Ο Στετ, ένας προβληματικός κι οργισμένος 12χρονος ορφανός από μια μικρή πόλη του Τέξας, καταλήγει σε ένα σχολείο με επίκεντρο την παιδική χορωδία του, μετά τον θάνατο της ανύπαντρης μητέρας του. Ολότελα εκτός κλίματος, βρίσκεται σε διαμάχη με απαιτητικό δάσκαλο της χορωδίας, ο οποίος αναγνωρίζει στον μικρό ένα μοναδικό ταλέντο. Έτσι, συνεχίζει να τον πιέζει ώστε να ανακαλύψει κι αυτός τη δημιουργική του ως προς τη μουσική ψυχή.

Σκηνοθεσία:

Francois Girard

Κύριοι Ρόλοι:

Garrett Wareing … Stetson ‘Stet’ Tate

Dustin Hoffman … Anton Carvelle

Kathy Bates … Justine

Debra Winger … Patricia Steel

Eddie Izzard … Drake

Kevin McHale … Κος Wooly

Josh Lucas … Gerard Olin

River Alexander … Rafael ‘Raffi’ Abrams

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Ben Ripley

Παραγωγή: Carol Baum, Judy Cairo, Jane Goldenring

Μουσική: Brian Byrne

Φωτογραφία: David Franco

Μοντάζ: Gaetan Huot

Σκηνικά: Jane Musky

Κοστούμια: Yoona Kwak

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Boychoir
  • Ελληνικός Τίτλος: Χορωδία
  • Εναλλακτικός Τίτλος: Hear My Song

Παραλειπόμενα

  • Αρχικά ήταν να παίξει η Sissy Spacek τον ρόλο που κατέληξε στην Debra Winger.
  • Και ο Alfred Molina ήταν στο αρχικό καστ, αλλά αποχώρισε. Τη θέση του αναπλήρωσε ο Eddie Izzard.
  • Κινηματογραφικό ντεμπούτο για τον πρωταγωνιστή Garrett Wareing, μετά από δύο μικρού μήκους ταινίες. Στην ταινία εμφανίζεται με νάρθηκα, μια και λίγες ημέρες πριν την έναρξη των γυρισμάτων του Τέξας, έσπασε το χέρι του σε τρία σημεία.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 25/6/2015

Ο καναδός Francois Girard επιμένει και πάλι μουσικά, κι αυτό είναι σεβαστό. Παρότι, όμως, θα υπέθετε κανείς ότι με τις τόσες λίγες ταινίες που κάνει, θα έπρεπε να τις έχει προσεκτικότερα καμωμένες, φαντάζει και πάλι να κάνει ποιοτική αγγαρεία. Η «Χορωδία» του μοιάζει με τις προηγούμενες ταινίες του ως προς ένα βασικό χαρακτηριστικό: είναι βαρετή. Το πρόβλημα είναι πως αυτό δεν προέρχεται μονάχα από μια χαλαρή ιστορία, αλλά από μια χαλαρή ιστορία που έχουμε κουραστεί να βλέπουμε. Και πάλι αυστηρός πλην δίκαιος δάσκαλος, και πάλι ατίθασος πλην ταλαντούχος μαθητής, με τις συγκρίσεις να δίνουν ένα μπόνους ευρηματικότητας στο περσινό Χωρίς Μέτρο, που περπάτησε πάνω σε κλισέ μονοπάτια και έμεινε όρθιο.

Ο Dustin Hoffman είναι και πάλι καλός. Με την παλιά λογική των Όσκαρ, ίσως τον βλέπαμε υποψήφιο, χωρίς να υπάρχει πουθενά αλλού η ταινία. Αλλά δεν παύει να κρύβει κι αυτός μια κούραση, που μπορεί να οφείλεται στα χρόνια του, μα μπορεί και στη σκηνοθετική πραότητα. Κάποιες καλές δεύτερες παρουσίες απλά γεμίζουν την εικόνα. Μια εικόνα που γίνεται αφοπλιστικά πατροπαράδοτη όταν η ηχητική μπάντα γεμίζει εκκλησιαστικές μελωδίες, και το αμερικανικό όνειρο είναι και πάλι ο αληθινά κερδισμένος της υπόθεσης. Μην ψάξετε να βρείτε λάθος στον τρόπο που κινηματογραφεί ο Girard, τα πάντα είναι δεμένα ως υλικό, απλά πάρτε μαζί κι ένα μαξιλάρι για καλό και για κακό…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.