Επώνυμο: Λακόμπ, Όνομα: Λισιέν (1974)

ΣΥΝΟΨΗ

Καλοκαίρι του 1944. Σε μια μικρή πόλη της νοτιοδυτικής Γαλλίας, ο 18χρονος Λισιέν ζητά να στρατολογηθεί στην αντίσταση, επιδιώκοντας τη δράση αλλά χωρίς να έχει ξεκάθαρη συνείδηση για το τι ακριβώς συμβαίνει γύρω του. Όταν απορρίπτεται λόγω νεαρής ηλικίας, θα αντιδράσει προσεγγίζοντας την γκεστάπο. Μεθυσμένος από την αίσθηση εξουσίας που γεύεται, θα αρχίσει να καταδίδει τους συμπατριώτες του. Η ζωή του ίδιου και των γύρω του ωστόσο περιπλέκεται, όταν ερωτεύεται την κόρη ενός πλούσιου εβραίου ράφτη.

Σκηνοθεσία:

Louis Malle

Κύριοι Ρόλοι:

Pierre Blaise … Lucien Lacombe

Aurore Clement … France Horn

Therese Giehse … Bella Horn

Holger Lowenadler … Albert Horn

Stephane Bouy … Jean-Bernard de Voisin

Loumi Iacobesco … Betty Beaulieu

Jean Rougerie … αστυνόμος Tonin

Ave Ninchi … Κα Georges

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Louis Malle, Patrick Modiano

Παραγωγή: Louis Malle, Claude Nedjar

Φωτογραφία: Tonino Delli Colli

Μοντάζ: Suzanne Baron

Σκηνικά: Ghislain Uhry

Κοστούμια: Corinne Jorry

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Lacombe Lucien
Ελληνικός Τίτλος: Επώνυμο: Λακόμπ, Όνομα: Λισιέν
Διεθνής Τίτλος: Lacombe, Lucien

Κύριες Διακρίσεις

Υποψήφιο για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας (Γαλλία).
Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα ξενόγλωσσης ταινίας.
Βραβείο Bafta καλύτερης ταινίας και βραβείο ΗΕ. Υποψήφιο για σκηνοθεσία και σενάριο.

Παραλειπόμενα

Το αρχικό σενάριο είχε τίτλο Το Γεράκι (βασισμένο εν μέρει σε προσωπικές εμπειρίες του σκηνοθέτη), και τοποθετούνταν στο σύγχρονο Μεξικό. Επειδή όμως ο Malle δεν κατάφερε να πάρει άδεια για γυρίσματα ούτε στο Μεξικό ούτε εναλλακτικά στη Χιλή, αποφάσισε να το τοποθετήσει στον καιρό της γερμανικής κατοχής (εκεί είχε άλλωστε εμπειρία ο -μετέπειτα- νομπελίστας συγγραφέας Patrick Modiano).
Στη Γαλλία η ταινία συνάντησε αντιδράσεις, όντας μία από τις πρώτες που παραδέχονταν τη μαζική ύπαρξη γάλλων προδοτών επί της γερμανικής κατοχής, κάτι που ως τότε δεν ήταν αποδεκτό (μιλούσαν επίσημα για ελάχιστους).
Ντεμπούτο για την Aurore Clement.

Μουσικά Παραλειπόμενα

Το σάουντρακ κατακλύζεται από τις μελωδίες του Django Reinhardt.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη
Έκδοση Κειμένου: 1/2/2010

Ο απαγορευμένος έρωτας δύο νέων την εποχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας σόκαρε και προκάλεσε. Τόσα χρόνια μετά περνώντας από το στάδιο του κοινότυπου και χιλιοειπωμένου έχει καταντήσει κλισέ. Σήμερα οι περισσότεροι από μας όταν ακούμε τις λέξεις απαγορευμένος έρωτας σκεφτόμαστε παθιασμένες ερωτικές σκηνές σε δωμάτια ξενοδοχείων και τουαλέτες, δακρύβρεχτους αποχαιρετισμούς σε σταθμούς τρένων κι αεροδρόμια, και βαρύγδουπες διακηρύξεις αιώνιας πίστης. Ακριβώς σε όλους εμάς είναι που απευθύνεται ο Louis Malle με το Lacombe Lucien. Και φυσικά, όχι γιατί η ταινία έχει όλα όσα προανέφερα, αλλά επειδή δεν έχει τίποτα από αυτά. Ποιος σας είπε ότι ο ερωτευμένος πρέπει σώνει και καλά να κλαίει και να χτυπιέται; Ότι πρέπει να λέει συνέχεια τι νιώθει; Όλοι, σχεδόν, οι υπόλοιποι σκηνοθέτες… λάθος σας τα είπαν!

Δεν είναι όμως μόνο η ολότελα διαφορετική απόδοση του έρωτα που χαρακτηρίζει την ταινία, είναι και ο τρόπος που θίγονται τόσα άλλα θέματα με ένα σενάριο ταυτόχρονα απλό αλλά πανέξυπνο. Ο Louis Malle για άλλη μια φορά γνωρίζει σε ποια στοιχεία πρέπει και μπορεί να πατήσει, σε τι να δώσει σημασία και σε τι όχι. Τελικά, δεν θα σας κάνει ούτε εσάς τη μεγαλύτερη εντύπωση που μέσα από αυτό το σενάριο κι από έναν ήρωα λιγομίλητο καταφέρνει να πει τόσα πολλά. Θα καταφέρει να σας κάνει να επανεξετάσετε, αν όχι να αναθεωρήσετε, τις απόψεις σας περί ενοχής και αθωότητας, περί αυτοθυσίας και φυσικά περί έρωτα.

Παρόλα αυτά δεν πρόκειται για μία από τις καλύτερες ταινίες του Malle, κυρίως λόγο της μεγάλης διάρκειας της. Το σενάριο κάπου κάνει κοιλιά και αναλώνεται σε σκηνές που δεν μοιάζουν απαραίτητες ούτε για την εξέλιξη της ιστορίας, ούτε για να κατανοήσουμε πληρέστερα τους χαρακτήρες της. Επιπλέον, η ταινία σε αφήνει με την αίσθηση ότι κάτι λείπει. Αυτό που λείπει από ένα σενάριο επίπεδο είναι η κορύφωση. Αυτό το κάτι που θα σε αφήσει άφωνο, δυστυχώς δεν έρχεται ποτέ.

Συμπερασματικά, πρόκειται για μια ταινία που αφενός θα σας αποκαλύψει όλα σχεδόν τα χαρακτηριστικά του κινηματογράφου του Malle, και αφετέρου θα σας κάνει να δείτε πολλά θέματα με διαφορετικά μάτια.

Βαθμολογία: