Ιερουσαλήμ, υπό την κατοχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο ιουδαίος ευγενής Τζούντα Μπεν-Χουρ κατηγορείται άδικα για την απόπειρα δολοφονίας του παιδικού του φίλου και ρωμαίου αξιωματικού Μεσάλα. Αυτό θα τον οδηγήσει στη σκλαβιά κι ενώ στον νου του παραμένει πάντα η εμμονή της εκδίκησης.

Σκηνοθεσία:

Timur Bekmambetov

Κύριοι Ρόλοι:

Jack Huston … Judah Ben-Hur

Morgan Freeman … σεΐχης Ilderim

Toby Kebbell … Messala Severus

Nazanin Boniadi … Esther

Rodrigo Santoro … Ιησούς

Sofia Black-D’Elia … Tirzah Ben-Hur

Ayelet Zurer … Naomi Ben-Hur

Pilou Asbaek … Pontius Pilate

James Cosmo … Quintus

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Keith R. Clarke, John Ridley

Παραγωγή: Sean Daniel, Duncan Henderson, Joni Levin

Μουσική: Marco Beltrami

Φωτογραφία: Oliver Wood

Μοντάζ: Dody Dorn, Richard Francis-Bruce

Σκηνικά: Naomi Shohan

Κοστούμια: Varvara Avdyushko

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Ben-Hur

Ελληνικός Τίτλος: Μπεν-Χουρ

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Μπεν Χουρ (1925)

Μπεν Χουρ (1959)

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Ben-Hur: A Tale of the Christ του Lew Wallace.

Παραλειπόμενα

  • Τρίτη κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος Ben-Hur: A Tale of the Christ του Lew Wallace, γραμμένο το 1880, το οποίο δεν έχει ιστορική βάση, αλλά θεωρήθηκε το πλέον σημαντικό θρησκευτικό έργο του 19ου αιώνα. Και οι δύο προηγούμενες (το βωβό του 1925 και το οσκαρικό του 1959) άφησαν ιστορία στον επικό κινηματογράφο. Έχει επίσης γίνει μικρού μήκους ταινία το 1907, το 2003 έγινε καρτούν για το βίντεο και το 2010 έγινε μίνι σειρά.
  • Ο ρόλος του Μπεν Χουρ αρχικά δόθηκε στον Tom Hiddleston, αλλά αυτός προτίμησε τον Κινγκ Κονγκ.
  • Η Gal Gadot αρνήθηκε λόγω φόρτου εργασίας τον ρόλο της Έσθερ. Πριν την τελική επιλογή, ο ρόλος προτάθηκε και στις Sofia Boutella, Moran Atias, Natalia Warner.
  • Εμπορική αποτυχία. Η ταινία κόστισε 100 εκατομμύρια δολάρια, ενώ έβγαλε 94,1.
  • Η ταινία είναι τρισδιάστατη.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Η ταινία κλείνει με το τραγούδι The Only Way Out, με τη φωνή της Andra Day.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 28/3/2018

Ώρες-ώρες, μου προκαλείται τόσο μεγάλη απορία, που θα ήθελα να εισβάλω σε συγκεκριμένους εγκεφάλους ώστε να δω το πώς σκέφτονται. Στην προκειμένη περίπτωση, ο ένας εγκέφαλος είναι ο παραγωγός (-οι), που αντί να γυρίσει με τα ίδια πλούσια σκηνικά μια νέα περιπέτεια χλαμίδας (λες και ο Ridley Scott ήταν ηλίθιος που έκανε τον «Μονομάχο»), προσπαθεί να κάνει ριμέικ μία από τις πλέον κλασικές ταινίες του Χόλιγουντ. Ναι, θα σκέφτηκε ότι εμπορικά θα μετρήσει ο τίτλος ως τίτλος («αέρας», που λένε και στο εμπόριο), αλλά να που διαψεύσθηκε οικτρά. Από την άλλη, οι δύο σεναριογράφοι κάθισαν και συμπύκνωσαν ένα έπος τεσσάρων ωρών σε δύο. Και όχι μονάχα αυτό, αλλά αντί να περιοριστούν στο κόψιμο-ράψιμο, προσθέτουν κιόλας δικά τους, και μάλιστα ανούσια. Το αποτέλεσμα είναι λιγάκι τραγελαφικό, αλλά τουλάχιστον αν το δεις ξεκομμένα τελείως από τη σκέψη ότι παρακολουθείς ένα ριμέικ, θα δεις μια μέτρια περιπέτεια εποχής με ένα καλό μπάτζετ που φαίνεται επί της οθόνης, και μια τεχνική επιμέλεια από τον έμπειρο Bekmambetov που σε επίπεδο μοντάζ-φωτογραφίας-εφέ κρατάει όσο μπορεί πιο γερά τα γκέμια.

Βασικά, κατά τη διάρκεια της ταινίας, έχουμε κάτι που μοιάζει με δημιουργική κατηφόρα. Κατά το ξεκίνημα, μπορείς να πεις μέσα σου ότι καλά πάμε. Το γνωστό όμως των αγγλόφωνων «so far, so good» τσακίζει αρκετά γρήγορα. Το σενάριο αρχίζει να γίνεται αποσπασματικό, οι χαρακτήρες ξεκινούν να «χάνονται» (ακόμα και να εξαφανίζονται κάποιοι συγκεκριμένοι λόγω της κακής διαχείρισης σεναριακού υλικού), τα κλασικά σημεία της ιστορίας περνούν υπό τη μορφή μικρών επεισοδίων, ώσπου φτάνουμε προς το φινάλε… Με ευχάριστο διάλειμμα μονάχα την αρματοδρομία (όχι πως κι εκεί ξεφεύγουμε από τα σύγχρονα χολιγουντιανά πρότυπα), ξεκινά ο τραγέλαφος. Ειδικά μετά την αρματοδρομία, μοιάζει σαν οι δημιουργοί να έχουν αντιληφθεί ότι το καράβι ήδη πνίγηκε και το ρίχνουν στον χαβαλέ. Ειλικρινά, πρέπει να το δείτε αυτό το φινάλε, κυριολεκτικά για χιουμοριστικούς λόγους.

Θα έλεγα «κρίμα», αλλά φοβάμαι ότι δεν μπορώ να δικαιολογήσω την εκ του προοιμίου πρόθεση των παραγωγών, η οποία ήταν καθαρά εισπρακτικού τύπου και μακριά από την επιζήτηση κατιτίς που να έχει κινηματογραφική ουσία.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.