20.000 χρόνια πριν, κατά την τελευταία Εποχή των Παγετώνων. Καθώς βρίσκεται στο πρώτο τους κυνήγι, ως δείγμα ωριμότητας για να μπει στους επίλεκτους της φυλής, ένας νεαρός, ο Ζίτα, τραυματίζεται και αφήνεται να πεθάνει γύρω από τους βίσωνες, όταν όλα πηγαίνουν στραβά. Ξυπνώντας, είναι σε κακή σωματική κατάσταση, ολομόναχος και μακριά από το χωριό του. Πρέπει να μάθει να επιβιώνει και να καθοδηγήσει τον εαυτό του μέσα στην αγριότητα της φύσης. Όταν εξημερώνει διστακτικά έναν λύκο που εγκατέλειψε η αγέλη του, ονομάζοντας τον Άλφα, αρχίζει ο ένας να εξαρτιέται από τον άλλον κατά το κυνήγι, αποκτάει έναν περίεργο σύμμαχο. Τώρα, πρέπει να βρει τον δρόμο για τους δικούς του, πριν εισβάλει ο δολοφονικός Χειμώνας.

Σκηνοθεσία:

Albert Hughes

Κύριοι Ρόλοι:

Kodi Smit-McPhee … Keda

Johannes Haukur Johannesson … Tau

Natassia Malthe … Rho

Leonor Varela … η σαμάνη

Jens Hulten … Xi

Morgan Freeman … αφηγητής (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Daniele Sebastian Wiedenhaupt

Στόρι: Albert Hughes

Παραγωγή: Albert Hughes, Andrew Rona

Μουσική: Joseph S. DeBeasi, Michael Stearns

Φωτογραφία: Martin Gschlacht

Μοντάζ: Sandra Granovsky

Σκηνικά: John Willett

Κοστούμια: Sharen Davis

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Alpha
  • Ελληνικός Τίτλος: Alpha

Παραλειπόμενα

  • Η ταινία γυρίστηκε στο Βανκούβερ, την Ισλανδία και το πάρκο Αλμπέρτα το 2016.
  • Αρχικά ανακοινώθηκε, με τίτλο The Solutrean, πως θα βγει το Καλοκαίρι του 2017. Μετά πήγε για τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, ώσπου καταστάλαξε στο Καλοκαίρι του 2018.
  • Η καθηγήτρια γλωσσολόγος Christine Schreyer ήταν η δημιουργός των γλωσσών που ακούμε, κι ενώ η επιστήμη δεν έχει καμία γνώση για τους τρόπους ομιλίας εκείνων των εποχών. Τη γλώσσα που δημιούργησε την ονόμασε Beama και τη βάσισε σε μορφές πρώιμων διαλέκτων. Σε μία σκηνή έδωσε γλώσσα και σε Νεάντερνταλ, κι ενώ απλά υποθέτουμε σήμερα ότι χρησιμοποιούσαν κάποια λεκτική μορφή επικοινωνίας.
  • Η παραγωγή δέχτηκε επιθεώρηση όταν φάνηκε ότι σκοτώθηκαν κατά τα γυρίσματα πέντε βίσωνες. Μετά την έρευνα, η Αμερικανική Ανθρωπιστική Ένωση αρνήθηκε το κλασικό “κανένα ζώο δεν πειράχτηκε κατά τα γυρίσματα” στους τίτλους της ταινίας. Δύο δε ημέρες πριν την επίσημη πρεμιέρα, η φιλοζωική ένωση PETA κάλεσε σε μποϊκοτάζ.
  • Στη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία προτίμησαν να δουν την ταινία δίχως την αφήγηση του Morgan Freeman.
  • Η ταινία βγήκε και τρισδιάστατη.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 22/12/2018

Ο Albert Hughes ανεξαρτητοποιείται από τον αδελφό του, αλλά δεν αλλάζει και κάτι από όσα είχαμε δει από το δίδυμο. Για την ακρίβεια, είτε επιστημονική φαντασία παρουσίαζαν, είτε ταινία εποχής, ένα και το αυτό. Μια βιντεοκλιπίστικη διάθεση που χάνει την αίσθηση του ντεκόρ, κάνοντας το προϊόν πιο εύπεπτο για το κοινό. Τουλάχιστον, όμως, οι Hughes το έκαναν όλο αυτό αρκετά καλά, κι ακόμα πιο ευτυχές το γεγονός ότι και μόνος του ο Albert δεν μένει πίσω.

