Υπό το Μηδέν

Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 6/2/2015

Το The Frozen Ground είναι ένα φιλμ από αυτά που δεν διαφημίστηκαν και πέρασαν στα ψιλά, όπως συμβαίνει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια με τα καλά φιλμ τόσο του Κέιτζ όσο και του Κιούζακ (αν και ο τελευταίος κάνει χειρότερες επιλογές κι από αυτές του Κέιτζ εδώ και 7-8 χρόνια). Ένα δυνατό αστυνομικό θρίλερ βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, με ενδιαφέρον σενάριο και πολύ καλές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό τρίο Κέιτζ-Κιούζακ-Χάτζενς. Γυρισμένο στην Αλάσκα, στον τόπο όπου συνέβησαν όλα τα γεγονότα που περιγράφει, το φιλμ είναι αρκετά “παγερό”, ελαφρώς πεσιμιστικό και ρεαλιστικό, κυρίως χάρη στις ερμηνείες. Ο Κέιτζ δείχνει ανά τακτά διαστήματα όλα αυτά τα χρόνια ότι είναι καλός ηθοποιός αλλά με άνισες επιλογές. Το έχω ξαναπεί, ότι για κάθε καλή του ερμηνεία, μας δίνει άλλες τέσσερις, πέντε μέτριες ή τουλάχιστον αδιάφορες. Το αντίπαλο δέος του Κέιτζ στο φιλμ είναι ο Τζον Κιούζακ, ο οποίος δίνει μια πολύ “εύκολη” ερμηνεία ως κατά συρροήν δολοφόνος, ως ένας από αυτούς τους ανθρώπους που όταν βλέπουμε στις ειδήσεις τι έχει κάνει, ακούμε τους γείτονες να λένε ότι “ποτέ δεν έδινε δικαιώματα, ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος” κλπ. Αυτό ακριβώς κατάφερε με ευκολία ο Κιούζακ να περάσει.

Υπάρχει κάτι που δεν επιτρέπει στο φιλμ να σε απορροφήσει απόλυτα και νομίζω ότι αυτό είναι η συνεχώς ασταθής κάμερα. Το φαινόμενο της shaky camera είναι συχνό τα τελευταία χρόνια και υπάρχουν στιγμές που βοηθά το φιλμ. Η ασταμάτητη χρήση, όμως, ειδικά σε σκηνές διαλόγων θεωρώ ότι κουράζει και αποσπά το θεατή.

Ρίξτε μια ματιά στο The Frozen Ground αν σας αρέσουν τα αστυνομικά θρίλερ με πρωταγωνιστές φυσιολογικούς ανθρώπους και όχι “υπερμπάτσους”. Δεν θα δείτε κάτι καινοτόμο ούτε κάτι άρτιο αλλά μια ενδιαφέρουσα αστυνομική ιστορία, που στηρίζεται απόλυτα από (και στους) πρωταγωνιστές της, δίνοντας μας και μερικές δόσεις σασπένς όσο η ώρα περνά.

Βαθμολογία:

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 13/7/2015

Βασισμένος στην αληθινή ιστορία ενός διαβόητου κατ’ εξακολούθηση δολοφόνου, ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος Σκοτ Γουόκερ, στο ντεμπούτο του, ακολουθεί κατά γράμμα μια ακαδημαϊκή αφήγηση, χωρίς εκπλήξεις, χωρίς αγωνία και χωρίς εστίαση σε κάποιο κοινωνικό θέμα, σαν να δραματοποιεί ένα δημοσιογραφικό χρονογράφημα. Θα μπορούσε π.χ. να δώσει έμφαση στο γεγονός ότι οι αρχές αξιολογούν το πρόβλημα ανάλογα με την κοινωνική θέση των θυμάτων -η νεαρή πόρνη δεν τους αφορά. Έτσι, απομένουν οι ηθοποιοί. Ο Νίκολας Κέιτζ «σοβαρεύεται» στον ρόλο του ντετέκτιβ, θυμίζοντας μας ότι ξέρει να παίζει, ο Τζον Κιούζακ περνάει υπόγεια τη σχιζοειδή προσωπικότητα του ήρωα του και η νεαρή Βανέσα Χάτζενς δημιουργεί έναν χαρακτήρα πιο ζωντανό, πιο πειστικό απ’ τις δυνατότητες του σκηνοθέτη. Το παρακολουθείς γιατί είναι καλοφτιαγμένο, αλλά το ξεχνάς γιατί δεν κάνει καμία διαφορά από εκατοντάδες άλλα.

Βαθμολογία: