Η Παναγία των Παρισίων

Στο Παρίσι του Μεσαίωνα, στη σκιά του καθεδρικού ναού, η όμορφη χορεύτρια Εσμεράλντα προκαλεί καρδιές και λάγνα βλέμματα. Οι ζητιάνοι και οι απατεώνες της φτωχογειτονιάς του Παρισιού, ο ποιητής Γκρίνγκοϊρ και ο Φοίβος, ο λοχαγός της φρουράς, την περιτριγυρίζουν και τη θαυμάζουν. Ο φοβερός αλχημιστής Κλοντ Φρολ είναι έτοιμος να διαπράξει εγκλήματα για χάρη της. Όταν τίθεται υπό υποψία και καταδικάζεται σε βασανιστήρια, η Εσμεράλντα σώζεται από τον κωδωνοκρούστη της Παναγίας των Παρισίων, τον Κουασιμόδο, ένα τερατώδες ον που θα την αγαπήσει και θα την προστατεύσει μέχρι να ενωθούν επιτέλους στον θάνατο.

Σκηνοθεσία:

Jean Delannoy

Κύριοι Ρόλοι:

Gina Lollobrigida … Esmeralda

Anthony Quinn … Quasimodo

Jean Danet … λοχαγός Phoebus de Chateaupers

Alain Cuny … Claude Frollo

Robert Hirsch … Pierre Gringoire

Danielle Dumont … Fleur de Lys

Philippe Clay … Clopin Trouillefou

Jean Tissier … βασιλιάς Louis XI

Jacques Dufilho … Guillaume Rousseau

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Jean Aurenche, Jacques Prevert, Ben Hecht

Παραγωγή: Raymond Hakim, Robert Hakim

Μουσική: Georges Auric

Φωτογραφία: Michel Kelber

Μοντάζ: Henri Taverna

Σκηνικά: Rene Renoux

Κοστούμια: Georges K. Benda

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: Notre-Dame de Paris
• Ελληνικός Τίτλος: Η Παναγία των Παρισίων
• Διεθνής Τίτλος: The Hunchback of Notre Dame
• Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: Victor Hugo’s The Hunchback of Notre-Dame

Άμεσοι Σύνδεσμοι

• Η Παναγιά των Παρισίων (1923)
• Η Παναγία των Παρισίων (1939)
• Η Παναγία των Παρισίων (1996)

Σεναριακή Πηγή

• Μυθιστόρημα: Notre Dame de Paris του Victor Hugo.

Παραλειπόμενα

• Όχι μόνο υπήρξε η πρώτη έγχρωμη μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος, αλλά ήταν και σε CinemaScope.
• Ο διάσημος καθεδρικός ναός του Παρισίου αναπαραστάθηκε στα στούντιο της Βουλώνης. Τα σκηνικά ήταν αυτά που εκτόξευσαν το κόστος παραγωγής στο 1 εκατομμύριο δολάρια.
• Χίλιοι κομπάρσοι επιστρατεύθηκαν για τις σκηνές του πλήθους. Ανάμεσα σε αυτούς, είχαν προσληφθεί και αρκετοί ζητιάνοι.
• Η αμερικανική λογοκρισία δεν δέχονταν να αναφέρεται ο Φρολό ως κληρικός. Παρόλα αυτά, ο Jacques Prevert παρεισφρέει στο κείμενο αναφορές προς αυτόν ως “άνθρωπος της εκκλησίας”.
• Ο Jean Delannoy επέμενε ο χαρακτήρας του Φρολό να επιστρέψει στην ψυχασθενική  μορφή που δομήθηκε από τον Victor Hugo, μια και στις πρώτες κινηματογραφικές μεταφορές είναι πιο μονοδιάστατες οι προθέσεις του. Εξού και η αρχή της ταινίας εμφανίζει το “ananke” (ανάγκη: ελληνική προσωποποίηση του μοιραίου) επί των τοίχων του ναού, που ήταν άλλωστε κι αυτό που είχε εμπνεύσει τον Hugo να γράψει το αριστούργημα του.
• Υπήρξε η μεγαλύτερη εγχώρια επιτυχία στη Γαλλία για τη χρονιά του, κόβοντας πάνω από 1 εκατομμύριο εισιτήρια. Αλλά και στις ΗΠΑ είχε κέρδη 2,25 εκατομμυρίων δολαρίων.