Ληστεία σε… 30’
- 30 Minutes or Less
- 2011
- ΗΠΑ
- Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά
- Αστυνομική, Δράσης, Κωμωδία, Μαύρη Κωμωδία
O Νικ παραδίδει πίτσες σε μια μικρή πόλη μέσα σε μόλις 30 λεπτά, αλλά η άχαρη ζωή του συγκρούεται με τα μεγάλα σχέδια δύο αδέξιων εγκληματιών. Το επιπόλαιο ντουέτο αφού απαγάγει τον Νικ, τον αναγκάζει να ληστέψει μια τράπεζα… κρεμώντας του μια ωρολογιακή βόμβα στο στήθος. Με ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή του για να φέρει εις πέρας την απίθανη αποστολή, ζητά τη βοήθεια του πρώην κολλητού του. Καθώς τα λεπτά κυλούν αμείλικτα, οι δυο τους θα αντιμετωπίσουν μπάτσους, πληρωμένους δολοφόνους, πυροβόλα, αλλά και την εξίσου εκρηκτική σχέση μεταξύ τους.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Jesse Eisenberg … Nick Davis
Danny McBride … Dwayne ‘King Dwayne’ Mikowlski
Aziz Ansari … Chet Flanning (Douglas Subramaniam)
Nick Swardson … Travis Cord
Dilshad Vadsaria … Kate Flanning
Michael Pena … Chango
Bianca Kajlich … Juicy
Fred Ward … ταγματάρχης Jerry Mikowlski
Brett Gelman … Chris
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Michael Diliberti
Στόρι: Michael Diliberti, Matthew Sullivan
Παραγωγή: Stuart Cornfeld, Jeremy Kramer, Ben Stiller
Μουσική: Ludwig Goransson
Φωτογραφία: Jess Hall
Μοντάζ: Alan Baumgarten
Σκηνικά: Maher Ahmad
Κοστούμια: Christie Wittenborn
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: 30 Minutes or Less
- Ελληνικός Τίτλος: Ληστεία σε… 30’
Παραλειπόμενα
- Η πλοκή φέρει πολλά χαρακτηριστικά από ένα τραγικό γεγονός του 2003 με πρωταγωνιστή τον διανομέα πίστας Brian Wells. Παρά τις ομοιότητες, η Sony Pictures δήλωσε πως οι δημιουργοί και το καστ δεν είχαν καν υπόψιν του το γεγονός, αλλά οι δύο σεναριογράφοι το γνώριζαν “αχνά”. Πρόσωπα που συνδέονταν με τον Brian Wells έσπευσαν να καταδικάσουν την ταινία.
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 25/2/2024
Κριτικός: Ελάχιστη η χρησιμότητα της ταινίας του -απορώ που έχει θαυμαστές- Ruben Fleischer, αφού ενώ αποποιείται από το δώσει έστω και μία ορθή παρατήρηση για το κοινωνικό γίγνεσθαι των ηρώων της, δεν παρέχει τουλάχιστον μια ολοκληρωμένη ψυχαγωγία στον θεατή της.
Αφού περάσουμε ένα μισάωρο καταιγισμού από σκατολογικό χιούμορ, το στόρι μπαίνει σε μια ευθεία δράσης, η οποία και θα μας πάει έως το φινάλε. Καθώς όμως ξετυλίγεται η δράση, αρχίζει παραδόξως να γίνεται αντικείμενο νοσταλγίας το ποταπό εκείνο χιούμορ της έναρξης, που αν μη τι άλλο καθόριζε την ταινία ως καθαρά κωμική. Η συμπαθητική περσόνα του Jesse Eisenberg έρχεται κι αυτή σε αντιδιαστολή με ένα σενάριο που πλέον αναζητά μονάχα ιδέες για να συνεχίζει να κινείται, ενώ οι υπόλοιποι χαρακτήρες κρύβουν το χιούμορ που απλά αντανακλούν (λόγω «αμερικανική βλακείας» αλά αδελφοί Coen), μια και είναι λίγες οι ατάκες που πιάνουν τόπο.
Αυτό που μένει είναι πως παρακολούθησες μια γενικά φτηνότατη σε όλα της παραγωγή, που τα λίγα μέσα της δεν τα χρησιμοποιεί προς όφελος της, παρά μόνο για να βγει μια ταινία συνταγής για ανεξάρτητη μαύρη κωμωδία. Και μπορεί αυτός ο «τίτλος» να παράγει με ευκολία cult επιτυχίες τουλάχιστον για τη μικρή οθόνη, η εν λόγω περίπτωση κουβαλάει πολλές συμβάσεις για να πετύχει κάτι τέτοιο, και δυστυχώς οι συμβάσεις αυτές βγαίνουν στην ποιότητα της.
Βαθμολογία:
Γκαλερι φωτογραφιων