Το «Άλφα» είναι μια ταινία για οικογενειακό κοινό. Αψηφώντας ότι υπάρχει επιστημονική σοβαρότητα στο γεγονός ότι η εξημέρωση των ζώων από τον άνθρωπο ήταν μια καμπή για την ανθρώπινη ιστορία κι όχι απλά ένα γεγονός όπως πολλά άλλα, το φιλμ επιμένει να θέλει να είναι θελκτικό κυρίως από ένα κοινό που αγνοεί τη σοβαρότητα του θέματος. Μάλιστα, είναι πολύ κρίμα που ένας ενήλικας θα πει «να μια καλή ταινία για τα παιδιά μου», χάνοντας το εκπαιδευτικό κίνητρο που θα έπρεπε να υπάρχει από την πλευρά των δημιουργών. Θα μου πείτε, από την άλλη, πόσες καλές ταινίες με ζώα είχε στη διάθεση του το συγκεκριμένο κοινό, για να παραπονιόμαστε κιόλας; Η αλήθεια είναι ελάχιστες, για αυτό ας βάλουμε λίγο στην άκρη τους «ευσεβείς μας πόθους», κι ας πάμε να δούμε το έργο ως μια απλή περιπέτεια.

Έχοντας κατά νου ότι παρακολουθείς κάτι σαν ιστορία ιθαγενών με ανεπτυγμένο ήδη τον εγκέφαλο σε όλα του τα επίπεδα (αν είχαν ως δια μαγείας αυτοκίνητα, οι συγκεκριμένοι ήρωες απλά θα έμπαιναν και θα οδηγούσαν…), αφήνεσαι στη χάρη του τοπίου και την αντίστοιχη της κάμερας του Hughes. Μια κάμερα που δεν χάνει ποτέ ευκαιρία να παίξει με τα χρώματα, τις αργές κινήσεις, τα θεαματικά πλάνα, παίρνοντας το καλύτερο από μια γενικά απλοϊκή και τετριμμένη ιστορία. Έτσι κι αλλιώς, μιλώντας πάντα για οικογενειακή ταινία, αυτή η απλότητα αφήνει τα βασικά μας ένστικτα να απολαύσουν ένα από τα πλέον όμορφα ζώα που έχουμε δει ποτέ επί της οθόνης. Το συγκεκριμένο λυκόσκυλο που επιλέγηκε είναι ο ερμηνευτής της ταινίας, σε κερδίζει σε όλες του τις παραστάσεις, αλλά και μπολιάζει το φιλμ με το απαραίτητο συναίσθημα που του λείπει. Ταιριαστός κι ο Kodi Smit-McPhee στο πλάι του, ένας νεαρός ηθοποιός που έχει μια προσωπικότητα στις εμφανίσεις του. Ευτυχώς, από την άλλη, το σενάριο δεν εξαντλεί τους κινδύνους που θα μπορούσε να συναντήσει το δίδυμο αυτό στην πορεία του, κι ας έδιναν παραπάνω νότες δράσης, κρατώντας έτσι έναν συνετό χαρακτήρα. Και γενικά, έχουμε ένα σενάριο που δεν το έψαξε ιδιαίτερα να διατηρήσει κάποια προϊστορική αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν κατέφυγε στις υπερβολές της σκηνοθετικής γραμμής.

Υπάρχουν κάμποσες λεπτομέρειες που πρέπει να ξεπεράσει κάποιος που έχει διαβάσει καλά την ανθρώπινη ιστορία, αλλά και πετιέται έξω τελείως ο θεατής του «πρώτου διδάξαντα» Jean-Jacques Annaud με τον «Πόλεμο της Φωτιάς» του. Κοιτώντας το όμως με το αθώο μάτι ενός παιδιού, δεν μπορείς να αγνοήσεις ότι η τεχνική αρτιότητα, έστω και η βιντεοκλιπίστικη, του Hughes, σε συνδυασμό πάντα με μια γενική αθωότητα κι ένα ζώο που εκφράζεται σαν οσκαρικός ερμηνευτής, παρέχουν μια περιπέτεια που δεν χάνεις αν παρακολουθήσεις. Ειδικά με οθόνη ευρεία.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

19 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.