Μετά τον θάνατο της μητέρας της, η Στέισι μετακομίζει στον πρόσφατα αποφυλακισμένο θείο της, Γουίλ, σε μια απόμακρη περιοχή της κεντρικής Ιρλανδίας. Την ώρα που οι δυο τους αρχίζουν να γνωρίζουν ο ένας τον άλλον, και προσπαθούν να διαμορφώσουν μια οικογένεια, έχουν ταυτόχρονα να αντιμετωπίσουν τις σκοτεινές σκιές του παρελθόντος. Η μικρή δεν γίνεται δεκτή από το τοπικό σχολείο, λόγω της πρόσφατα ανεπτυγμένης της ναρκοληψίας, ενώ ο Γουίλ πλησιάζει στο να σπάσει την απαγόρευση κυκλοφορίας που του έχει επιβληθεί, και μαζί την ευκαιρία του να γίνει ένας καλός πατέρας.

Σκηνοθεσία:

Mark Noonan

Κύριοι Ρόλοι:

Lauren Kinsella … Stacey

Aidan Gillen … Will

George Pistereanu … Tibor

Erika Sainte … Emilie

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Mark Noonan

Παραγωγή: Conor Barry, John Keville

Μουσική: David Geraghty

Φωτογραφία: Tom Comerford

Μοντάζ: Colin Campbell

Σκηνικά: Neill Treacy

Κοστούμια: Laura Anne Mooney

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Φεστιβάλ.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: You’re Ugly Too

Ελληνικός Τίτλος: Είσαι και Άσχημος

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ Αθηνών.

Παραλειπόμενα

  • Η ταινία ήταν έτοιμη μέσα σε τρεις εβδομάδες.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σπύρος Δούκας

Έκδοση Κειμένου: 6/10/2015

Ο Γουίλ (Έινταν Γκίλεν, γνωστός από την τηλεοπτική σειρά Game of Thrones) αποφυλακίζεται πρόωρα με περιορισμούς ύστερα από τέσσερα χρόνια, ώστε να αναλάβει την κηδεμονία της έφηβης ανιψιάς του, Στέισι (Λόρεν Κινσέλα), μετά το θάνατο της μητέρας της. Μένουν μαζί σε ένα τροχόσπιτο σε μια επαρχία της Ιρλανδίας.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Μαρκ Νούναν παραδίδει ένα δράμα χαρακτήρων με κωμικά στοιχεία που χαρακτηρίζεται έντονα από τον αέρα του ανεξάρτητου. Χωρίς να είναι κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο σαν ιδέα, είναι κυρίως η χημεία μεταξύ των δύο χαρακτήρων που δουλεύει πολύ καλά, αλλά και το σεναριακό χτίσιμο της σχέσης τους. Ιδίως η μικρή Λόρεν Κινσέλα είναι μια μικρή αποκάλυψη. Ιδιαίτερα αντιδραστική και καχύποπτη απέναντι στο θείο της, βρίσκει συνεχώς, με αστείρευτη εφευρετικότητα, ιδιαίτερα εύστοχες ατάκες και τρόπους να του αντιμιλήσει. Ο Γουίλ είναι «το ρεμάλι, ο θείος της», αλλά μοιάζει ταυτόχρονα πατέρας και φίλος της. Επίσης εύστοχο το ότι ο θεατής μαθαίνει για την πραγματική σχέση τους περίπου στα μισά της ταινίας, ενώ μέχρι τότε προφανώς υποθέτει ότι είναι πατέρας της. Ο Γουίλ από την πλευρά του είναι ειλικρινής και ρεαλιστής. Θέλει να την προστατεύσει, ενώ μέσα από τη σχέση τους γίνεται ξεκάθαρο πως την αγαπάει και τη νοιάζεται.

Δευτερεύοντες χαρακτήρες παρεμβάλλονται με στόχο να στηρίξουν τους δύο βασικούς, να ενισχύσουν το δεσμό και τη σχέση τους και συνεπώς να τους φέρουν πιο κοντά. Συνολικά πρόκειται για ένα σχετικά ανάλαφρο έργο με μια απλή και όμορφη αισθητική, χαρακτηριστική του ανεξάρτητου σινεμά. Αξιοποιεί και επικεντρώνεται σωστά στους χαρακτήρες του, παραμένοντας πάντα ευχάριστο στην παρακολούθηση.

Ο Μαρκ Νούναν παρευρέθηκε στην προβολή της ταινίας και ακολούθησαν ερωτήσεις. Είπε πως βρήκε τη μικρή πολύ εύκολα, πράγμα ανακουφιστικό από τη στιγμή που ήταν ο κύριος χαρακτήρας της ταινίας. Ως προς τη συνεργασία με ηθοποιό παιδί, εξήγησε ότι τα παιδιά διαθέτουν μια φυσικότητα και ουσιαστικά παίζουν τον εαυτό τους. Δεν είναι δυνατό να προσαρμοστούν εύκολα σε κάτι διαφορετικό. Οπότε, συνήθως είτε είναι κατάλληλα για έναν ρόλο, είτε όχι. Δεν μπορούν να αλλάξουν. Ο Νούναν δεν ήταν έντονα παρεμβατικός με τους ηθοποιούς του, αλλά εξήγησε πως κατά βάση τους άφησε ελεύθερους από τη στιγμή που είδε πως ήταν σωστοί για την ταινία, ενώ ο ρόλος του Γούιλ ήταν ειδικά γραμμένος για τον Έινταν Γκίλεν. Σε σχέση με το τέλος της ταινίας, ανέφερε πως δεν ήταν το τέλος που είχε γράψει στο σενάριο, αλλά κατέληξε σε αυτό ύστερα από την εμπειρία του γυρίσματος της υπόλοιπης ταινίας. Αποφάσισε να το αλλάξει, ώστε να προσδώσει έναν πιο αμφιλεγόμενο τόνο. Ο τίτλος «Είσαι και άσχημος» προέρχεται από την κατάληξη ενός ανεκδότου, το οποίο ήταν στην αρχή τοποθετημένο νωρίς, αλλά τελικά χρησιμοποιήθηκε σαν κλείσιμο στην συνολική ανοιχτή κατάληξη, ώστε να προσδώσει έναν γλυκόπικρο τόνο που συμβαδίζει με το αίσθημα που κυριαρχεί στο υπόλοιπο έργο και προέρχεται από το συνδυασμό κωμωδίας και δράματος. Όσον αφορά τις επιρροές του ανέφερε τον Αλεξάντερ Πέιν, τον Τομ ΜακΚάρθι και στη συνέχεια τους Νταρντέν και τον Καουρισμάκι.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

9 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.