Ο ηλικιωμένος ιατρός Άιζακ Μποργκ ταξιδεύει με το αυτοκίνητό του για την πόλη Λουντ, όπου θα τιμηθεί από το παλιό του πανεπιστήμιο για την 50χρονη καριέρα του. Στο ταξίδι τον συνοδεύει η έγκυος νύφη του, Μαριάν, η οποία δεν τρέφει και τα ευγενέστερα των συναισθημάτων για τον εγωπαθή πεθερό της. Στη διαδρομή, έπειτα κι από έναν εφιάλτη που θα τον προβληματίσει, ο ιατρός θα συναντήσει διάφορα πρόσωπα που συνειρμικά θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τα όνειρα του παρελθόντος και τις μνήμες μιας ζωής που έχει μείνει πίσω, και το ταξίδι του θα μετατραπεί τελικά σε μια πνευματική πορεία συμφιλίωσης με το παρελθόν και τους οικείους του, με το υποσυνείδητο να συναντά τους φόβους, τις αυταπάτες και τις διαψεύσεις μιας ζωής, πετυχημένης κοινωνικά, αλλά ακυρωμένης ερωτικά και συναισθηματικά.

Σκηνοθεσία:

Ingmar Bergman

Κύριοι Ρόλοι:

Victor Sjostrom … Δρ Eberhard Isak Borg

Bibi Andersson … Sara

Ingrid Thulin … Marianne Borg

Gunnar Bjornstrand … Δρ Evald Borg

Jullan Kindahl … Agda

Folke Sundquist … Anders

Naima Wifstrand … Κα Borg

Max von Sydow … Henrik Akerman

Gertrud Fridh … Karin Borg

Sif Ruud … θεία Olga

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Ingmar Bergman

Παραγωγή: Allan Ekelund

Μουσική: Erik Nordgren

Φωτογραφία: Gunnar Fischer

Μοντάζ: Oscar Rosander

Σκηνικά: Gittan Gustafsson

Κοστούμια: Millie Strom

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Smultronstallet

Ελληνικός Τίτλος: Άγριες Φράουλες

Διεθνής Τίτλος: Wild Strawberries

Εναλλακτικός Τίτλος: Smultron-Stallet

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ αυθεντικού σεναρίου.
  • Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.
  • Υποψήφιο για Bafta καλύτερης ταινίας από οποιαδήποτε προέλευση και ξένου ηθοποιού (Victor Sjostrom).
  • Χρυσή Άρκτος και βραβείο FIPRESCI στο φεστιβάλ Βερολίνου.
  • Βραβείο Pasinetti στο φεστιβάλ Βενετίας.

Παραλειπόμενα

  • Θεωρείται ως μία από τις σπουδαιότερες ταινίες στη μακρά φιλμογραφία του Ingmar Bergman. Σίγουρα, είναι η πλέον αισιόδοξη και συναισθηματική. Η ταινία καταπιάνεται με τα προσφιλή θέματα του μεγάλου δημιουργού: τις σχέσεις ενός ζευγαριού, την έλλειψη επικοινωνίας, τη ζωή, την ευτυχία, τις αναμνήσεις, τον θάνατο.
  • Ο σουηδικός τίτλος παραπέμπει στην τοποθεσία όπου φυτρώνουν οι άγριες φράουλες στη Σουηδία, τα καλοκαίρια. Το καλοκαίρι είναι ένα προσφιλές μοτίβο του Bergman, καθώς μοιάζει να σηματοδοτεί για εκείνον την εποχή που εξαγνίζει τον άνθρωπο από ενοχές και υπαρξιακές αγωνίες.
  • Ο ίδιος ο Bergman διατείνεται ότι η σύλληψη του σεναρίου έγινε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του, όταν, σε μια στάση στην πόλη Ουψάλα, αντίκρισε το σπίτι της γιαγιάς του. Τότε ήταν που σκέφτηκε πόσο ωραία θα ήταν να μπορούσε να μπει στο σπίτι, να τα βρει όλα όπως ήταν στα παιδικά του χρόνια, και μετά, ανοίγοντας μια πόρτα, να βρεθεί ξανά στο σήμερα. Εντέλει, η ιδέα αυτή έγινε σενάριο, το οποίο έγραψε μέσα σε ένα νοσοκομείο.
  • Ο πρωταγωνιστής της ταινίας δεν είναι άλλος από τον Victor Sjostrom, τον σημαντικότερο σκηνοθέτη βωβού κινηματογράφου της Σουηδίας, τον οποίο ο Bergman θεωρούσε μέντορά του. Μάλιστα, η άμαξα που μεταφέρει το φέρετρο (στον πρώτο εφιάλτη του πρωταγωνιστή) παραπέμπει στην ταινία του Sjostrom Η Άμαξα Φάντασμα (1921), την οποία ο Bergman χαρακτήριζε ως «ταινία των ταινιών» και αποτελούσε πηγή έμπνευσής του για κάθε κινηματογραφικό του έργο.
  • Η ταινία επηρέασε πολλούς δημιουργούς, αλλά κυριότερα τον Woody Allen. Ειδικά στις ταινίες Ζωντανές Αναμνήσεις (1980) και Διαλύοντας τον Χάρι (1997), η αναφορά είναι άμεση.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 17/6/2019

Μέσα στην ίδια χρονιά, ο Bergman έβγαλε τις Φράουλες και τη Σφραγίδα, σταματώντας τον κινηματογραφικό χρόνο της «καθωσπρέπει» αφήγησης, και γεννώντας όλη αυτή την επίθεση του σινεφιλισμού της ευρωπαϊκής δεκαετίας του 1960. Και ενώ στη Σφραγίδα είναι καθορισμένα εξόφθαλμος ο υπερβατισμός του, εδώ στις Φράουλες… είναι «βωβός».

