Οι διεθνούς φήμης ερευνητές μεταφυσικών γεγονότων, Εντ και Λορέιν Γουόρεν, επιστρέφουν µε μια νέα τρομακτική υπόθεση. Αφού κατάφεραν να βοηθήσουν μια οικογένεια να καταπολεμήσει μια πανίσχυρη δαιμονική παρουσία που στοίχειωνε την οικία τους, ετοιμάζονται να λύσουν το μυστήριο ενός τρομακτικού πνεύματος. Οι δύο δαιμονολόγοι μεταβαίνουν στο βόρειο Λονδίνο, αναλαμβάνοντας την πιο τρομακτική ίσως υπόθεση της καριέρας τους: να βοηθήσουν μια ανύπανδρη μητέρα που μεγαλώνει μόνη της τα τέσσερα παιδιά της, να απαλλαχθεί από τα κακά πνεύματα που στοιχειώνουν το σπίτι της.

Σκηνοθεσία:

James Wan

Κύριοι Ρόλοι:

Patrick Wilson … Ed Warren

Vera Farmiga … Lorraine Warren

Madison Wolfe … Janet Hodgson

Frances O’Connor … Peggy Hodgson

Lauren Esposito … Margaret Hodgson

Benjamin Haigh … Billy Hodgson

Patrick McAuley … Johnny Hodgson

Simon McBurney … Maurice Grosse

Maria Doyle Kennedy … Peggy Nottingham

Franka Potente … Anita Gregory

Bonnie Aarons … Valak/η καλόγρια

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Chad Hayes, Carey W. Hayes, James Wan, David Leslie Johnson-McGoldrick

Στόρι: Chad Hayes, Carey W. Hayes, James Wan

Παραγωγή: Rob Cowan, Peter Safran, James Wan

Μουσική: Joseph Bishara

Φωτογραφία: Don Burgess

Μοντάζ: Kirk M. Morri

Σκηνικά: Julie Berghoff

Κοστούμια: Kristin M. Burke

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Conjuring 2

Ελληνικός Τίτλος: Το Κάλεσμα 2

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Το Κάλεσμα (2013)

Annabelle (2014)

Annabelle: Creation (2017)

Η Καλόγρια (2018)

Η Κατάρα της Γιορόνα (2019)

Annabelle Comes Home (2019)

Το Κάλεσμα 3: Ο Διάβολος με Έβαλε να το Κάνω (2021)

Σεναριακή Πηγή

  • Σενάριο (χαρακτήρες): Το Κάλεσμα των Chad Hayes, Carey W. Hayes.

Παραλειπόμενα

  • Το σίκουελ του Καλέσματος (2013) ασχολείται κι αυτό με μια υπόθεση που έχει απασχολήσει τα παραφυσικά χρονικά. Αυτή τη φορά, έχουμε την επονομαζόμενη Enfield Poltergeist, που έλαβε χώρα στο Μπρίμζνταουν του Έντφιλντ, από το 1977 έως το 1979. Παρότι με αυτήν έχουν ήδη ασχοληθεί ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές σειρές, είναι η πρώτη φορά που βγαίνει σε κινηματογραφική ταινία.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Φίλιππος Χατζίκος

Έκδοση Κειμένου: 11/6/2016

Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο Τζέιμς Ουάν είναι καλός σκηνοθέτης. Όταν δε το όνομά του αποτελεί μια σχεδόν σίγουρη επένδυση για τις εταιρίες παραγωγής, είναι λογικό να τον εμπιστεύονται τυφλά. Το νέο best thing του τρόμου λοιπόν επέστρεψε με ένα ακόμα sequel. To Conjuring, που ήρθε στις αίθουσες 3 χρόνια πριν, υπήρξε μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους τα τελευταία χρόνια. Η συνέχειά του λοιπόν, εκτός από προσδοκίες, γέννησε και πολλές απαιτήσεις.

Οι ντετέκτιβ του μεταφυσικού Λορέιν και Εντ Γούορεν μεταφέρονται αυτή τη φορά στο Λονδίνο για να λύσουν μια από τις πιο πολύκροτες υποθέσεις μεταφυσικού τρόμου στην ιστορία. Το «Αμιτιβίλ της Αγγλίας», όπως αποκλήθηκε, αφορά ένα 11χρονο κορίτσι το οποίο, υπό την κυριαρχία των δαιμόνων, απειλεί να σκοτώσει τα τρία αδέρφια του και τη μητέρα του. Οι Γούορεν, παλεύοντας και με τους δικούς τους δαίμονες, επιχειρούν να βοηθήσουν την οικογένεια, ρισκάροντας για άλλη μια φορά και οι ίδιοι τις δικές τους ζωές.

