Η Τελευταία Φορά που Είδα το Παρίσι
- The Last Time I Saw Paris
- 1954
- ΗΠΑ
- Αγγλικά
- Αισθηματική, Δραματική
Ένας επίδοξος συγγραφέας επιστρέφει στο Παρίσι για να διεκδικήσει την κηδεμονία της κόρης του. Με αυτή την αφορμή θυμάται την ερωτική ιστορία που έζησε εκεί στη μεταπολεμική περίοδο με τη μητέρα της, μια πλούσια Αμερικανίδα, που είχε τραγική κατάληξη.
Σκηνοθεσία:
Richard Brooks
Κύριοι Ρόλοι:
Elizabeth Taylor … Helen Ellswirth
Van Johnson … Charles Wills
Walter Pidgeon … James Ellswirth
Donna Reed … Marion Ellswirth
Eva Gabor … Lorraine Quarl
Kurt Kasznar … Maurice
George Dolenz … Claude Matine
Roger Moore … Paul
Celia Lovsky … Mama
Odette Myrtil … η τραγουδίστρια
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Julius J. Epstein, Philip G. Epstein, Richard Brooks
Παραγωγή: Jack Cummings
Μουσική: Conrad Salinger
Φωτογραφία: Joseph Ruttenberg
Μοντάζ: John D. Dunning
Σκηνικά: Randall Duell, Cedric Gibbons
Κοστούμια: Helen Rose
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: The Last Time I Saw Paris
- Ελληνικός Τίτλος: Η Τελευταία Φορά που Είδα το Παρίσι
Σεναριακή Πηγή
- Διήγημα: Babylon Revisited του F. Scott Fitzgerald.
Παραλειπόμενα
- Ο Lester Cowan είχε προσπαθήσει να κάνει αυτός τη μεταφορά του διηγήματος στο σινεμά τη προηγούμενη δεκαετία, με τους Cary Grant και Shirley Temple ως πατέρα και κόρη.
- Ο άγνωστος ακόμα Roger Moore κάνει εδώ το ουσιαστικό του ντεμπούτο, μια και γενικά όλοι οι προηγούμενοι ρόλοι του ήταν κομπάρσων.
- Παρότι δεν συμμετείχε στα Όσκαρ που ήταν και ο σκοπός της, η ταινία απέβη κερδοφόρα. Με μπάτζετ 1,9 εκατομμύρια δολάρια, συγκέντρωσε από τα ταμεία 4,9.
- Η ταινία μπορεί να κυκλοφόρησε το 1954, αλλά ένα λάθος στα δικαιώματα επί του λατινικού αριθμού, τοποθέτησαν την έναρξη των δικαιωμάτων πίσω στο 1944. Έτσι, όταν αυτά έληξαν, η MGM πίστευε ότι είχε ακόμα 10 έτη μπροστά της και δεν τα ανανέωσε. Έκτοτε η ταινία είναι σε δημόσια διάθεση.
Μουσικά Παραλειπόμενα
- Το ομότιτλο τραγούδι των Jerome Kern και Oscar Hammerstein II ήταν ήδη διάσημο, και είχε πάρει Όσκαρ το 1941 μέσω του Lady Be Good. Παρόλα αυτά, η παρουσία του στην ταινία είναι εντονότατη, είτε ως ινστρουμένταλ είτε με τη φωνή της Odette Myrtil.
Γκαλερι φωτογραφιων
Δεν την είδα την ταινία που παρουσιάζετε ως μέτρια, στην επεξήγηση για τα αστεράκια σας, και ίσως μπορεί να είναι έτσι,αλλά το έχω ξαναπεί προωθείτε σκουπίδια ως αριστουργήματα, επειδή κάποιοι παντελώς αμόρφωτοι κι ακατανόμαστου επιπέδου καλλιέργειας τις ψηφίζουν. Καλά αυτοί, εσείς τί είστε;
Αγαπητή μου Φέη ή Αθανασία, το "μέτρια" που επικαλείσαι αφορά τον μέσο όρο διεθνής κριτικής (όχι δική μας, αν και στο συγκεκριμένο -που έχω δει την ταινία- με εκφράζει απόλυτα), που δεν χρειάζεται μόρφωση διαβάζοντας το για να το αντιληφθείς. Ο λόγος όμως που σου απαντάω είναι επειδή ενοχλήθηκα για τους χαρακτηρισμούς σου περί αμόρφωτων. Και όχι όσον αφορά την απορία σου περί της δικής μας μόρφωσης, αλλά γενικότερα. Μια ορθή καλλιέργεια πνεύματος είναι ορθή όταν δεν βρίσκεις λόγο να υποβιβάζεις τους συνανθρώπους σου και μάλιστα εν είδει "ασυνείδητα δανεισμένων" κλισέ συνθημάτων. Αν πράγματι εξέφραζες με τα συγκεκριμένα -αλά Έλιον Μασκ- λόγια σου τον μορφωμένο άνθρωπο, η μόνη μου προσωπικά ελπίδα για κάτι καλό στον κόσμο μας θα προέρχονταν αποκλειστικά από τους αμόρφωτους. Αλλά ευτυχώς δεν είναι έτσι, μια και δεν χωρίζει τον κόσμο ούτε το επίπεδο γνώσης του ούτε πολλά από όσα λέγονται μεγαλόστομα. Μην πειράζεις λοιπόν καρδιές, ειδικά όσων δεν έχουν τις "δυνάμεις" σου, γιατί εκεί κρύβεται η ελπίδα όλων μας -και η δική σου δηλαδή... Να είσαι πάντα καλά, αλλά μην περιμένεις ανταπάντηση αν θέλεις να προσθέσεις κάτι. Διάλογο -πέρα του αναγκαίου- καλό είναι να κάνουμε μόνο είτε με φίλους είτε με ανθρώπους που μας σέβονται.
Μου προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι δεν βρίσκεται στις επιλεγμένες ταινίες!