Η Μάνα Έχει Πάντα Δίκιο
- Because I Said So
- 2007
- ΗΠΑ
- Αγγλικά, Ιταλικά, Μανδαρινικά
- Αισθηματική, Κομεντί
- 28 Ιουνίου 2007
Η Δάφνη είναι μια γυναίκα έτοιμη να γιορτάσει τα 60ά της γενέθλια. Χήρεψε νωρίς και μεγάλωσε μόνη της τις τρεις της κόρες. Οι δύο παντρεύτηκαν, η μικρή όμως, η Μίλι, επιλέγει πάντοτε λάθος άντρες, Γι’ αυτό η μητέρα της αποφασίζει να της βρει τον τέλειο. Έτσι λοιπόν βάζει μια αγγελία στην εφημερίδα προς αναζήτηση του ιδανικού αρσενικού. Πράγματι θα βρεθεί ένας πλούσιος αρχιτέκτονας, αλλά ξαφνικά στη ζωή της νεαρής μπαίνει κι ένας μποέμ μουσικός. Ο τυχερός που θα κλέψει την καρδιά της νεαρής θα είναι τελικά ο…
Σκηνοθεσία:
Michael Lehmann
Κύριοι Ρόλοι:
Diane Keaton … Daphne Wilder
Mandy Moore … Milly Wilder
Gabriel Macht … Johnny Dresden
Tom Everett Scott … Jason Grant
Lauren Graham … Δρ Maggie Wilder-Decker
Piper Perabo … Mae Wilder
Stephen Collins … Joe Dresden
Colin Ferguson … Derek Decker
Tony Hale … Stewart
P.J. Byrne … φωτογράφος
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Karen Leigh Hopkins, Jessie Nelson
Παραγωγή: Paul Brooks, Jessie Nelson, Michael Newstat
Μουσική: David Kitay
Φωτογραφία: Julio Macat
Μοντάζ: Paul Seydor, Troy Takaki
Σκηνικά: Sharon Seymour
Κοστούμια: Shay Cunliffe
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Αρνητική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Because I Said So
- Ελληνικός Τίτλος: Η Μάνα Έχει Πάντα Δίκιο
Παραλειπόμενα
- Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η Diane Keaton βρέθηκε υποψήφια για Χρυσό Βατόμουρο.
- Το μάρκετινγκ της ταινίας περιλάμβανε μια σειρά γυναικείων -κάτω- εσωρούχων με ρητά από το φιλμ.
- Με το 82% του κοινού να είναι γυναίκες, το φιλμ πέτυχε να εισπράξει 69,5 εκατομμύρια δολάρια, παρά τις αρνητικές κριτικές. Το μπάτζετ ήταν στα 39.
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 25/6/2007
Κριτικός: Αν είστε μια παρέα από κοπέλες με ευαισθησία πάνω στο θέμα “πότε και ποιον θα παντρευτώ”, αυτή είναι η ταινία σας.
Ο Μάικλ Λέμαν (κι όμως είχε ξεκινήσει με το Heathers) παρουσιάζει μια κομεντί αυστηρώς αφιερωμένη στη γυναικεία ψυχολογία και στην ιδανική σχέση μιας μητέρας με τις κόρες της. Πρόκειται για μια ανάλαφρη και κρυφο(φανερο)-συντηρητική κομεντί που προτείνεται μόνο σε αυτές τις γυναικοπαρέες -προτείνεται για multiplex, μήπως και οι αρσενικοί συνοδοί ξεγλιστρήσουν στο σκοτάδι και χωθούν σε παρακείμενη αίθουσα… Το σενάριο είναι κάποιες στιγμές αψυχολόγητο, κάποιες αιχμάλωτο των κλισέ και χωρίς καμία διάθεση να σχολιάσει την κοινωνική παράμετρο του θέματος. Θα πρέπει επίσης να αντέχετε, ή ακόμα ορθότερα, να σας αρέσουν οι υπερβολικές αντιδράσεις της Νταϊάν Κίτον, που κουβαλάει όλη την ταινία στην πλάτη της, ερμηνεύοντας για μία ακόμα φορά το αμερικανικό πρότυπο της σούπερ-μαμάς -μια γυναίκα που δεν έχει παραδοθεί από τον χρόνο και ταυτόχρονα δεν αφήνει το χάσμα γενεών να την απομακρύνει από τα παιδιά της. Πιο συμπαθητική, παραδόξως, εδώ η Μάντι Μουρ.
Τίποτα βαρύτερο από ένα φτερό στον άνεμο, και κανένα μήνυμα που να αξίζει να επεξεργαστείς σοβαρά.
Βαθμολογία:
0 κακή | 1 μέτρια | 2 ενδιαφέρουσα | 3 καλή | 4 πολύ καλή | 5 αριστούργημα
Γκαλερι φωτογραφιων
