίτλοι κλεισίματος…

Βαθμολογία: