Κουρασμένος από τη φασαρία και την τρέλα της Νέας Υόρκης και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της μετά-Αϊζενχάουερ εποχής, ο Πολ Κεμπ ταξιδεύει στο γαλήνιο νησί του Πουέρτο Ρίκο, για να εργαστεί σε μια τοπική εφημερίδα, τη San Juan Star, που διευθύνει ο ξεπεσμένος αρχισυντάκτης Λότερμαν. Υιοθετώντας τη βυθισμένη στο ρούμι ζωή που περιγράφει ο Χέμινγουεϊ στο The Lost Generation, ο Πολ πολύ σύντομα θα ερωτευτεί παράφορα τη Σενό, την ελκυστική, αμερικανικής καταγωγής μνηστή του Σάντερσον, ενός επιχειρηματία που ασχολείται με σκοτεινές κτηματομεσιτικές υποθέσεις.
Σκηνοθεσία:
Bruce Robinson
Κύριοι Ρόλοι:
Johnny Depp … Paul Kemp
Amber Heard … Chenault
Aaron Eckhart … Hal Sanderson
Michael Rispoli … Bob Sala
Richard Jenkins … Edward J. Lotterman
Giovanni Ribisi … Moberg
Amaury Nolasco … Segurra
Marshall Bell … Donovan
Bill Smitrovich … Art Zimburger
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Bruce Robinson
Παραγωγή: Christi Dembrowski, Johnny Depp, Tim Headington, Graham King, Robert Kravis, Anthony Rhulen
Μουσική: Christopher Young
Φωτογραφία: Dariusz Wolski
Μοντάζ: Carol Littleton
Σκηνικά: Chris Seagers
Κοστούμια: Colleen Atwood
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: The Rum Diary
- Ελληνικός Τίτλος: Μεθυσμένο Ημερολόγιο
Άμεσοι Σύνδεσμοι
Σεναριακή Πηγή
- Μυθιστόρημα: The Rum Diary του Hunter S. Thompson.
Παραλειπόμενα
- Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Hunter S. Thompson, το οποίο έγραψε στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Το χειρόγραφο έμεινε αδημοσίευτο για δεκαετίες, μέχρι που ο Johnny Depp το ανακάλυψε στο σπίτι του Thompson και βοήθησε να εκδοθεί το 1998.
- Η παραγωγή είχε αρχικά οριστεί να ξεκινήσει το 2004.
- Άμεσα συγγενικό με το παραπλήσιου θέματος Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας (1998), βασισμένο πάλι σε βιβλίο του Thompson, όπου κι εκεί έπαιζε ο Johnny Depp.
- Πρώτη ταινία του Bruce Robinson μετά το 1992.
- Οι Benicio Del Toro, Brad Pitt, Josh Hartnett και Nick Nolte είχαν προγραμματιστεί να συμμετέχουν στο καστ. Μάλιστα, ο Benicio Del Toro είχε ακουστεί και πως θα το σκηνοθετήσει.
- Οι Keira Knightley και Scarlett Johansson ήταν υποψήφιες για τον ρόλο της Σενό.
- Ο Depp είχε δηλώσει ότι διέκοψε προσωρινά την αποχή του από το αλκοόλ για να αποδώσει πιο αυθεντικά τον τρόπο με τον οποίο πίνει και συμπεριφέρεται ο Πολ Κεμπ στις πολλές σκηνές με ρούμι.
- Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων γνωρίστηκαν για πρώτη φορά ο Johnny Depp και η Amber Heard. Η σχέση τους ξεκίνησε αργότερα, το 2012, και εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο πολυσυζητημένους γάμους/διαζύγια του Χόλιγουντ.
- Αν και η ιστορία διαδραματίζεται στο Πουέρτο Ρίκο, η τελευταία ασπρόμαυρη φωτογραφία που εμφανίζεται στους τίτλους τέλους δεν τραβήχτηκε εκεί, αλλά στην Αρούμπα. Μάλιστα, είναι η ίδια φωτογραφία που χρησιμοποιήθηκε στο εξώφυλλο του μυθιστορήματος.
- Παρά τον προϋπολογισμό των 45 εκατομμυρίων δολαρίων, η ταινία απέφερε 30,1 εκ. και θεωρήθηκε εμπορική αποτυχία. Με τα χρόνια όμως το φιλμ απέκτησε εκτίμηση από πολλούς φίλους του Hunter S. Thompson και του Depp.
Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος
Έκδοση Κειμένου: 28/2/2012
Ο αμερικάνος δημοσιογράφος Πολ Κεμπ (Τζόνι Ντεπ), έχοντας χάσει τη δουλειά του εξαιτίας των ιδιορρυθμιών του, φτάνει στο Πουέρτο Ρίκο να δουλέψει σε ντόπια εφημερία που παραπαίει οικονομικά και η οποία δεν αγγίζει τα κακώς κείμενα που έχουν να κάνουν κυρίως με κτηματομεσιτικές-τουριστικές παράνομες κερδοσκοπίες. Ο αλκοολικός ήρωας θα περιπλανηθεί ανάμεσα σε περιθωριακούς, θα στριμωχτεί από μεγαλο-λαμόγια για να τους βοηθήσει με την πένα του, θα ερωτευτεί την κοπέλα (Άμπερ Χερντ) τού επί κεφαλής (Άαρον Έκχαρτ), θα κυνηγηθεί, κ.λπ.
Ο αμερικανός δημοσιογράφος-συγγραφέας Χάντερ Σ. Τόμσον έμεινε στην ιστορία για το «Gonzo journalism» που εγκαθίδρυσε, δηλαδή εμπλεκόμενος ο ίδιος στις ιστορίες που ερευνούσε, σε βαθμό που να γίνεται ο ίδιος ήρωας των ιστοριών αυτών και βέβαια γράφοντας με έναν βιωματικό τρόπο (ο ίδιος αλκοολικός και χρήστης παραισθησιογόνων) κι όχι με την απόσταση του χρονογράφου. Θα λέγαμε, ένας μπίτνικ της δημοσιογραφίας. Δεν τον νοιάζουν τόσο τα «ολοκληρωμένα» στόρι των μυθιστορημάτων, αλλά το οδοιπορικό. Σε αυτή την ιστορία, π.χ., υπάρχουν όλα τα συστατικά του φιλμ νουάρ, αλλά λειτουργούν περισσότερο ως σκηνικό, αποδομούνται, διαλύονται προς χάρη μιας ποιητικής αίσθησης των πραγμάτων. Ο Τζόνι Ντεπ είχε ήδη πρωταγωνιστήσει το 1998 στην μεταφορά του άλλου βιβλίου του, Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας, όπου ο Τέρι Γκίλιαμ βρήκε την ευκαιρία να διασκεδάσει αποδίδοντας τις παραισθήσεις του ήρωα υπό την επήρεια των ναρκωτικών, αφήνοντας τον Ντεπ να ενσαρκώσει την όλη κωμικοτραγική κατάσταση. Στην παρούσα περίπτωση, αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία και το σενάριο ο Μπρους Ρόμπινσον που το 1987 είχε κάνει αίσθηση με το Ο Φίλος μου κι Εγώ, καταγράφοντας το οδοιπορικό δυο νεαρών απόκληρων της θατσερικής Αγγλίας.
Στην περίπτωση του Τόμσον, ο χειρισμός ενός τέτοιου υλικού είναι δύσκολος. Το γελοίο με το δραματικό συμπλέκονται ευκολότερα μέσα από την λογοτεχνική γλώσσα, αλλά στο σινεμά μπορεί να το χάσεις παρά ένα «τσακ». Και παρόλο που ο Ντεπ έχει το χάρισμα του μεταιχμιακού, εδώ δεν πολυπείθει. Τμηματικά υπάρχουν όλα όσα χρειάζονται από μεριά και της σκηνοθεσίας και της ερμηνείας. Κι όμως, κάτι δεν κολλάει, κάτι δεν ολοκληρώνεται.
Βαθμολογία:
Γκαλερι φωτογραφιων