Το κλίμα της ταινίας ακολουθεί απόλυτα την πεπατημένη του πρώτου και πολύ καλά κάνει. Ο Αυστραλός σκηνοθέτης αφήνει για άλλη μια φορά τη φαντασία του να οργιάσει στις σκηνές τρόμου, παρουσιάζεται αρκούντως εφευρετικός και δείχνει ότι πια χειρίζεται το είδος με ιδιαίτερη άνεση. Οι σκηνοθετικές καινοτομίες, που αναπληρώνουν το κενό που αφήνουν οι σεναριακές κοινοτοπίες, είναι το ξεχωριστό σημείο αυτού του φιλμ. Εκμεταλλευόμενος έξυπνα τόσο τον υφέρποντα τρόμο που χτίζει μεθοδικά όσο και τις πιο έντονες στιγμές, ο Ουάν αφήνει τον αναγκαίο χώρο στην ταινία του να αναπνεύσει, δεν γεμίζει δηλαδή κάθε λεπτό της με περιττούς εντυπωσιασμούς, ενώ παράλληλα επενδύει στις λεπτομέρειες της εικόνας.

Το μόνο αρνητικό της ταινίας είναι η μεγάλη της διάρκεια. Το συγκεκριμένο είδος συνήθως απαιτεί πιο σφιχτό ρυθμό από αυτόν που διαθέτει. Το πρώτο μέρος, παρότι καλοφτιαγμένο, κρυώνει σ’ ένα βαθμό το κοινό, καθώς εισφέρει λίγα στην ιστορία, τα οποία θα μπορούσαν να παρουσιαστούν συνοπτικά και σε αρκετά λιγότερη ώρα. Πάντως, μετά τα πρώτα 45 λεπτά, η συνολική εικόνα μοιάζει να εστιάζει σωστά και ο θεατής αφήνεται στη σκοτεινή σαγήνη του τρόμου.

Από το «Conjuring 2», μετά την επαρκέστατη απόλαυση που προσέφερε, απέμειναν 2 ερωτήματα: α) Μπορεί ο Τζέιμς Ουάν να αφήσει το αποτύπωμά του στην ιστορία του τρόμου, διατηρώντας τις υψηλές του επιδόσεις; Η αρχή του πάντως, με τα «Saw», «Insidious» και «Conjuring», είναι εντυπωσιακή. β) Τι μέσο έχει ο Πάτρικ Ουίλσον; Ο Κιάνου Ριβς της εποχής μας έχει συνδέσει το όνομά του με αρκετές επιτυχίες της εποχής μας, ενώ πρακτικά διαθέτει μία έκφραση στο πρόσωπό του. Κάποιοι άνθρωποι είναι τυχεροί.

Υπάρχουν λόγοι που το σινεμά του τρόμου βρίσκεται σε καλό, εμπορικά τουλάχιστον φεγγάρι. Ο κινηματογραφικός τρόμος είναι τόσο θελκτικός επειδή ακριβώς παρέχει ένα ανυπέρβλητο αίσθημα αγωνίας, σε συνδυασμό με την αίσθηση ασφάλειας του θεατή, ο οποίος τοποθετείται σε μία προνομιούχο θέση παρατηρητή των δεινών. Παράλληλα, οι ταινίες που το πρεσβεύουν είναι πολύ συχνά ιδιαίτερα χαμηλού προϋπολογισμού και επομένως καλές επενδύσεις. Παρότι κατά κανόνα είναι δύσκολο να δημιουργήσει κανείς υψηλή τέχνη στο είδος του horror, καθώς αυτό αφιερώνεται συνήθως στην εικόνα και όχι στο περιεχόμενο, αποτελεί μία από τις πληρέστερες διασκεδάσεις. Το δεύτερο μέρος του «Conjuring» είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμά του, όπως άλλωστε ήταν και το πρώτο.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 26/3/2017

Για να είμαι ειλικρινής, μπορεί το πρώτο «Conjuring» να άφησε καλές γενικά τρομο-εντυπώσεις, περίμενα όμως από το δεύτερο μια κατηφόρα στην ποιότητα. Και μόνο όμως που κρατάει το ακριβώς ίδιο επίπεδο, είναι ένα γεγονός διόλου αμελητέο. Το πώς τα κατάφερε; Απλά ο Τζέιμς Γουαν αντέγραψε τον ίδιο του εαυτό με επιτυχία. Άφησε τη λογική παλιότερων ταινιών-σειρών του, και είπε να επαναλάβει επακριβώς το κλίμα απειλής που του είχε προσφέρει την πλέον ορθή καλλιτεχνικά επιτυχία του. Πάντα φυσικά μιλάμε για τη γνωστή «απωανατολιτική» συνταγή του ξαφνικού τρόμου, απλά εδώ υπάρχει ένα πετυχημένο περίβλημα που παρέχει μια κάποια ατμόσφαιρα. Δεν θα δείτε κάτι το πρωτόγνωρο, ούτε το εκκωφαντικό, αλλά οι φίλοι του «απλού, αγνού τρόμου» δεν θα ατυχήσουν σε καμία περίπτωση. Όχι, ο Γουαν δεν έγινε ξαφνικά «δημιουργός», απλά εδώ δεν εκνευρίζει ούτε καν τους πολέμιους του.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

11 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.