Η παρουσία του Victor Sjostrom κρύβει από μόνη της συμβολισμούς που είχαν μείνει μετέωροι από τη σουδική κινηματογραφική δεκαετία του 1910. Απλά ο καθηγητής Μποργκ-δημιουργός Sjostrom είναι πλέον σε ηλικία που είτε θα συμβιβαστεί με τα φαντάσματα που γεννούσε στα νιάτα του, είτε αυτά θα συνεχίσουν να τον καταδιώκουν ως τις στερνές του ώρες. Ο χαρακτήρας του καθηγητή είναι ο τυπικός τεκτονικός Βορειοευρωπαίος, αυτός που ζει με τον ορθολογισμό, αλλά για να το πράξει αυτό, θυσιάζει την όμορφη πλευρά της ζωής, τον συναισθηματισμό. Κλείνεται στον εαυτό του ως άμυνα έναντι όσων τυχών θα του χαλούσαν τη βολεμένη μοναξιά του, κι επιλέγει να πορευτεί δίχως ρίσκα. Υπολόγιζε όμως χωρίς το υποσυνείδητο, που έστω κι αργά θα έρθει να τον επισκεφτεί ως άλλον Σκρουτζ από μια κρυφή επιρροή του εν λόγω έργου, το «A Christmas Carol».

Ο ίδιος ο τίτλος της ταινίας κρύβει τον ροδανθό του έργου του Ντίκενς, που δεν είναι άλλος από τη νεανική ερωτική απογοήτευση. Οι άγριες φράουλες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την κοπέλα που συνήθιζε να τις μαζεύει, και μάλιστα σε μια συγκεκριμένη στιγμή που επέλεξε να αφήσει τον καθηγητή και να στραφεί σε μια άλλη αγάπη. Τι κρίμα που στα νιάτα ο θάνατος φαντάζει τόσο μακρινός, που είναι σαν να δίνει δικαίωμα στον άνθρωπο για καθοριστικά σφάλματα, που συχνά δεν μέλλει να ξεπεράσει ποτέ. Τουλάχιστον, στην περίπτωση μας, ως τη σημερινή υπερβατική ημέρα, όπου ο ήρωας μας είτε θα αδράξει την ευκαιρία να συμφιλιωθεί με το τώρα του, είτε θα συνεχίσει να ζει μέσα σε φέρετρο, πριν αυτό πάρει καν σάρκα και οστά.

Ο Bergman μιλάει ανοιχτά για θάνατο, και μάλιστα «ζωή εν τάφω», αλλά είναι την ίδια ώρα αισιόδοξος. Τονίζει το «ποτέ δεν είναι αργά», κρίνοντας την ίδια ώρα τη νοοτροπία των συμπατριωτών του και το τέλμα που αυτή μπορεί να οδηγήσει. Βλέπει στα νιάτα της εποχής του τραγούδια, χαρά, πάθος για ελευθερία και έρωτα, αντίθετα με τις νεκροφόρες και τον άκρατο προτεσταντισμό του παρελθόντος. Ένας δημιουργός έντονων αντιθέσεων, κάτι σαν ορόσημο ανάμεσα στο ξέφρενο τώρα και το στριφνό πριν. Κυρίως, ένας δημιουργός συμβιβαστικών λύσεων, που θα απελευθερώσουν τα φαντάσματα του παρελθόντος, ώστε οι ζωντανοί του παρόντος να μπορέσουν να ζήσουν αληθινά ευτυχισμένοι.

Όσο όμως φροϋδική κι αν ακούγεται η ανάλυση μου πάνω στις Φράουλες, η ταινία δεν είναι ο σκληρός Bergman που θα κάνει την εμφάνιση του, πχ, στην Περσόνα. Δεν τον έχουν άλλωστε πάρει ακόμα τα χρόνια, παρά την ήδη φανερή μεστότητα του μυαλού του. Πρόκειται επίσης για διαχρονικό σινεμά, αφού είναι ανθρωποκεντρικό και όχι άμεσα κοινωνικό. Και όπως οι περισσότερες από τις ταινίες του, και αντίθετα με το σύννεφο που σκευάζει συχνά τη νοοτροπία ενός Σκανδιναβού, είναι τόσο δροσερό που ταιριάζει σε θερινή προβολή, σαν μια νότα σινεφιλικής δροσιάς υπό το ζεστό φως μόνο των αστεριών.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.