Κι Αν σου Κάτσει;
- Whatever Works
- 2009
- ΗΠΑ
- Αγγλικά
- Αισθηματική, Κομεντί, Κωμωδία
- 19 Νοεμβρίου 2009
Ο Μπόρις απολαμβάνει τη συνταξιοδότηση έχοντας έναν κακό λόγο για τον καθένα και τα πάντα. Η ζωή του έρχεται τα πάνω-κάτω όταν σε αυτή εισβάλει η 21χρονη Μέλοντι, μια απλοϊκότατη στο μυαλό αλλά όμορφη κοπέλα.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Larry David … Boris Yelnikoff
Evan Rachel Wood … Melody Celestine
Ed Begley Jr. … John Celestine
Patricia Clarkson … Marietta Celestine
Conleth Hill … Brockman
Henry Cavill … Randy Lee James
Michael McKean … Joe
John Gallagher Jr. … Perry Singleton
Jessica Hecht … Helena
Carolyn McCormick … Jessica
Christopher Evan Welch … Howard
Olek Krupa … Morgenstern
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Woody Allen
Παραγωγή: Letty Aronson, Stephen Tenenbaum
Φωτογραφία: Harris Savides
Μοντάζ: Alisa Lepselter
Σκηνικά: Santo Loquasto
Κοστούμια: Suzy Benzinger
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Whatever Works
- Ελληνικός Τίτλος: Κι Αν σου Κάτσει;
Παραλειπόμενα
- Μετά από τέσσερις ταινίες στην Ευρώπη, ο Woody Allen επέστρεψε εδώ για γυρίσματα στη γενέτειρα του, Νέα Υόρκη.
- Ο Larry David ήταν διστακτικός στο να αποδεχτεί τον κεντρικό ρόλο, τονίζοντας στον Allen ότι η δουλειά του στο Curb Your Enthusiasm βασίζονταν στον αυτοσχεδιασμό, αλλά ο τελευταίος επέμεινε και τον έπεισε.
- Εν μέρει λόγω των πολλών αναφορών που ήθελαν την ταινία να αποτελεί μια αυτοβιογραφία για τον -μεσήλικα- Allen, ο νεοϋορκέζος δημιουργός αποκάλυψε ότι το εν λόγω σενάριο ήταν γραμμένο από τις αρχές των 1970, και μάλιστα ότι προορίζονταν για να πρωταγωνιστήσει ο Zero Mostel -το είχε βάλει στο συρτάρι έπειτα από τον θάνατο του κωμικού το 1977. Τα μόνα που άλλαξε 30 χρόνια μετά, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, ήταν οι αναφορές σε επιμέρους τοποθεσίες.
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 12/11/2009
Κριτικός: Ο Woody Allen μιλάει απευθείας με το κοινό με την αρχή του έργου και -μεταξύ ξεκαρδιστικών άλλων- πετάει κι ένα ψεματάκι: μας προειδοποιεί πως η ταινία δεν θα είναι ακόμα ένα feelgood έργο. Κι όμως, έχουμε το πιο feelgood έργο που έχει παράγει ποτέ ο φύσει απαισιόδοξος Νεοϋορκέζος, με κωμικούς διαλόγους, κομεντί πλοκή κι ένα απόλυτο happy-end για τελείωμα. Αν το έκανε αυτό κάποιος άλλος (εκτός από τον Τσέχοφ) θα τραβούσαμε τα μαλλιά μας! Αντί αυτού, φεύγεις με ένα διαυγές χαμόγελο και περιμένεις να στεγνώσουν τα δάκρυα από τα γέλια που έχεις ρίξει…
Υπεραπλουστευμένος Allen ξέραμε ότι υπάρχει, αλλά εδώ παραείναι. Το κείμενο έχει θεατρική δομή, σαν ξέφρενος Neil Simon, και η εικόνα προσπαθεί να παραπέμψει σε κομεντί δεκαετίας 1930. Το πρόβλημα είναι πως ξεκινάει με απίστευτη φόρα, και από τη μέση και μετά κάπου χαλαρώνει, φανερώνοντας την έλλειψη ιδεαλιστικού βάθους. Τι και με αυτό; Ο Larry David είναι ο καλύτερος μίμος του Allen σε ταινία του (το είχε ήδη αποδείξει μέσω των τηλεοπτικών του εμφανίσεων) και τα Όσκαρ θα αστοχήσουν αν τον αγνοήσουν. Η Evan Rachel Wood είναι μια ουσιαστικότερη αναβίωση της Mira Sorvino του Ακαταμάχητη Αφροδίτη, κι εκείνη είχε τιμηθεί με Όσκαρ. Κάποιες από τις ατάκες είναι θανατηφόρες από τις καλές κωμικές εποχές του γουντιαλενικού σύμπαντος και ξεπληρώνουν την απλότητα της πλοκής. Τέλος, το ντεκόρ στο σπίτι του ήρωα είναι υπερβολικά καλοφτιαγμένο και παραπέμπει σε θεατρική σκηνή του Μπρόντγουεϊ. Πάρτε την απαισιοδοξία σας σινεμά κι αλλάχτε της τα φώτα. Θα σας κάτσει…
Βαθμολογία:
0 κακή | 1 μέτρια | 2 ενδιαφέρουσα | 3 καλή | 4 πολύ καλή | 5 αριστούργημα
Γκαλερι φωτογραφιων
