Αύγουστος στην Οκλαχόμα. Ο Μπέβερλι Γουέστον είναι ένας ποιητής με πρόβλημα αλκοολισμού, ενώ η γυναίκα του, Βάιολετ, πάσχει από καρκίνο του στόματος κι έχει εθιστεί από τα φάρμακα. Ο Μπέβερλι αποφασίζει να προσλάβει κάποια να της μαγειρεύει και να την φροντίζει. Λίγες εβδομάδες μετά αφού προσλαμβάνεται η Τζοάνα, ο Μπέβερλι εξαφανίζεται, κάτι που κάνει την οικογένεια να ενωθεί για να τον βρει. Το κακό, όμως, έχει ήδη γίνει και όλοι βρίσκονται μαζί για την κηδεία. Τις επόμενες ημέρες, οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες ανάμεσα τους.

Σκηνοθεσία:

John Wells

Κύριοι Ρόλοι:

Meryl Streep … Violet Weston

Sam Shepard … Beverly Weston

Julia Roberts … Barbara Weston

Ewan McGregor … Bill Fordham

Abigail Breslin … Jean Fordham

Julianne Nicholson … Ivy Weston

Juliette Lewis … Karen Weston

Dermot Mulroney … Steve Huberbrecht

Margo Martindale … Mattie Fae Aiken

Chris Cooper … Charlie Aiken

Benedict Cumberbatch … Charles ‘Little Charles’ Aiken Jr.

Misty Upham … Johnna Monevata

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Tracy Letts

Παραγωγή: George Clooney, Jean Doumanian, Grant Heslov, Steve Traxler

Μουσική: Gustavo Santaolalla

Φωτογραφία: Adriano Goldman

Μοντάζ: Stephen Mirrione

Σκηνικά: David Gropman

Κοστούμια: Cindy Evans

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: August: Osage County
  • Ελληνικός Τίτλος: Αύγουστος

Σεναριακή Πηγή

  • Θεατρικό: August: Osage County του Tracy Letts.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου (Meryl Streep) και δεύτερου γυναικείου ρόλου (Julia Roberts).
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα πρώτου γυναικείου ρόλου (Meryl Streep) σε κωμωδία/μιούζικαλ, και δεύτερου γυναικείου ρόλου (Julia Roberts).
  • Υποψήφιο για Bafta δεύτερου γυναικείου ρόλου (Julia Roberts).

Παραλειπόμενα

  • Υποψήφιοι για ρόλους ήταν οι: Renee Zellweger, Andrea Riseborough (αποχώρησε από τον ρόλο της Κάρεν), Chloe Grace Moretz, Jim Carrey, Kathy Bates, Jane Fonda, Sissy Spacek, Jessica Lange, Glenn Close και Annette Bening.
  • Όταν η Julia Roberts ανακοίνωσε δημόσια τη συμμετοχή της, δάκρυσε για τον λόγο ότι θα βρεθεί για πρώτη φορά δίπλα στη Meryl Streep, την οποία θεωρεί την πλέον αγαπημένη της ηθοποιό.
  • Ο Tracy Letts ήθελε αυτοί που ερμήνευσαν το έργο του στο βραβευμένο με Πούλιτζερ θεατρικό, να είναι όλοι και στην κινηματογραφική εκδοχή. Κανένας όμως δεν είναι.
  • Ο Harvey Weinstein ήθελε να εμφανιστούν οι Judi Dench ως Βάιολετ, η Nicole Kidman ως Μπάρμπαρα, αλλά και οι Ewan McGregor, Benedict Cumberbatch. Ο Letts όμως επέμεινε πως μόνο Αμερικανοί πρέπει να παίξουν. Μετά την πρεμιέρα της ταινίας, ο συγγραφέας παραδέχτηκε πως είχε άδικο.
  • Η Abigail Breslin πέρασε την οντισιόν της με 39,5 πυρετό.

Κριτικός: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur

Έκδοση Κειμένου: 1/1/2014

Ο χιουμοριστικός κυνισμός κάτω από τον οποίο παρουσιάζονταν οι καταστάσεις στο «Killer Joe» του ίδιου σεναριογράφου-συγγραφέα, είναι κι εδώ εν μέρει παρών και είναι αυτός που δίνει τροφή στον όποιο κωμικό χαρακτήρα της ταινίας. Φυσικά, εδώ οι χαρακτήρες αντιμετωπίζονται πολύ πιο σοβαρά και ανθρώπινα -με εξαίρεση αυτούς των μάλλον καρικατουρίστικων Julliette Lewis και Dermot Mulroney. Ο εν λόγω κυνισμός, λοιπόν, που βρίσκει τον απόλυτο εκφραστή του στη Meryl Streep, σπανιότερα υπερισχύει σαν κυρίαρχη κινηματογραφική ματιά και περισσότερο λειτουργεί σαν ένδειξη δραματικής αυτοσυγκράτησης, δείχνοντας την ικανότητα του φιλμ να κοιτάξει τις δραματικές τροπές της ιστορίας του από μια ψύχραιμη και εύθυμη απόσταση. Κατά τ` άλλα, μάλλον στη σκηνοθεσία του John Wells πρέπει να χρεωθεί μια μεγαλύτερη απ` όσο θα άντεχε το κλίμα του φιλμ σοβαροφάνεια, την οποία ακολουθούν και οι ερμηνείες, που ελάχιστες φορές υιοθετούν κάποιον κωμικό παλμό.

Το φιλμ μοιάζει να δυσκολεύεται να βρει κινηματογραφικό προσανατολισμό μέχρι τη μέση του, κι όταν το καταφέρνει, δεν έχει το χρόνο που θα χρειαζόταν για να ολοκληρώσει δραματουργικά την ιστορία του. Από την αρχή του οδηγείται φανερά στη διάλυση των σχέσεων των ηρώων του (από τη μέση κι έπειτα πιο μεθοδικά κι απολαυστικά), καθώς όμως δεν καταλήγει τελικά σε κάποια ανασύστασή τους, στην ελπίδα αυτής ή έστω σε μια ολοκλήρωση των επί μέρους ιστοριών, αφήνει μια αίσθηση ανολοκλήρωτου. Παρόλα αυτά πάντως, η θέαση ενός τόσο εκπληκτικού καστ (ειδικά οι γυναικείες ερμηνείες είναι αριστουργηματικές) και η μελέτη, μέσω της (θεατρίζουσας) κινηματογραφικής μεθόδου του «δωματίου», των σχέσεων που εξελίσσονται ανάμεσα στους χαρακτήρες, σε συνδυασμό με το συνήθως διασκεδαστικό τους περιτύλιγμα, είναι, ειλικρινά, σκέτη απόλαυση. Και η ταινία, τελικά, αποδεικνύεται πιο συγκινητικά ανθρώπινη απ` ό,τι θα περίμενες…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.